χρόνος ανάγνωσης

5–8 λεπτά

Σαν σήμερα το 1992, έφυγε από κοντά μας ένας μεγάλος μουσικοσυνθέτης και δηλωμένος οπαδός του Παναθηναϊκού μας, ο Γιώργος Ζαμπέτας, βυθίζοντας στο πένθος όλη τη χώρα.

Ως Fightingsoul.blog, δεν θα μπορούσαμε να μην μνημονεύσουμε τον αξέχαστο αυτό μάγκα και Παναθηναϊκό που μας χάρισε τόσες όμορφες στιγμές με τα τραγούδια του.

Γεννήθηκε στο Μεταξουργείο στις 25 Ιανουαρίου 1925 και πέθανε σαν σήμερα το 1992. Σε μικρή ηλικία φάνηκε η κλίση του προς τη μουσική. Αντλούσε την έμπνευση του από διάφορους ήχους του περιβάλλοντος του. Στην εφηβική του ηλικία, η οικογένεια του μετακόμισε στο Αιγάλεω. Αυτό το γεγονός σηματοδότησε τη μετέπειτα ζωή του. Τραγούδια του για τον απλό λαό, είναι εμφανώς επηρεασμένα από το δυτικό προάστειο της πρωτεύουσας.

Ο Γιώργος Ζαμπέτας ήταν ένας καλλιτέχνης που δεν επιζητούσε τη δημοσιότητα ούτε το χρήμα. Έπαιζε το “ζητιανόξυλο” του και πάντα με το χαρακτηριστικό του χαμόγελο, μάγευε τον περίγυρο του. Ένας άλλος μεγάλος τραγουδιστής, ο Δημήτρης Μητροπάνος, δήλωσε για το Γιώργο Ζαμπέτα ότι ήταν ο μοναδικός καλλιτέχνης που τον έιχε βοηθήσει στο ξεκίνημα της καριέρας του, χωρίς να περιμένει κάποιο αντάλλαγμα. Το τραγούδι του εξουσία να μου έδιναν, λέει αυτό που έπρεπε να γίνεται απ’ όλους τους καλλιτέχνες. Ο Ζαμπέτας έκανε αυτό που γόυσταρε. Έγραψε τραγούδια για πολλούς καλλιτέχνες (Βίκυ Μοσχολιού, Σταμάτης Κόκοτας, Μαρινέλλα, Τόλης Βοσκόπουλος κ.α). Πολλά τραγούδια δικά του, ερμηνεύτηκαν σε παλιές ταινίες, ειδικά του Αλέκου Σακελλάριου, από εξέχουσες προσωπικότητες όπως η Αλίκη Βουγιουκλάκη και ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ.

Ένας “τρελός” με τη μουσική και απλός άνθρωπος, τι άλλη ομάδα μπορούσε να υποστηρίζει, πλην του μεγαλύτερου Συλλόγου στην Ελλάδα; Η τρέλα του για το Τριφύλλι ήταν και είναι γνωστή. Ο Γιώργος Ζαμπέτας ήταν παρών στην κορυφαία στιγμή του Παναθηναϊκού μας στα 118 χρόνια ύπαρξης Του. Στον τελικό του Κυπέλου Πρωταθλητριών Ευρώπης, στις 2 Ιουνίου 1971 στο στάδιο Wembley, στο Λονδίνο. Ο μεγάλος Τάκης Οικονομόπουλος, ο τερματοφύλακας της μεγάλης εκείνης ομάδας του Παναθηναϊκού, μοιράστηκε τότε την πιο κάτω ανάμνηση: «Καθόμαστε στο τραπέζι για το φαγητό, και ο Ζαμπέτας φωνάζει την γκαρσόνα και της λέει «Μαντεμουαζέλ, ένα κόφι πλιζ (coffee please) με πολλές φουσκάλες. Η γκαρσόνα τον κοίταξε λοξά και μας λέει λόκο λόκο (loco, loco), δηλ. τρελός!

Ντόμπρος, μπεσαλής, αθυρόστομος αλλά και θρήσκος. Γι αυτόν ο «μάγκας» -που είχε εξελιχθεί σε μία έννοια ταυτόσημη με τους ρεμπέτες και την υπερασπιζόταν κόντρα σε κάθε κακόβουλο σχόλιο- ήταν η τιμιότητα, η ειλικρίνεια και η αρετή. Κανείς δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι δεν διέθετε αυτά τα τρία στοιχεία.

Ότι ακριβώς δεν έκανε επί γης. Ποτέ δεν «πέταξε», δεν σήκωσε μύτη, δεν «ανέβηκε», δεν ψωνίστηκε παρά την τεράστια επιτυχία του και μετά τις τηλεοπτικές/κινηματογραφικές του εμφανίσεις («άλαααα…»). Ποτέ δεν ξέχασε τη λαϊκή καταγωγή του, βλέπετε. Μεγάλωσε στο Αιγάλεω κι αν είναι γνωστό σήμερα ως City ευθύνεται αυτός.

