Ορισμένες εντυπώσεις από τα δύο πρόσφατα μάτς του EUROBASKET, Τουρκία – Σερβία και Ελλάδα – Ισπανία θα προσπαθήσω να καταθέσω (κυρίως από το πρώτο) γιατί θεωρώ ότι είναι πολύ χρήσιμο να γίνει συζήτηση. Και επειδή εννοείται πως μπορεί να είμαι μπασκετικός, αλλά δεν είμαι γκουρού του μπάσκετ, (και μακριά από μένα έστω και η ιδέα να το «παίξω» γκουρου στο μπάσκετ) θα μου ήμουν πολύ χαρούμενος αν οι μπασκετικοί  αλλά και μη μπασκετικοί φίλοι Παναθηναϊκοί μου έγραφαν τις δικές τους παρατηρήσεις, συμφωνίες η διαφωνίες, ότι πιστεύει ο καθένας.  

1. Στο Τουρκία – Σερβία παίχτηκε μπάσκετ υψηλού επιπέδου. Μεγάλες ομάδες, μεγάλοι παίκτες, ταλέντο που ξεχείλιζε και από τις δύο μεριές. Στο Ελλάδα – Ισπανία το μπάσκετ μπορεί να είχε την ίδια αγωνία για το αποτέλεσμα αλλά το μπάσκετ ήταν μόλις και μετά βίας μέτριο. Μπορούσες να ξεχωρίσεις τους πιο επιδραστικούς και ξεχωριστούς  παίκτες των δύο ομάδων άλλα ήταν δυο τρείς από κάθε πλευρά. Και στα δύο μάτς είχαμε καταστάσεις physical. Όμως στο Τουρκία – Σερβία η κριτική περιέχει πιο πολύ ικανότητες, τεχνική, pick n roll, pick n pop, βρωμοχεράδες με κρύο αίμα στο τρίποντο κλπ. Στο Ελλάδα – Ισπανία μιλάμε για καρδιές, για ψυχάρες, για λιοντάρια και άλλα τέτοια ηρωικά.

2. Προπονητικά στο Τουρκία – Σερβία, νομίζω ότι είδαμε στην καλύτερη έκδοση της, την προπονητική φιλοσοφία κατά την οποία ο κόουτς προσπαθεί να φτιάξει την ομάδα έτσι ώστε να εκμεταλλεύεται το 100% του ταλέντου των παικτών από τους οποίους απαρτίζεται. Από αυτήν την οπτική γωνία το μάτς αυτό ήταν μια διαφήμιση της συγκεκριμένης μπασκετικής φιλοσοφίας και ένα ράπισμα στο μπάσκετ των «σκακιστών» προπονητών που προσπαθούν να φτιάξουν ομάδες «δικές τους», ομάδες «του προπονητή» που ο παίκτης καλείται να υπηρετήσει τον τρόπο παιξίματος που έχει προαποφασίσει ο κόουτς.

Φάνηκε νομίζω καθαρά  ότι η προπονητική που υπηρετεί και αναδείχνει το ταλέντο  οδηγεί σε ομάδες υψηλών προδιαγραφών, που αποδίδουν θεαματικό μπάσκετ, το οποίο μπορεί να προσελκύσει καινούργιους φίλους του αθλήματος που μέχρι τώρα αδιαφορούσαν. Αντίθετα με το «σκακιστικό» μπάσκετ που παράγει αγώνες μέτριας ποιότητας και αμέτρητων βολών, όπου οι μόνοι που ενδιαφέρονται είναι οι οπαδοί των ομάδων, για την νίκη της ομάδας τους. Και επιπροσθέτως έχει αποδειχτεί επανηλειμμένα σε όλα τα τουρνουά πλέον ότι έχει ταβάνι. Από την άποψη αυτή ο αγώνας Τουρκία – Σερβία αποτελεί και ένα μάθημα στην EUROLEAGUE για το μπάσκετ που πρέπει να υιοθετήσει αν επιθυμεί να κερδίσει νέους πελάτες στο προϊόν της.

