΄΄Μπαμπά, σε ευχαριστώ για τον Παναθηναϊκό.΄΄

Δεν συνηθίζω να δημοσιεύω τις σκέψεις μου. Κι όταν το κάνω, το πιο βολικό μέσο που χρησιμοποιώ είναι το ραπ, σπάνια θα γράψω κάποιο κείμενο. Με αφορμή όμως την βίαιη διάλυση της καλύτερης παρέας από τα παιδικά μου χρόνια μέχρι σήμερα ένιωσα την ανάγκη να εκφραστώ δημόσια για αυτήν. Είμαι Παναθηναϊκός. Ένας ταλαιπωρημένος αλλά περήφανος Παναθηναϊκός. Μόνο Παναθηναϊκός, όχι αντι-Ολυμπιακός, όχι αντί-Αεκτζής κλπ. Δεν χωρίζω τον όμιλο σε τμήματα και η αγάπη μου για αυτόν υπερβαίνει το οποίο “μίσος” για τον αντίπαλο. Δέχομαι και υποστηρίζω ότι πάνω από παράγοντες, αθλητές και οπαδούς, πάνω από όλους είναι το τριφύλλι. Για κάποιους είναι το σημαντικότερο-δευτερεύον-κομμάτι της ζωής τους, για άλλους είναι πάθος και εκτόνωση, για κάποιους άλλους πάλι είναι απλή διασκέδαση, για μένα όμως είναι αγάπη. Αγνή, ανιδιοτελή αγάπη. Δεν θα μου δώσει ποτέ τίποτα πίσω, θα με στεναχωρήσει αφόρητα – για την ακρίβεια χρόνια τώρα με πληγώνει αφόρητα -, θα με βασανίζει, θα με πονάει, θα με αγχώνει, θα μου παίρνει χρόνο και χρήμα και γω θα μαι εκεί, να το στηρίζω, να το φροντίζω, να σκύβω από πάνω του τρυφερά, ακούραστος φρουρός του, αλύγιστος μαχητής. Είναι λογικό να μην καταλαβαίνεις τι νιώθω. Είναι εξίσου λογικό να δυσκολεύομαι να στο εξηγήσω. Πως μπορείς να αγαπάς τόσο πολύ κάτι ουσιαστικά άυλο, θα μου πεις. Και δίκιο θα έχεις. Είναι απλά ποδόσφαιρο και μπάσκετ, πως γίνεται να σε επηρεάζει τόσο πολύ ; Σαφώς η ερώτηση αυτή έχει βάση. Άσε με να σου εξηγήσω. Η πρώτη μου γνωριμία με το τριφύλλι ήταν χρόνια πίσω, για την ακρίβεια τόσο πίσω που δεν θυμάμαι. Από όσο έχω συνείδηση, αγαπάω αυτόν τον όμιλο. Οι ομορφότερες παιδικές μου στιγμές, οι πιο μοναδικές, ήταν εκεί, στα Σαββατοκύριακα που ο πατέρας μου με έπαιρνε να πάμε βόλτα πρώτα στο γήπεδο και μετά για φαγητό. Εξαιτίας της δουλειάς του, δεν τον έβλεπα συχνά, μάλλον όχι όσο συχνά θα ήθελα, όποτε σίγουρα αυτές οι βόλτες, ήταν οι απόλυτα δικές μας στιγμές. Μπαμπάς, Παναθηναϊκός, πίτσα. Οι ομορφότερες μέρες για τον 10χρονο Γιώργο. Κλαίγαμε μαζί, φωνάζαμε αγκαλιά, νιώθαμε ο ένας την αγωνία, την τρέλα, το πάθος του άλλου ενώ ταυτόχρονα χτίζαμε γέφυρες επικοινωνίας. Σε τρεις ώρες καλύπταμε τον χαμένο χρόνο μιας ολόκληρης βδομαδας. Βουρκώνω. Δυσκολεύομαι να φέρω τις στιγμές αυτές στο μυαλό μου χωρίς να βουρκώσω. Μελαγχολία. Γλυκιά μελαγχολία, νοσταλγία. Εγώ, ο πατέρας μου και κοινός τόπος ο Παναθηναϊκός. Ήταν οι δικές μας στιγμές και κάνεις δεν μπορούσε να τις χαλάσει. Κι όταν έλειπε και δεν μπορούσαμε να πάμε, θα μιλάγαμε στο τηλέφωνο για να του περιγράψω τι έγινε στον αγώνα, για να τον κάνω χαρούμενο. Ήθελα να χω να του πω καλά νέα για να ναι χαρούμενος. Έπαιρνα χαρά και με γέμιζε η χαρά του. Κι αυτός ήθελε να μου αποδεικνύει πως δεν έχω κάνει λάθος που τον έχω πιστέψει, πως αξίζει να είμαστε Παναθηναϊκοί. Τα χρόνια πέρναγαν και ο πατέρας μου ελάττωνε αυτές τις βόλτες, για τους δικούς του λόγους. Εγώ όμως εκεί, ένιωθα πως δεν μπορούσα να φύγω από κοντά Του, συνέχιζα το γήπεδο και μόνος μου. Και κάθε φορά που μπαίνω από τότε στο γήπεδο, κάθε φορά που ακούγεται ο ύμνος, κάθε φορά που βλέπω μπαμπά με γιο αγκαλιά, αμέτρητες αναμνήσεις, ατέλειωτες εικόνες περνάνε σαν ταινία από μπροστά μου. Και έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου να μην τις αφήσω να σβήσουν ποτέ. Ο μπαμπάς πλέον δεν έρχεται μαζί, αλλά σε κάθε γκολ τον νιώθω δίπλα μου. Σε κάθε αποτέλεσμα ξέρω και ξέρει πως θα τον σκεφτώ και θα με σκεφτεί, όπου και να ναι. Είναι ο κώδικας επικοινωνίας μας. Είναι ο τόπος και ο χώρος που καλλιεργήσαμε την σχέση μας. Για αυτό λυγίζω κάθε φορά που ακούω το “Σύλλογος μεγάλος..” , για αυτό θα λυγίζω κάθε φορά που θα βλέπω την σημαία με το τριφύλλι να κυματίζει ψηλά. Γιατί εκεί, είμαι εγώ με τον μπαμπά μου. Από τότε, τώρα, για πάντα. Αυτό είναι το μεγαλείο που δε καταλαβαίνεις. Πέρα από πρωταθλήματα,κύπελλα, προκρίσεις· εκτός από ήττες, αποκλεισμούς και στεναχώριες, ο Παναθηναϊκός είναι η ανθρώπινη σχέση που έχτισες σε αυτόν με τους ανθρώπους σου. Με τον πάτερα σου, τον αδερφό σου, τον φίλο σου. Και αυτήν την σχέση δεν θα την προδώσεις ποτέ. Τον Παναθηναϊκό δεν θα τον προδώσεις ποτέ. Μπαμπά, σε ευχαριστώ για τον Παναθηναϊκό.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s