χρόνος ανάγνωσης

9–14 λεπτά

Πηγή του παρακάτω άρθρου, SDNA

Το μυστικό για τον κεραυνοβόλο έρωτα των οπαδών του Παναθηναϊκού με τον Αργεντινό αρτίστα κρύβεται αρκετές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά.

Τα πόδια του έτρεμαν. Η καρδιά του χτυπούσε πολύ πιο δυνατά από ότι συνήθως.  

Ήταν η πρώτη φορά που έβλεπε το Μπουένος Αϊρες, όλα του φαίνονταν πολύ πιο μεγάλα. 

Πελώρια. 

Ακόμα και τα χρώματα ήταν διαφορετικά. Το κίτρινο και το μπλε που υπήρχαν παντού στο προπονητικό κέντρο της Μπόκα Τζούνιορς έμοιαζαν πολύ πιο λαμπερά στα μάτια του. Ήταν μόλις εννιά χρονών παιδάκι…

Ο δον Οράσιο ένας από τους προπονητές των τμημάτων υποδομής, τον είδε χλωμό, κάτωχρο, φοβισμένο. Του πρότεινε να κάνουν μία βολτίτσα για να ηρεμήσει. 

Άρχισαν να περιπλανώνται στις αίθουσες του Casa Amarilla, μέχρι που έφτασαν στο ιατρείο. Το σχέδιο που είχε σκαρφιστεί μόλις είχε μπει σε εφαρμογή..

– «Έι, μικρέ. Ποιος νομίζεις ότι είναι τώρα ο καλύτερος παίκτης της Μπόκα;».

– «Ο Ρικέλμε», απάντησε ενστικτωδώς και με απόλυτη σιγουριά ο μπόμπιρας, χωρίς να έχει ιδέα ποιος ήταν ο κύριος με την γυρισμένη πλάτη μπροστά του.

Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, τα πόδια του άρχισαν να τρέμουν ακόμα περισσότερο. Η καρδιά του πήγαινε να σπάσει. Οι αναπνοές έβγαιναν πια με δυσκολία.

Ήταν εκείνος! Και ήταν μπροστά του! 

Ολοζώντανος!

«Δεν θέλω να αγχώνεσαι. Μείνε ήρεμος και θα τα πας πολύ καλά. Έχεις πολύ καλά πόδια για την ηλικία σου, είμαι σίγουρος ότι εσύ μία μέρα θα γίνεις επαγγελματίας ποδοσφαιριστής!».

Ο Χουάν Ρομάν Ρικέλμε τον χάιδεψε στοργικά στο κεφάλι και έφυγε για να συνεχίσει την αποθεραπεία του.

Ο Βισέντε Ταμπόρδα κόντευε πια να λιποθυμήσει. 

Πολύ πριν ξεκινήσει το δοκιμαστικό του στις ακαδημίες της Μπόκα Τζούνιορς, είχε ακουμπήσει το είδωλο του. Είχε αναπνεύσει τον ίδιο αέρα με εκείνον. Είχε λάβει την ευλογία του. 

Τώρα πια δεν γινόταν να αποτύχει…

Δεν είχε καμιά δουλειά να βρίσκεται εκεί. Τα λαγωνικά της Μπόκα Τζούνιορς έψαχναν για παιδιά που είχαν γεννηθεί το 1998. Εκείνος ήταν τρία χρόνια μικρότερος. 

Έμενε όμως στο Γουαλεγουάι του Έντρε Ρίος. Μία μικρή κωμόπολη 40.000 κατοίκων στα σύνορα με την Ουρουγουάη, τρεις ώρες μακριά από την πρωτεύουσα, που παράγει παγκόσμιους πρωταθλητές με αφύσικη συχνότητα.

Στα δικά της χώματα γεννήθηκε ο Χόρχε Μπουρουσάγα, ο άνθρωπος που με δικό του γκολ χάρισε στην μπιανκοσελέστε το Μουντιάλ του 1986 και ο Λισάντρο Μαρτίνες, ο βραχύσωμος αμυντικός της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ο οποίος το σήκωσε 36 χρόνια αργότερα.

Ήταν από μικρός ο άντρας της οικογένειας. Μεγάλωσε με την γιαγιά Ίτα, την μαμά Μαρία Σεσίλια και την κατά πέντε χρόνια μεγαλύτερη αδερφή του, Μαρία Εμίλια. Πατρική φιγούρα δεν αναφέρεται πουθενά. 

Κανείς δεν έχει μιλήσει ποτέ δημόσια για το τι, πως, γιατί. 

Απλώς συνέβη. 