«Η ζωή μου είναι πέντε κουταλιές μέλι και σαράντα βαγόνια σκατά», είχε πει ο ίδιος σε συνέντευξή του: «Φτώχεια, ρε. Πώς θα γίνει; 32 χρονών φόρεσα παλτό, ρε. Απ’ τα 25 που απολύθηκα, μέχρι τα 32, ήμουν με τη λιάρα της Αεροπορίας – και ήμουνα και καλλιτέχνης. Κοστούμι έβαλα πάνω μου όταν ντύθηκα γαμπρός, 27 χρονών. Μέχρι τότε φορούσα αποφόρια».

Περήφανος για τη λαϊκή του καταγωγή, δεν την απαρνήθηκε ποτέ, ενώ ακόμα και όταν έβγαλε λεφτά, σεβόταν τα υλικά αγαθά και δεν τα πετούσε τίποτα όταν χάλαγε. Παρέμεινε απλός και ταπεινός και κορόιδευε με την απίθανη (και αθυρόστομη) γλώσσα του τους κουλτουριάρηδες και ξενομανείς νεοέλληνες.

«Η γυναίκα κάποτε θα σε αφήσει, το μπουζούκι ποτέ»

Ο μεγάλος του έρωτας ήταν ένας: «Ο έρωτας δεν είναι μόνο να ψήσουμε μια γκόμενα ή μια γκόμενα να μας ψήσει. Ερωτεύεσαι κι αυτό που κάνεις. Με τη δουλειά μου εγώ την έχω ψωνίσει. Εγώ εκεί είμαι ναρκομανής. Κι ο έρωτάς μου για το μπουζούκι κάθε μέρα μεγαλώνει. Τι θα διάλεγες, Ζαμπέτα, στη ζωή σου; Την καλύτερη γκόμενα; Την καλύτερη γυναίκα; Ή ένα μπουζούκι; Γιατί η γυναίκα κάποτε θα σ’ αφήσει. Ενώ αυτό δεν θα σ’ αφήσει ποτέ.

Όλα μου τα προβλήματα, με το μπουζούκι τα συζήτησα. Είναι η ψυχή μου, του έχω δοθεί ολόκληρος. Με το μπουζούκι γεννήθηκα, με το μπουζούκι θα πεθάνω. Αυτό μου έδωσε περγαμηνές, μ’ έβγαλε απ’ τα αδιέξοδα, μου ‘δωσε τα πάντα».

Πολλά από τα τραγούδια που έχει γράψει ή/και τραγουδήσει ο Γιώργος Ζαμπέτας, είναι προσωποκεντρικά. Έχουν έναν βασικό ήρωα και γύρω του χτίζεται η ιστορία. Ποιος ήταν λοιπόν ο «κυρ Αλέκος» που αναφέρεται τόσο γλαφυρά στο ομώνυμο τραγούδι; Πρόκειται για τον Αλέξανδρο Μοσχολιό, τον πατέρα της αείμνηστης κορυφαίας τραγουδίστριας, Βίκυς Μοσχολιού!

Και εκείνος ήταν «άρρωστος» με τον Παναθηναϊκό καθώς γέννημα θρέμμα Αθηναίος. Αυτά τα προσωπικά του στοιχεία ήταν οι βάσεις για την δικιά της προσωπικότητα.  Για να τον τιμήσει δεν άλλαξε ποτέ το επίθετο της για να προωθηθεί με ένα άλλο καλλιτεχνικό όνομα.»

Την επιβεβαίωση έκαναν πρόσφατα οι δύο κόρες της τραγουδίστριας, Ράνια & Ευαγγελία Δομάζου-Μοσχολιού, αναρτώντας στα social media μία φωτογραφία της μητέρας τους με τον παππού τους.

«Η μητέρα μας Βίκυ Μοσχολιού με τον λατρευτό της πατέρα Αλέξανδρο Μοσχολιό. Εάν ο αγαπημένος της «πατερούλης» όπως πάντα τον έλεγε, δεν είχε δώσει την έγκριση του για να ασχοληθεί η μητέρα μας με τα καλλιτεχνικά, εκείνη δεν θα το είχε κάνει ποτέ. Τον αγαπούσε, τον σεβόταν, του είχε αδυναμία. Εκείνος της χάρισε την αγάπη του για τη μουσική.

