Εξακολουθεί να σκορπά τρόμο στους “πλούσιους” της Euroleague

Η απόκτηση Λάνγκφορντ, η ανανέωση Παππά (που η δική μας άποψη είναι πως πρόκειται για παικτάρα), η παραμονή Καλάθη γι άλλα τρία χρόνια στο ΟΑΚΑ με ηγεμονικό συμβόλαιο, ο ερχομός Λάσμε αντί του Όγκαστ κι η αρπαγή Παπαπέτρου είναι στοιχεία που άλλη μια χρονιά δείχνουν πως ο Παναθηναϊκός θα εξακολουθήσει να σκορπά τρόμο στους “πλούσιους” της Euroleague με το (θέλουμε να πιστεύουμε) επιβλητικό του παιχνίδι, τους “επιθετικούς” του παίκτες, την αύρα του.

Ο Παναθηναϊκός είναι τεράστιο κλαμπ, θα ξανακερδίσει κάποια στιγμή τη Euroleague, το καλό είναι πως γρήγορα η ΚΑΕ ζέστανε τους φιλάθλους, πάνω που ο κόσμος άρχιζε ν’ ανησυχεί αφού το περσινό υπερθεαματικό σύνολο μας τέλειωσε. Η διοίκηση έφερε μια σειρά καλών παικτών στο Μαρούσι και το καλύτερο ενδεχομένως να το φυλά για τον αθλητή που θα έρθει να καλύψει τη θέση “4”…ή και κάτι ακόμα συν αυτού!
 
Αναμοχλεύουμε το παρελθόν κι ευχαριστούμε την τύχη που μας έφερε κοντά στην οικοδόμηση της παντοκρατορίας που 25 χρόνια τώρα όχι μόνο σαρώνει τίτλους, αλλά (τηρουμένων των αναλογιών) ανανεώνει διαρκώς το ενδιαφέρον του κοινού της παρουσιάζοντας σειρά αθλητών που ευχαρίστως πλήρωνες εισιτήριο να τους δεις (μόνο αυτούς) να μπιστάνε τη μπάλα στο παρκέ.
 
Υπήρχε κάποτε ο Παναθηναϊκός του Γκάλη που τον διαδέχθηκε η ομάδα του Ντομινίκ. Μετά είχαμε την παρέα του Ντέκι και του Ράτζα, κατόπιν του Διαμαντίδη και του Γιασικεβίτσιους μετά του Καλάθη και του Τζέημς. Σ’ αυτή την μικρή περιγραφή της πρόσφατης ιστορίας του Εξάστερου καταλαβαίνεις αμέσως γιατί το συγκεκριμένο σύνολο έχει σπάσει κάθε όριο ακμής, ούτε οι ίδιοι οι νόμοι της ίδιας της ζωής (“ότι ανεβαίνει, κατεβαίνει”) δεν το αγγίζουν!
 
Ο Παναθηναϊκός επί Σούμποτιτς ήταν ένα σύνολο που στηριζόταν στους σταρ του, επί Ομπράντοβιτς το Τριφύλλι αποτέλεσε μια τρομερή μηχανή που μπορεί να στηριζόταν σε μια σειρά σολιστών μα οι ομορφιές της ήταν αποτέλεσμα της δημιουργικής αξιοποίησης του χρόνου, της κοινής σκέψης όπως αυτή καλλιεργούνταν στα ενδότερα του κλαμπ (“ουδείς υπεράνω του συνόλου”) και της ιδιοφυϊας κάποιων καταπληκτικών καλαθοσφαιριστών που ακολούθησαν το πλάνο ενός προικισμένου κόουτς ο οποίος σε μικρό χρονικό διάστημα κατάλαβε τα θέλω των οπαδών και του συλλόγου.
 
Η απόσυρση του μέγα ΔΔ έφερε ένα φυσιολογικό μούδιασμα στον οργανισμό μιας και παίκτες σαν το Καστοριανό προσγειώνονται στη Γη μια φορά στα τόσα, όμως η προνοητικότητα των πρασίνων έφεραν στα μέρη μας το Νικ Καλάθη του οποίου η κλάση κι η διορατικότητα κάνει τον Παναθηναϊκό ν’ απογειώνεται κοιτάζοντας στα μάτια όλους τους αντιπάλους κι ας διαθέτει το 1/3 του μπάτζετ των ισχυρότερων εξ αυτών.
 