Ίσως γι΄ αυτό μεγαλώνοντας, ο Βισέντε έγινε ο γιος, ο αδερφός, ο φίλος, ο αγαπημένος όλης της γειτονιάς. 

Δεν ήταν απλώς της… συνοικίας το αστέρι. 

Ήταν ένας μαγνήτης αγάπης. Οι ρίζες από την… Taboneta ή αυτός ο ανεξήγητος κεραυνοβόλος έρωτας, αυτή η ακραία έλξη με τους οπαδούς του Παναθηναϊκού ίσως τελικά να μην είναι κάτι ανεξήγητο.

«Ακόμα και ως παιδί, μπορούσες να καταλάβεις ότι ήταν διαφορετικός», διηγείται ο Τσίλο Μπριόσα, ο πρώτος του δάσκαλος στη σχολή Smash Tennis Club.

Σε ένα σπίτι χωρίς αντρική φιγούρα, η Μαρία Σεσίλια σκέφτηκε ότι ο Βισέντε θα έπρεπε από μικρός να βρει άλλα πρότυπα μέσω του αθλητισμού. Ήταν δεν ήταν έξι ετών, όταν τον έγραψε σε μία σχολή που ταυτόχρονα δίδασκε ποδόσφαιρο, αλλά και τένις. 

Ήταν καλός και με την ρακέτα στο χέρι. Έφτασε να κερδίσει και κάποια τοπικά τουρνουά, είχε έναν έμφυτο ανταγωνισμό, μία άρνηση υποταγής, κυνηγούσε λυσσαλέα ακόμα και χαμένες μπάλες.

Τα περισσότερα παιδιά παίζουν για να διασκεδάσουν. Ο Βισέντε έπαιζε για να αποδείξει: «Ήταν πάντα ένα πολύ καλό και ήρεμο παιδί, με τεράστια καρδιά. Έπαιζε όπου χρειαζόταν, ακόμα και ως τερματοφύλακας. Αρκεί να έπαιζε. Αυτό το πείσμα τον βοήθησε να επιβιώσει σε ένα τόσο απαιτητικό περιβάλλον, όπως το ποδόσφαιρο», συμπληρώνει ο Μπριόσα.

Σε εκείνο το δοκιμαστικό, η Μπόκα Τζούνιορς εντυπωσιάστηκε από αυτό που είδε. Ένα έμφυτο ταλέντο, ένα χαρισματικό παιδί με την μπάλα στα πόδια. Και για την περίπτωση του έκανε μία εξαίρεση. Θα του επέτρεπε να μένει σπίτι του, αρκεί κάθε Σαββατοκύριακο να ταξίδευε στο Μπουένος Αϊρες. Έπαιζε τις Κυριακές και μετά επέστρεφε σπίτι του. Ακραίο!

Αν τον ρωτήσεις για τα τρία σημαντικότερα πράγματα που βρίσκονται στην καρδιά του, η απάντηση είναι εύκολη: Η μαμά. Η αδερφή. Και μετά η Μπόκα. Η αγαπημένη του Μπόκα. Εκεί, όπου πέρασε σχεδόν την μισή ζωή του.

Το καλύτερο νέο που πήρε ποτέ του, ήταν όταν έμαθε ότι η αδερφή του μετακομίζει στο Μπουένος Αϊρες για σπουδές. Ήταν 12 ετών. Θα έμενε μαζί της. Και επιτέλους, θα μπορούσε να μονιμοποιηθεί στις ακαδημίες της Μπόκα!

Ακόμα κι αν παίζεις στα τσικό της, είσαι ένας σταρ στο σχολείο, στη γειτονιά, στην πόλη. 

Είχε το προνόμιο να είναι ball-boy στο κατάμεστο Μπομπονέρα, κάτω από το πέταλο της θρυλικής Doce, τίποτα γηπεδικό στον κόσμο δεν μπορεί να συγκριθεί με αυτό. 

Δεν ήταν δεκάρι, όπως οι περισσότεροι λανθασμένα πιστεύουν. Ήταν απλώς ένα παιδί, που έμοιαζε να βρίσκεται όπου και η μπάλα. Αυτή η απροσδιόριστη θέση στην οποία έπαιζε για χρόνια και ο Γιώργος Καραγκούνης: εντός, εκτός και επί τα αυτά.

Δοκιμάστηκε ως enganche (δεκάρι), ως media punta (κρυφός κυνηγός), έπαιξε εσωτερικός μέσος σε τριάδα, έπαιξε δεξιά ως εξτρέμ, δοκιμάστηκε ακόμα και ως ψευτοεννιάρι!