Τραγουδούσε σωστά, άκουγε ρεμπέτικα και πάντα Ελληνική μουσική παρέα με το γραμμόφωνο του. Ήταν γλεντζές, ντόμπρος, οικογενειάρχης, ηθικός, δούλευε στην λαχαναγορά στο Βοτανικό καθώς γεννήθηκε και μεγάλωσε και την οικογένειά του στον Κεραμεικό στου Ψυρρή. Γι’αυτόν έγραψε ο Γιώργος Ζαμπέτας το τραγούδι «κυρ Αλέκο με το πράσινο γιλέκο από τον Βοτανικό»» έγραψαν χαρακτηριστικά, δίνοντας ταυτότητα στον «κυρ Αλέκο» του τραγουδιού.

Κυρ Αλέκος: Οι στίχοι του τραγουδιού

Κύρ’ Αλέκο απ’ το Βοτανικό,
βάστα δυο κουβέντες να σου πω.
Κύρ’ Αλέκο, κύρ’ Αλέκο
με το πράσινο γελέκο,
κύρ’ Αλέκο, κύρ’ Αλέκο
με το πράσινο γελέκο.
Μια γυναίκα αγαπώ κι εγώ
που ‘ναι μέσα στο Βοτανικό.
Κάθεται στη γειτονιά σου,
πέντε πόρτες δεξιά σου,
κύρ’ Αλέκο, κύρ’ Αλέκο
με το πράσινο γελέκο.
Κύρ’ Αλέκο, τώρα να χαρείς,
έλα βοήθησέ με όσο μπορείς.
Βοήθησέ με να την πάρω
να σε κάνω και κουμπάρο,
κύρ’ Αλέκο, κύρ’ Αλέκο
με το πράσινο γελέκο.

*** Στο πρώτο βίντεο, λέει πως είναι χρόνια Παναθηναϊκός από την εποχή του Μεσσάρη, μιας και είναι Αθηναίος…

Καταλάβατε;

(Από το 2:00 και μετά…)

Καλά να περνάς εκεί ψηλά καλέ μας άνθρωπε! Παίξε τις πενιές σου μαζί με τους υπόλοιπους αθάνατους καλλιτέχνες. Τα τραγούδια σας θα μας συντροφεύουν για πάντα. Και χίλια περιστέρια να σου φιλούν τα χέρια.

πηγή για τα παραπάνω: palaimaxoipanathinaikoi και mihanitouxronou.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ: Όταν έφυγε ο μεγάλος Τσιτσάνης (pics&vds)

Καλό ταξίδι στον Μιχάλη Βουτσαρά…

«Στα τρελά μας όνειρα δωσμένοι…» (vids)

15 χρόνια χωρίς τον «σκληρό» Παναθηναϊκό του κινηματογράφου (pics)

Παρακαλούμε δώστε βάση παρακάτω: Το Fightingsoul.blog δεν θα είναι ΠΟΤΕ… κερδοσκοπικό. Δεν μας απασχολεί κάτι τέτοιο. Ωστόσο με το εγχείρημα να φτιάξουμε ιστοσελίδα ενώ δεν μας λες και… λεφτάδες, αποκτήσαμε ως «ομάδα» κάποια επιπλέον έξοδα. Ένα σάιτ έχει ΜΗΝΙΑΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΗ και αν θες να το ΔΥΝΑΜΩΣΕΙΣ κι άλλο όπως επιθυμούμε εμείς (ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ) για ΟΛΟΥΣ ΕΣΑΣ, τα έξοδα αυξάνονται σταδιακά. Παρακάτω λοιπόν, κάτω από ΚΑΘΕ άρθρο, θα τοποθετούμε αυτή την «μπάρα» για όσους γουστάρουν,   ΑΣΦΑΛΩΣ ΠΡΟΑΙΡΕΤΙΚΑ, να συνδράμουν. Όπως βλέπετε, τα προτεινόμενα ποσά είναι απειροελάχιστα. Πατάς πάνω στην πράσινη μπάρα, μετά την επιλογή ποσού).

Εμείς από αυτή τη διαδικασία βλέπουμε μόνο το email σου και εσύ το όνομα του σάιτ μας στην «απόδειξη». ΠΡΑΜΑ ΑΛΛΟ

ΕΔΩ ΒΟΗΘΑΜΕ και ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΑΔΕΡΦΟ, που έχει μεγάλη «λόξα» με παναθηναϊκές χειροτεχνίες και… όχι μόνο. Επικοινωνείτε ΣΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ ΣΤΟ FACEBOOK, όποιος γουστάρει και σας… φέρνουμε σε επαφή ☘️

ΔΙΑΦΗΜΙΣΕ ΚΙ ΕΣΥ, την επιχείρησή σου (μικρή ή μεγάλη) στο Fightingsoul.blog,   επικοινωνώντας μαζί μας εφόσον το επιθυμείς.