1. Ξεκινάμε από τα βασικά. Πρόεδρος της Τουρκικής Ομοσπονδίας Μπάσκετ είναι ο Χινταγέτ Τούρκογλου. Τί σημαίνει Τούρκογλου στο Τουρκικό μπασκετ, στο Ευρωπαϊκό μπάσκετ και στο ΝΒΑ, μπορείτε να το καταλάβετε από το τί σημαίνει Νοβίτσκι στο Γερμανικό μπάσκετ, στο Ευρωπαϊκό μπάσκετ και στο ΝΒΑ, τι σημαίνει Σαμπόνις στο Λιθουανικό μπάσκετ, στο Ευρωπαϊκό μπάσκετ και στο ΝΒΑ, τι σημαίνει Γκασόλ στο Ισπανικό μπάσκετ, στο Ευρωπαϊκό μπάσκετ και στο ΝΒΑ, και τι σημαίνει στα καθ’ ημάς Γκάλης, Γιαννάκης, Αλβέρτης, Διαμαντίδης κλπ.

Πρόεδρος της Ελληνικής Ομοσπονδίας είναι ο Καφετζής. Τι σημαίνει Καφετζής για το  Ελληνικό μπάσκετ μπορείτε να το καταλάβετε από το τι σημαίνει Γκιρτζίκης, Μητρόπουλος, Σπάθας στο Ελληνικό ποδόσφαιρο, τι σημαίνει Τορνατώρος στο Ελληνικό βόλλευ κλπ.

Ο Τούρκογλου  υπηρετεί τις ανάγκες του Τουρκικού μπάσκετ, ο Καφετζής υπηρετεί τις ανάγκες του Γάβρου. Τελεία και πάμε στο 2.

2. Στο ματς Ελλάδα – Τουρκία είχαμε την ευκαιρία να δούμε την σύγκρουση δύο διαφορετικών σχολών μπάσκετ. Στην Τουρκία εδώ και κάμποσα χρόνια η Ομοσπονδία επέλεξε ένα πρόγραμμα υιοθέτησης ενός μπάσκετ κατά το οποίο ο προπονητής δεν έχει παράγει από το μυαλό του ένα a priori εγκεφαλικό σχέδιο και δεν  απαιτεί από τους παίκτες να το υπηρετήσουν με στρατιωτική πειθαρχία. Αφήνει ελεύθερο το ταλέντο των παικτών του και  αναζητά στην πράξη τον ομαδικό τρόπο παιξίματος που θα τους αναδείξει. Στο επίκεντρο του παιγνιδιού είναι η μπάλα να μπαίνει στο καλάθι. Όταν η μπάλα μπαίνει στο καλάθι τότε τα πόδια βρίσκουν ενδιαφέρον και όρεξη για να παίξουν ΚΑΙ άμυνα. Όταν αυτή η λογική υιοθετείται από την Ομοσπονδία και γίνεται τρόπος εκμάθησης από τους προπονητές στις μικρές ηλικίες, τότε σε λίγο χρόνο θα οδηγήσει σε παραγωγή ταλέντων σε όλες τις θέσεις. Έτσι είδαμε την Τουρκία να διαθέτει ταλέντο σήμερα σε όλες τις θέσεις και κάθε φορά να βγαίνουν όλο και καινούργια. Αντιπροσωπευτικός προπονητής στο μπάσκετ αυτό δεν είναι άλλος από τον Αταμαν. Αυτό το μπάσκετ μας έδειξε η Τουρκία, η Γερμανία, η Σερβία και άλλες ομάδες άσχετα από το πόσο προχώρησαν.

Αντίθετα στο Ελληνικό μπάσκετ συνεχίζει να επικρατεί η λογική του δήθεν «σκεπτόμενου» μπάσκετ, όπου ο «σκεπτόμενος» κόουτς απαιτεί πειθαρχική τήρηση του σχεδίου που παρήγαγε στο μυαλό του και το οποίο συνίσταται στα εξής:  α) Στο επίκεντρο του παιγνιδιού μας είναι η άμυνα. Να κατεβάσουμε τον ρυθμό, και να κατεβάσουμε το σκόρ. Επιθετική άμυνα στα όρια του φάουλ. Χέρια στην μπάλα … αλλά και στα χέρια του αντίπαλου αν δεν βρούμε μπάλα.  β) Στην επίθεση υπομονή και τήρηση του σχεδίου μέχρι να βρούμε το μις ματς. γ) Αν δεν μας βγει τότε εφαρμόζουμε την τεχνική της επαφής για να «πάρω το φάουλ».