Όπου κι αν τον έβαζαν, μπορούσε να σταθεί με αξιοπρέπεια. Διότι, είχε εξαιρετική τεχνική, πείσμα, δύναμη, αλλά και κάτι μη μετρήσιμο: ποδοσφαιρικό εγωισμό.

Ανέβηκε στωικά ένα-ένα τα σκαλοπάτια των ακαδημιών της Μπόκα Τζούνιορς. Πολύ πριν φορέσει την φανέλα της πρώτης ομάδας, κάποια βίντεο με δικά του ζογκλερικά είχαν γίνει viral στο Youtube. Ήταν από αυτούς που έρχονταν από πίσω και ο κόσμος περίμενε με ανυπομονησία να τους δει στην κορυφή της ποδοσφαιρικής πυραμίδας.

Αυτό που για όλο τον πλανήτη έμοιαζε με όλεθρο, ήταν για εκείνον η ευκαιρία που έψαχνε για 11 χρόνια. Ολόκληρη η πρώτη ομάδα της Μπόκα Τζούνιορς έπρεπε να μπει σε υποχρεωτική καραντίνα λόγω Covid-19, όμως το ποδόσφαιρο δεν μπορούσε πια να σταματήσει.

Στις 25 Ιουλίου του 2021 έκανε επαγγελματικό ντεμπούτο με την ομάδα της καρδιάς του, όμως το σκηνικό δεν ήταν ακριβώς όπως το είχε ονειρευτεί. Σε εκείνο το στείρο 0-0 με την Μπάνφιλντ, δεν υπήρχαν φάσεις, γκολ, δεν υπήρχαν καν θεατές. Δεν μπορούσε καν να έχει την οικογένεια και τους φίλους του στο γήπεδο. Ήταν -ως συνήθως- μόνος του.

Λίγες ημέρες αργότερα, υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο ως το 2025. Όλες οι θυσίες ετών είχαν πια δικαιωθεί. Μόνο που η επιστροφή του πλανήτη στην κανονικότητα, έφερε ένα νέο πισωγύρισμα για τον ίδιο. Επέστρεψε ξανά στις ρεζέρβες και το καλοκαίρι του 2022 αποδέχθηκε τον δανεισμό για 1,5 χρόνο στην Πλατένσε, ώστε να πάρει παιχνίδια και να… ψηθεί ποδοσφαιρικά. Το δέχθηκε αδιαμαρτύρητα. 

Παρότι δεν άλλαξε πόλη, ήταν σαν να άλλαξε πλανήτη. Το καλαμάρι δεν είναι παρά μία μικρή συνοικιακή ομάδα δεύτερης ευκαιρίας για παίκτες που θέλουν να αναστήσουν την καριέρα τους. Ο Ταμπόρδα έβαλε το κεφάλι κάτω και στρώθηκε στην δουλειά. Έκανε 49 συμμετοχές, πέτυχε 5 γκολ, το όνομα του άρχισε να ακούγεται. Η Μπόκα που είχε το δικαίωμα να διακόψει τον δανεισμό του, το έκανε στον ένα χρόνο. Έδειξε να τον πιστεύει.

Μπήκε ως game changer στην παράταση του τελικού του Κόπα Λιμπερταδόρες απέναντι στην Φλουμινένσε τον Νοέμβριο του 2023, όμως το είδωλο του, το πρότυπο του, ο άνθρωπος τον οποίο είχε αφίσα στο δωμάτιο του ήταν αυτός που τελείωσε  για πάντα το όνειρο του.  Ο Χουάν Ρομάν Ρικέλμε ήταν πια ο αντιπρόεδρος του συλλόγου, αυτός που αποφάσιζε για όλα τα ποδοσφαιρικά θέματα. Αυτός που τελικά έκρινε ότι δεν κάνει για την Μπόκα Τζούνιορς, αποφαζίζοντας να τον στείλει ξανά πίσω στο καλαμάρι και την Πλατένσε.

Έκτοτε, σε κάθε του δημόσια τοποθέτηση υπάρχει και το όνομα Ρικέλμε. Κάθε του καλή εμφάνιση, κάθε γκολ, κάθε πανηγυρισμός είχε ως αποδέκτη τον Χουάν Ρομάν Ρικέλμε. Ενδόμυχα, άρχισε να χαίρεται για τις αποτυχίες της αγαπημένης του ομάδας -λόγω Ρικέλμε. Μέσα του δεν μπόρεσε ποτέ να αποδεχθεί ότι εκείνος έκοψε τον ομφάλιο λώρο με την μοναδική  ομάδα που είχε γνωρίσει ως τότε. 

