Ο ξεχωριστός κ. Τσάβι…

Δεν περιμέναμε τη συνέντευξη του Τσάβι Πασκουάλ στο Βασίλη Παπαθεοδώρου (sdna.gr) για να συμπεράνουμε πως ο Παναθηναϊκός έχει την τύχη να διαθέτει προπονητή ανάλογο του επιπέδου και του πρεστίζ του, κάτι που είχε να συμβεί από την εποχή Ομπράντοβιτς.
 
Ο Καταλανός με τα θετικά και τα’ αρνητικά του (όπως όλοι όσοι διαχειρίζονται ανθρώπους και συλλόγους στα ομαδικά σπορ) έχει δείξει, νεοσσός ακόμα στο επάγγελμα στο «θερμοκήπιο» της Μπαρτσελόνα, πως είναι ένας μοντέρνος τεχνικός, άριστη λύση για ομάδα υψηλών στόχων, άλλωστε θα μπορούσε να βρίσκεται στον πάγκο οποιασδήποτε που διεκδικεί την Ευρωλίγκα, πλην της Φενέρ αφού ο κύριος που την κουμαντάρει δεν συγκρίνεται με κανέναν.
 
Με τον ερχομό του Ισπανού οι μουρμούρες για τον προπονητή ελαττώθηκαν, άλλωστε ο άνθρωπος είναι πολύ πιο «βαρύς» σε βιογραφικό από τον Ιβάνοβιτς (τουλάχιστον μια 5ετία είχε να κάνει πρωταθλητισμό), Τζόρτζεβιτς (δεν είχε δουλέψει ποτέ σε υψηλό επίπεδο), Πεδουλάκη (άνθρωπος «ειδικών αποστολών» που τα κατάφερε περίφημα).
 
Το «κλειστό» τριετές συμβόλαιο που απαίτησε ο κόουτς από τον Δ. Γιαννακόπουλο τον Οκτώβρη του 2016 εκπνέει το άλλο καλοκαίρι με τον Πασκουάλ ν’ αντιμετωπίζει μια μεγάλη πρόκληση, να βγάλει μπροστά τους φερέλπιδες γηγενείς, ο σύλλογος θα δρέψει πολλούς καρπούς μελλοντικά αν του βγουν Καλαϊτζάκης, Μήτογλου (για τον Θανάση δεν γράφουμε, το παιδί αποδείχθηκε γρήγορα «χρυσάφι») και βρει στο πρόσωπο του Νίκου Παππά τον μελλοντικό του αρχηγό.
 
Στη Βαρκελώνη, με τον Ρούμπιο, τον Χεζόνια και τον Σατοράνσκι αν δείτε τα βιογραφικά τους θα διαπιστώσετε πως υπήρχε τριετές πλάνο για την ανάδειξή τους, τα πιτσιρίκια την πρώτη σεζόν έμπαιναν στην αποστολή, κατόπιν έπαιρναν χρόνο και μετά λογίζονταν ως ισότιμα μέλη της ομάδας, με τον Ισπανό, τον Κροάτη και τον Τσέχο να ανοίγουν τα φτερά τους για το ΝΒΑ.
 
Απορούμε με τους προπονητές των social media που χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τι γινόταν από το 2012 έως το 2016 στο ΟΑΚΑ (έξι αλλαγές τεχνικών, μόνιμη αναστάτωση στην άκρη του πάγκου, σύγχυση στον οργανισμό) εξακολουθούν να βλέπουν με μισό μάτι τον κόουτς που διαχειρίζεται άριστα τους παίκτες του, είναι κυρίαρχος στην Ελλάδα και με το 6ο-7ο μεγαλύτερο μπάτζετ δύο σερί χρονιές πήρε πλεονέκτημα έδρας στην Euroleague χάνοντας τα φάιναλ-φορ από τις μετέπειτα πρωταθλήτριες, χώρια το φοβερό θέαμα που απολαύσαμε φέτος.
 
Ο Τσάβι δεν δίστασε να βάλει το κεφάλι του στη λαιμητόμο προ διετίας, γνωρίζοντας ότι παίρνει τη θέση ενός κόουτς που απλώς ηττήθηκε στο πρώτο (!) ντέρμπι του ελληνικού πρωταθλήματος, ενώ προφανώς γνώριζε πως στην Αθήνα δεν θ’ απολάμβανε τους τεμενάδες που του έκαναν στην πόλη του, είναι γνωστό άλλωστε πως οι Καταλανοί υψώνουν πάντα τείχη προστασίας στους «δικούς» τους.
 