Όταν η λογική αυτή ακολουθείται και στην εκμάθηση  από τις μικρές ηλικίες, τότε οδηγεί στην παραγωγή στρατιωτών του σκακιστή – προπονητή. Που δεν έχουν ταλέντο σε κανέναν τομέα του παιχνιδιού και που σήμερα αναζητείται point guard,  αναζητείται shooting guard, αναζητείται forward (ο Ρογκαβόπουλος δεν μας κάνει γιατί δεν μπαίνει στο καλούπι μας) αναζητείται power forward, αναζητείται σέντερ κλπ.

Τρανό παράδειγμα αυτού του μπάσκετ ο Μπαρτζωκικός Γαβριακός που έχει απογειώσει αυτόν τον τρόπο παιξίματος και τον έχει ανάγει σε επιστήμη. Επιθετική άμυνα στην λογική «τι 25 φάουλ τι 50 έτσι και αλλιώς τα 25 θα μας σφυρίξουν», εφορμήσεις στο σώμα του αμυνόμενου για να «πάρουμε φάουλ», επιστημονικά καραγκιοζιλίκια στο πέταγμα της μπάλας στο καλάθι μετά από φάουλ για να πάρουμε βολές κλπ. Έτσι εμφανίσαμε και μια Εθνική με χαμηλότερο δείκτη ταλέντου και με τον μεγαλύτερο μέσο όρο ηλικίας. Και πήγαμε να παίξουμε σκληρή άμυνα χωρίς να έχουμε πόδια για σκληρή άμυνα. Πήγαμε να «πάρουμε φάουλ» σε μια διοργάνωση που όπως φάνηκε δεν ήθελε το μπάσκετ του «πήρε φάουλ». Πήγαμε να κάνουμε τρανσίσιον με τον Γιάννη ενώ δεν είχαμε σίγουρο ρημπάουντ. Πήγαμε να κάνουμε inside out με πάσα του Γιάννη  στην περιφέρεια χωρίς να έχουμε αξιόπιστο σουτ από την περιφέρεια. Και και και …

3. Μετά την πρόκριση στους 4, επί της Λιθουανίας κόντεψα να πιστέψω ότι δεν ξέρω τίποτε από μπάσκετ, ότι στην ζωή μου δεν έχω ακουμπήσει ποτέ την σπυριάρα και ότι το καλύτερο που θα είχα να κάνω θα ήταν να σταματήσω να γράφω και να αρκεστώ να διαβάζω Βαγγέλη, Αντώνη, Παπαδονίκο, και να ακούω ευλαβικά τις αναλύσεις του Ντεντόπουλου και του Βλαχόπουλου. Τετάρτη, Πέμπτη και Παρασκευή πρωί παιάνιζε ο παιάνας: ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΧΡΥΣΟ ΑΔΕΡΦΙΑ. Ενώ εγώ ο κακορίζικος μετά το μάτς Σερβία – Τουρκία έγραφα «ΠΟΥ ΠΑΣ ΕΣΥ ΡΕ ΚΑΡΑΜΗΤΡΟ».  

Στα guard είχαμε πρόβλημα σε ΟΛΑ μα ΟΛΑ τα ματς. Τόσο στην άμυνα, όσο και στην επίθεση. Με την Ιταλία δεν φάνηκε το πρόβλημα γιατί οι Ιταλοί είχαν χειρότερο πρόβλημα από μας και δεν είχαν και Σλούκα. Άλλωστε δεν είχαν και τίποτε απέναντι στον Γιάννη. Στο ματς με την Γεωργία πάλι δεν φάνηκε τίποτε  γιατί οι Γεωργιανοί αποφάσισαν να το «αφήσουν» αυτό το ματς. Στο μάτς με την Βοσνία φάνηκε και παραφάνηκε γιατί απόντος του Γιάννη έπεσε όλη η Βοσνία πάνω στον Σλούκα και τον Τολιο και τους εξουθένωσε.