Ήταν η πρώτη φορά που ένιωσε νικημένος. Γύρισε στην Πλατένσε ανόρεχτος. Βαρύς. Επηρεασμένος. Σερνόταν στο γήπεδο. Ο προπονητής Φάμπιο Όρσι το κατάλαβε νωρίς και ζήτησε να τον δει από κοντά. Εκείνη η συζήτηση, πιθανώς και να έσωσε την καριέρα του: «Άκου Βισέντε. Έτσι, δεν πρόκειται να παίξεις μαζί μας. Δεν είσαι πια στην Μπόκα και πρέπει να το αποδεχθείς. Είσαι στην Πλατένσε. Ξέρω. Δεν είναι ό,τι καλύτερο θα ήθελες, αλλά πίστεψε με. Μπορεί να γίνει χειρότερο. Πρέπει να καταλάβεις που βρίσκεσαι. Πρέπει να καταλάβεις τι θέλεις στην καριέρα σου. Διαφορετικά δεν πρόκειται να ξαναπαίξεις σε εμάς».

Ήταν το ταρακούνημα που χρειαζόταν για να ξυπνήσει. Ακολούθησε κάτι που δεν περίμενε κανείς. Ο Βισέντε Ταμπόρδα έγινε ο πιο επιδραστικός της παίκτης. Σε ένα πρωτάθλημα γεμάτο μπαλαδόρους αρτίστες, ο μπαλαντέρ της Πλατένσε ήταν τρίτος σε ποσοστό από πετυχημένες ντρίμπλες. Ένα φανταστικό γκολ στο Μονουμεντάλ απέναντι στην Ρίβερ Πλέιτ έγινε πρώτο θέμα σε όλη την χώρα. Κι αυτό ήταν εξαιρετικά αφιερωμένο στον Χουάν Ρομάν Ρικέλμε.

Όσο η φήμη του στην μεγάλη πόλη μεγάλωνε, πίσω στο Γουαλεγουάι του Έντρε Ρίος άρχισε να οργανώνεται η Taboneta. Το προσωπικό fan club του Βισέντε Ταμπόρδα, αποτελούμενο από φίλους, γονείς φίλων, παλιούς συμμαθητές, δασκάλους, γείτονες. Μία κανονική οικογένεια, αυτή που δεν είχε ποτέ στην πραγματικότητα.

Με ομοιόμορφα μπλουζάκια, καπέλα, σημαίες, πανό, η Taboneta βρισκόταν σε κάθε εντός έδρας παιχνίδι της Πλατένσε για να αποθεώσει της… συνοικίας το αστέρι. Διότι όπως λέει και το μότο της: «η φιλία και το ποδόσφαιρο είναι πάθη μη μετρήσιμα».

Η Taboneta έγινε το σημείο αναφοράς στην τρελή πορεία της Πλατένσε ως τον τελικό του Απερτούρα το περασμένο καλοκαίρι. Ήταν εκεί σε κάθε γύρο που περνούσε το… καλαμάρι. Ήταν εκεί και στον τελικό απέναντι στην Ουρακάν, παρότι το γήπεδο στο Σαντιάγο δελ Εστέρο απέχει πάνω από 1000 χιλιόμετρα από το πατρικό του.

Το πρώτο πράγμα που έκανε όταν η Πλατένσε κατέκτησε τον παρθενικό τίτλο στην ιστορία της σε μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις όλων των εποχών στην ιστορία του αργεντίνικου ποδοσφαίρου ήταν να τρέξει στο μέρος που ήταν η Taboneta και να ανταλλάξει την φανέλα του, με ένα μπλουζάκι που είχε σχεδιαστεί ειδικά για εκείνον. Ένα προφητικό t-shirt με εκείνον πρωταθλητή Αργεντινής και τα μέλη της Taboneta σε ένα πούλμαν να τον ακολουθούν.

H Taboneta ήταν εκεί και στο αεροδρόμιο, όταν ο Βισέντε αναχωρούσε για το μεγαλύτερο ταξίδι της ζωής του, με προορισμό την Αθήνα. Δεν ήταν ένας αποχωρισμός, αλλά μία υπόσχεση. Μία δέσμευση πως… της συνοικίας το αστέρι θα κάνει ότι μπορεί για να κάνει το όνομα του Γουαλεγουάι γνωστό στα πέρατα της γης. 

Αν ξέρεις το παρελθόν, μπορείς εύκολα να νοηματοδοτήσεις το παρόν. Ο Βισέντε προσγειώθηκε στην Αθήνα και ήταν ξανά μόνος. Χωρίς την μητέρα του. Χωρίς την αδερφή του. Χωρίς να γνωρίζει γρι αγγλικά. Κι όχι, μόνο αυτό. 