 
3. Η διαιτητική φιλοσοφία των σφυριγμάτων και στους δύο αγώνες (η οποία κατά την ταπεινή μου άποψη ήταν 50-50 και στους δύο) νομίζω ότι εισάγει μια νέα πρόταση σφυριγμάτων. Δεν ξέρω αν αποτελεί οδηγία της FIBA αλλά παρατήρησα ότι σταμάτησε να σφυρίζεται το «πήρε το φάουλ». Δηλαδή ο επιτιθέμενος παίκτης που επιδιώκει την επαφή, πολύ γρήγορα πριν προλάβει να στηθεί μπροστά του ο αμυντικός ώστε να σφυριχτεί το αμυντικό φάουλ και αμέσως με το άκουσμα του σφυρίγματος να σηκωθεί για σουτ ώστε να πάρει τις βολές. Η «τεχνική» αυτή έχει φτάσει πλέον στο απόγειο της, έχει γίνει προπονητική άσκηση στις προπονήσεις, με κόουτς που παράγουν ειδικά plays στα οποία ο παίκτης να επιδιώξει και να «πάρει» το σφύριγμα φάουλ. Στην καλύτερη περίπτωση να πάρει καλάθι και φάουλ. Οι φάσεις αυτές υποβαθμίζουν την ποιότητα του μπάσκετ, το κάνουν ανιαρό και διώχνουν τον φίλαθλο. Έχουμε δει παίκτες να εφορμούν πάνω στο σώμα του αμυντικού να τον ανατρέπουν και να δίνεται αμυντικό φάουλ γιατί «δεν πρόλαβε να στηθεί» λένε οι «ειδήμονες» του σπηκάζ. Όλα αυτά δίνουν την δυνατότητα σε διαιτητές να εκφράζουν με σφυρίγματα «προσωπικές επιθυμίες» ως προς το αποτέλεσμα του ματς.  

Παρατήρησα ότι και στους δύο αγώνες, αυτού του είδους τα σφυρίγματα οι διαιτητές απέφυγαν να τα δώσουν. Σαν να έστειλαν ένα μήνυμα δηλαδή, μην προσπαθείτε να «πάρετε το φάουλ». Η επιδίωξη φάουλ δεν θα σφυριχτεί. Θα σφυριχτεί το φάουλ που θα το ΚΑΝΕΙ ο αμυντικός για να αποτρέψει το καλάθι. Έτσι λοιπόν στον αγώνα Τουρκία – Σερβία τα φάουλ ήσαν πιο λίγα και οι βολές 15-11 με τις 4 της Τουρκίας να δίνονται στα τελευταία δευτερόλεπτα. Και οι παίκτες όταν κατάλαβαν ότι αυτή η φιλοσοφία σφυριγμάτων ισχύει ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΔΥΟ ΠΛΕΥΡΕΣ, συμμορφώθηκαν σε ένα είδος μπάσκετ όπου έπαψαν να εκβιάζουν το φάουλ και αφοσιώθηκαν στο να επιδιώξουν το καλάθι αποκλειστικά και μόνο με το αναμφισβήτητο αστείρευτο ταλέντο τους. Ο τρόπος αυτός σφυρίγματος βοήθησε στο να δούμε αυτήν την ματσάρα.

Δεν γίνεται να αποφύγω την σύγκριση με τις αλήστου μνήμης ματσάρες των 43-16 βολών.

ΥΓ. Ανοιχτός σε κάθε κριτική επισήμανση λανθασμένης πιθανόν εκτίμησης μου ή και αυτοτελούς παρέμβασης σε θέμα που πιθανόν μου ξέφυγε.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ: Βλέπω… ΚΑΦΕΤΖΟκύκλους (part2)

Κατεργαραίοι στο… καφετζομάγαζο για το «καλό του ελληνικού μπάσκετ»

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ ΣΤΟ FACEBOOK

Παρακαλούμε δώστε βάση παρακάτω: Το Fightingsoul.blog δεν θα είναι ΠΟΤΕ… κερδοσκοπικό. Δεν μας απασχολεί κάτι τέτοιο. Ωστόσο με το εγχείρημα να φτιάξουμε ιστοσελίδα ενώ δεν μας λες και… λεφτάδες, αποκτήσαμε ως «ομάδα» κάποια επιπλέον έξοδα. Ένα σάιτ έχει ΜΗΝΙΑΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΗ και αν θες να το ΔΥΝΑΜΩΣΕΙΣ κι άλλο όπως επιθυμούμε εμείς (ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ) για ΟΛΟΥΣ ΕΣΑΣ, τα έξοδα αυξάνονται σταδιακά. Παρακάτω λοιπόν, κάτω από ΚΑΘΕ άρθρο, θα τοποθετούμε αυτή την «μπάρα» για όσους γουστάρουν, ΑΣΦΑΛΩΣ ΠΡΟΑΙΡΕΤΙΚΑ, να συνδράμουν. Όπως βλέπετε, τα προτεινόμενα ποσά είναι απειροελάχιστα.

Εμείς από αυτή τη διαδικασία βλέπουμε μόνο το email σου και εσύ το όνομα του σάιτ μας στην «απόδειξη». ΠΡΑΜΑ ΑΛΛΟ.