Με την χειρότερη Ισπανία όλων των εποχών τα πολύ γρήγορα πόδια των μικρών guard της έδειξαν τις αδυναμίες μας αλλά η μη αναμενόμενη ανυπαρξία των δύο Ερναγκόμεθ απέναντι στον Γιάννη πάλι μας έδωσε νίκη. Το Ισραήλ και η Λιθουανία δεν είχαν guard για να σταθούν απέναντι στον Σλούκα και τον Τολιο. Και φτάσαμε στους 4 κυρίως λογω της  πολύ κατώτερης του αναμενομένου εμφάνισης των ομάδων που τέθηκαν απέναντί μας.

Και ήρθε ο αγώνας με την Τουρκία για να φανεί η σκληρή πραγματικότητα με τρόπο εκκωφαντικό. Ο Γιάννης είχε εξουδετερωθεί από τα double team που του είχε αριστοτεχνικά στήσει ο Αταμάν, και όλα τα άλλα guard εκτός του Σλούκα είχαν εξουδετερωθεί από την προσωπική ανωτερότητα των αντιπάλων τους (πχ Ντόρσευ – Λαρκιν σημειώσατε 2 sans voir).

Οι inside out πάσες του Γιάννη έδιναν μόνιμα ελεύθερα αλλά άστοχα σουτ. Αντίθετα οι inside out πάσες του Σεγκουν έδιναν μόνιμα ελεύθερα εύστοχα τρίποντα κυρίως στον Οσμάνι.  Έμεινε ο Σλούκας να παλεύει να κρατήσει μήπως και περισώσει … τα έπιπλα με ασφυκτική πίεση από την περιφερειακή άμυνα και το hedge out των Τούρκων. Στην περιφερειακή μας άμυνα  ο Λάρκιν και ο Κορκμάζ  δυστυχώς έκαναν βόλτες στην ρακέτα μας. Ήταν απολύτως αναμενόμενο.  

Ας σημειώσουμε  όμως την αρκετά καλή άμυνα του Μήτογλου στον Σεγκούν που μάλλον θα περάσει στο ντούκου.  Ο Αντώνης του χρεώνει ότι ξέχασε πολλές φορές τον Οσμάνι. Προφανώς πίστευε ότι ο Μήτογλου ειχε χρεωθεί στην άμυνα και τους δύο. Είπαμε ο Μήτογλου έπρεπε να παίζει 4,5,6,7 …

4. Τώρα ακούω και διαβάζω πάλι παιάνες. ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΧΑΛΚΙΝΟ λένε.  Άντε πάλι …

ΥΓ. Συγκινήθηκα πολύ με την ανακοίνωση συμπαράστασης του Γάβρου προς την Εθνική. Ήμουν έτοιμος να βάλω τα κλάματα αλλά ευτυχώς θυμήθηκα ότι αν πέσουν δάκρυα στο πάτωμα μπορεί με την σκόνη να κάνουν στάμπα στα πλακάκια. Και τότε ποιος την ακούει την γκρίνια της γυναίκας μου…

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ: Τρομερή γκαντεμιά με Σορτς, που δεν πάει Αυστραλία!

Ανατροπή! Ο Μάικ Τζέιμς στον οσφπ!

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ ΣΤΟ FACEBOOK

!!! Παρακαλούμε δώστε βάση παρακάτω: Το Fightingsoul.blog δεν θα είναι ΠΟΤΕ… κερδοσκοπικό. Δεν μας απασχολεί κάτι τέτοιο. Ωστόσο με το εγχείρημα να φτιάξουμε ιστοσελίδα ενώ δεν μας λες και… λεφτάδες, αποκτήσαμε ως «ομάδα» κάποια επιπλέον έξοδα. Ένα σάιτ έχει ΜΗΝΙΑΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΗ και αν θες να το ΔΥΝΑΜΩΣΕΙΣ κι άλλο όπως επιθυμούμε εμείς (ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ) για ΟΛΟΥΣ ΕΣΑΣ, τα έξοδα αυξάνονται σταδιακά. Παρακάτω λοιπόν, κάτω από ΚΑΘΕ άρθρο, θα τοποθετούμε αυτή την «μπάρα» για όσους γουστάρουν, ΑΣΦΑΛΩΣ ΠΡΟΑΙΡΕΤΙΚΑ, να συνδράμουν. Όπως βλέπετε, τα προτεινόμενα ποσά είναι απειροελάχιστα. Πατάς πάνω στην πράσινη μπάρα, μετά την επιλογή ποσού).

Εμείς από αυτή τη διαδικασία βλέπουμε μόνο το email σου και εσύ το όνομα του σάιτ μας στην «απόδειξη». ΠΡΑΜΑ ΑΛΛΟ.