Παντού, στα πρόσωπα των εκάστοτε προπονητών του στον Παναθηναϊκό, έβλεπε το ίδιο πρόσωπο: Τον Χουάν Ρομάν Ρικέλμε!

Της συνοικίας το αστέρι κρατήθηκε από το μοναδικό πράγμα που δεν τον απογοήτευσε ποτέ: την μπάλα. Κι εκείνη, του το επέστρεψε απλόχερα. 

Για μία ακόμα φορά έπρεπε να δείξει. Να αποδείξει. Το έκανε με τον ίδιο τρόπο, όπως και στο παρελθόν.

Δεν είχε σημασία αν θα έπαιζε ένα ή ενενήντα λεπτά. Δεν είχε σημασία αν θα έπαιζε δεκάρι, δεξιά ή στα χαφ. Γι’ αυτόν ήταν το ίδιο. Θαρρεί κανείς ότι η μπάλα του το αναγνώρισε και του το ανταπέδωσε.

Πέρασε πολλά ζόρια. Μοναξιές. Αμφιβολίες. Ανασφάλειες. Το κουμπί δεν γύρισε σε κάποιο γήπεδο, όπως πιστεύουν οι περισσότεροι. Πατήθηκε, όταν έμαθε ότι η Taboneta θα έρθει και στην Αθήνα για να τον δει!

Τους πήγε γεμάτος περηφάνια στην Ακρόπολη. Τους ξενάγησε στην πρωτεύουσα. Τους έκλεισε τις καλύτερες θέσεις στο ΟΑΚΑ. Τους υποσχέθηκε ότι θα το γυρίσει και τους είπε να πουν σε όλους στο Γουαλεγουάι, ότι ο Βισέντε θα τους κάνει υπερήφανους.

Διότι, όπως λέει και το σύνθημα της Taboneta: «όταν παίζεις με καρδιά τα χιλιόμετρα δεν έχουν σημασία. Όταν η φιλία γίνεται κινητήριος δύναμη, το ποδόσφαιρο γίνεται κάτι αιώνιο.»…

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ: Μπενίτεθ και Αταμάν με… ειδήσεις!! (vds)

Αποστολή για Μπέτις, μέσα Σιώπης και Τσιριβεγια!

Κάποιοι το έγραψαν με πράσινη μπογιά… (pics&vds)

Πέντε χρόνια χωρίς τον ΘΕΟ (pics&vds)

Παναθηναϊκός και Αργεντινή… Μια σχέση πάθους (Vids&Pics)

Παρακαλούμε δώστε βάση παρακάτω: Το Fightingsoul.blog δεν θα είναι ΠΟΤΕ… κερδοσκοπικό. Δεν μας απασχολεί κάτι τέτοιο. Ωστόσο με το εγχείρημα να φτιάξουμε ιστοσελίδα ενώ δεν μας λες και… λεφτάδες, αποκτήσαμε ως «ομάδα» κάποια επιπλέον έξοδα. Ένα σάιτ έχει ΜΗΝΙΑΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΗ και αν θες να το ΔΥΝΑΜΩΣΕΙΣ κι άλλο όπως επιθυμούμε εμείς (ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ) για ΟΛΟΥΣ ΕΣΑΣ, τα έξοδα αυξάνονται σταδιακά. Παρακάτω λοιπόν, κάτω από ΚΑΘΕ άρθρο, θα τοποθετούμε αυτή την «μπάρα» για όσους γουστάρουν,   ΑΣΦΑΛΩΣ ΠΡΟΑΙΡΕΤΙΚΑ, να συνδράμουν. Όπως βλέπετε, τα προτεινόμενα ποσά είναι απειροελάχιστα. Πατάς πάνω στην πράσινη μπάρα, μετά την επιλογή ποσού).

Εμείς από αυτή τη διαδικασία βλέπουμε μόνο το email σου και εσύ το όνομα του σάιτ μας στην «απόδειξη». ΠΡΑΜΑ ΑΛΛΟ

ΕΔΩ ΒΟΗΘΑΜΕ και ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΑΔΕΡΦΟ, που έχει μεγάλη «λόξα» με παναθηναϊκές χειροτεχνίες και… όχι μόνο. Επικοινωνείτε ΣΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ ΣΤΟ FACEBOOK, όποιος γουστάρει και σας… φέρνουμε σε επαφή ☘️

ΔΙΑΦΗΜΙΣΕ ΚΙ ΕΣΥ, την επιχείρησή σου (μικρή ή μεγάλη) στο Fightingsoul.blog,   επικοινωνώντας μαζί μας εφόσον το επιθυμείς.