Πέρσι ο Πασκουάλ κατέθεσε μια ελκυστική πρόταση μπάσκετ, με τις “100άρες” να πέφτουν σύννεφο, δίνοντας πολλά στηρίγματα στο Νικ. Με Τζέημς, Σίνγκλετον σε κέφια ο μόνιμος πρωταθλητής ήταν παραγωγικός και θεαματικός στα σπουδαία του βράδια, μπορούσε να σε καταπλήξει βγάζοντας όλους τους αθλητές του στα φώτα της ράμπας, άλλωστε τι πιο εύκολο να ξεχωρίσεις (ακόμα κι αν έρχεσαι από τα βάθη του πάγκου), όταν κινείσαι στο πλευρό “ταχυδακτυλουργών”.
 
Ολα αυτά χωρίς το ομαδικό παιχνίδι να χάνεται προς όφελος των αρτιστών, με τον κόουτς να διατηρεί και φέτος στο ρόστερ παιδιά (“Λέκα”, Ντένμον, Βουγιούκα) που μπορεί να μην λένε πολλά στην εξέδρα, ξεχωρίζουν όμως για την προσαρμοστικότητά και τον ιδρώτα που ρίχνουν στις προπονήσεις. Μπάσκετ δεν είναι μόνο στατιστικά.
 
Ο Παναθηναϊκός μοιάζει να έχει νικήσει τη φθορά του χρόνου βλέποντας πάντα τα υψηλά ράφια για ν’ αντικαταστήσει παίκτες που έκαναν τη διαφορά και δέθηκαν με τον κόσμο. Αν κάτι μάθαμε καλά παρακολουθώντας από κοντά το Τριφύλλι είναι πως ΚΑΜΙΑ απουσία δεν είναι μη διαχειρίσιμη, άπαξ κι ο Καλάθης μπήκε στα παπούτσια κοτζάμ Διαμαντίδη τι περισσότερο να προσθέσουμε;
 
Φέτος στη θέση του Όγκαστ και του Πέην περιμένεις “γεμάτα” δεκάλεπτα από τον… γερόλυκο Λάσμε. Πρόσθεσες στο ρόστερ σου “καρπό-αλφάδι” στο πρόσωπο του Λάνγκφορντ που μπορεί να καλύψει (υπό προϋποθέσεις) την απουσία Τζέημς, ενώ η πίεση που μπορεί ν’ ασκήσει του χρόνου ο Τσάβι με τα κυνηγόσκυλα Γκιστ, Λάσμε, Παπαπέτρου, Θανάση, Καλάθη μπορεί να είναι υψηλότατου επιπέδου.
 
Η παρουσία του Καταλανού αποτελεί εγγύηση, πέρσι η παρουσία στην Ευρωλίγκα ήταν καλύτερη της πρώτης του σεζόν ενώ ο αποκλεισμός από τη Ρεάλ ήταν πικρός, προκάλεσε αμηχανία όχι όμως και πόνο αβάσταχτο. Αυτός όμως ο αποκλεισμός σηματοδότησε το τέλος εποχής του έντονου αμερικάνικου στοιχείου (το οποίο γνωρίσαμε -με τα καλά και τα άσχημά του- την περασμένη διετία) και τη στροφή σ’ ένα τρόπο που θυμίζει την μενταλιτέ που ο Παναθηναϊκός διέθετε όταν κέρδιζε. “Ευρωπαϊκό” μπάσκετ, με αθλητές που γνωρίζουν καλά την διοργάνωση, τη νοοτροπία της και την ομάδα.
 
Υ.Γ Ώρα διακοπών! Τα ξαναλέμε τέλη Αυγούστου ελπίζοντας πως κάτι περισσότερο ευχάριστο θα έχουμε να γράψουμε και για τη ναυαρχίδα του Ομίλου. Αποφεύγουμε να γράψουμε για ποδόσφαιρο εβδομάδες τώρα, το …τρομακτικό είναι πως ενώ είχαμε πάθει ανοσία από τα αντι-ποδοσφαιρικά τερτίπια της οικογένειας Βαρδινογιάννη με τούτους εδώ που έχουμε μπλέξει ξύσαμε και τον πάτο του βαρελιού σε σημείο να μην μας κάνει κέφι ν’ ασχοληθούμε με το ομορφότερο -δευτερεύον- πράγμα στη ζωή μας. Εις το επανιδείν…
 
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΡΑΤΗΣ

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:

Οι αριθμοί του Κιθ και το «αντίο» του Μάικ! (vid)

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s