Ο Ισπανός έκανε καλή δουλειά τις προηγούμενες σεζόν, οι τίτλοι που πήρε με μια ιστορική ομάδα διατηρούν ψηλά το κασέ του και μαζί του ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος έχει το κεφάλι του ήσυχο. Για τους μονίμως γκρινιάρηδες που τους φταίει ο προπονητής που δεν πήγαμε φάιναλ φορ , απλώς να θυμήσουμε πως στην ιστορία της Ευρωλίγκας από το 2000 μόνο ο Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς, ο Πάμπλο Λάσο, ο Ετόρε Μεσίνα κι ο Πίνι Γκέρσον έχουν κατακτήσει περισσότερες από μία φορά το τρόπαιο. Τόσο …εύκολο είναι να ντουμπλάρεις τα χρυσά μετάλλιά σου στη διοργάνωση που ήδη μετράει 19 χρόνια ζωής.
 
Εμείς μια φορά είμαστε πολύ ευχαριστημένοι από το έργο του, ενώ το γεγονός ότι φέτος μετέτρεψε το ΟΑΚΑ σε «μαύρη τρύπα» στην οποία έπεσαν μέσα όλοι οι ζάμπλουτοι της Ευρώπης μας εξίταρε, άλλωστε το τριφύλλι στο 90% των αγώνων του ήταν πειστικότατο, προσπαθώντας να παίξει κι όχι να «κλέψει».
 
Κατά την ταπεινή μας άποψη ο τρόπος με τον οποίο οι πρωταθλητές επέβαλλαν τον ρυθμό τους στο Μαρούσι επισκίαζε και την ίδια την έκταση των νικών τους. Αν κοιτάς μονάχα τι λέει το ταμπλό ενδεχομένως να χάνεις τη «μυρωδιά» αναφορικά με την κατεύθυνση που δουλεύει κάθε ομάδα. Αν για εμάς αποτελεί φαντασίωση, για τον προπονητή σαφώς κι είναι μέγιστη ηδονή να βλέπει μια ολόκληρη σεζόν την ομάδα του να βγάζει την εικόνα, σύμφωνα με την οποία σχεδιάστηκε το καλοκαίρι.
 
Το έχουμε ξαναγράψει, αν υπήρχε ένας ακόμα βαρβάτος ψηλός κι αν δεν τραυματιζόταν ο Ρίβερς θεωρούμε πως φέτος ο Παναθηναϊκός είχε πολλές πιθανότητες για το 7ο , ο Εξάστερος απέδωσε ποιοτικό μπάσκετ κι όλα αυτά με αρκετές αλλαγές στο ρόστερ.
 
Ο Πασκουάλ παρουσίασε σύνολο που εντυπωσίασε με την ταχύτητα ανάπτυξης κι εκτέλεσης, εντυπωσιάζοντας με τον άξονα συνεργασίας Καλάθη-Γκιστ στο μισό γήπεδο αλλά και τους σουτέρ σε καταστάσεις ανοιχτού γηπέδου. Ο κόουτς του χρόνου ποντάρει στην ομοιογένεια γι αυτό ζήτησε την παραμονή «Λέκα», Ντένμον που το μάτι μπορεί να μην το γεμίζουν, μα τα παιδιά έδειξαν πως κάθε άλλο παρά για πέταμα είναι.
 
Εν κατακλείδι: κρίνοντας πως μια αλλαγή προπονητή (εκτός από τα θετικά που πάντα μπορεί να φέρει) σε πηγαίνει πίσω χρονικά (μέχρι ο νιόφερτος να ανακαλύψει που έχει έρθει και που βρίσκεται) η παρουσία του Πασκουάλ στον Παναθηναϊκό έχει θετικότατο πρόσημο. Απλώς ν’ αναφέρουμε ότι επρόκειτο άνθρωπο που στα 46 του μετρά ήδη 15 συνολικά τίτλους (1 Ευρωλίγκα) και μια σταθερότητα εντυπωσιακά που θέτει πάντα Μπαρτσελόνα και Παναθηναϊκό κάθε χρόνο στις ράγες μέχρι τα προημιτελικά της Ευρωλίγκας. Δεν το λες και λίγο πράγμα κρίνοντας ότι υπάρχουν πια περισσότεροι από σένα με διάθεση να ξοδέψουν περισσότερα…
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΡΑΤΗΣ
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s