Κανείς δεν μας έλειψε περισσότερο από τον Στέφαν…

Πόσες και πόσες φορές τα δύο τελευταία χρόνια δεν ανασηκώσαμε τους ώμους αναρωτιόμενοι γιατί πρέπει να χαραμίζονται στο“5” οι Σίνγκλετον, Γκιστ, ενώ η φυσική τους θέση είναι στο “4”; Ο ερχομός του Στέφαν Λάσμε είναι προς τη σωστή κατεύθυνση μιας κι ο άνθρωπος είναι κανονικός φορ.
 
Ο Γκαμπονέζος κάνει πολλά πράγματα: πρεσάρει, κόβει μπάλες, μάχεται στο ζωγραφιστό, σουτάρει καλά, είναι αξιόπιστος από τις βολές – το ίδιο μπορεί να πεις για τον κουρασμένο, βαρύτερο αλλά πάντα χρήσιμο, Γκιστ, τα αηδόνια ξανασμίγουν μετά την αγαστή συνεργασία τους επί εποχών Πεδουλάκη-Αλβέρτη. Μεγάλο χρονικό διάστημα λείπει από την ομάδα ένα “πεντάρι” που θα αλλοιώσει σουτ, θα πηδήξει ψηλά για το ριμπάουντ ή θα πάρει αμπάριζα την άμυνα στο ψηλό παιχνίδι ανοίγοντας κλειστές άμυνες.
 
Από τη στιγμή που έγινε μόδα η ταχύτητα και τα ευέλικτα κορμιά στο “5”, ο παίκτης που βρίσκεται κάτω από τη ρακέτα σταμάτησε να κυνηγάει τις 10-15 επιθέσεις ανά αγώνα (τύπου Ράτζα, Ρέμπρατσα) κι άρχισε να παίζει πολύ για τους συμπαίκτες που κινούνται στην πλάτη του. Τον παλιό καλό καιρό, οι ομάδες έπαιζαν πολύ για τα σέντερ φορ τους, σε κάθε περίπτωση ο σκοπός ήταν πάντοτε ένας: να υπάρξει ένα πλάνο ώστε ο φορ να φτάσει σε θέση βολής. Μάλιστα τα χαρακτηριστικά του σέντερ καθόριζαν γενικά τον τρόπο ανάπτυξης της ομάδας. Δίπλα σ’ ένα αμυντικό φορ υπήρχε ένας παίκτης με καλύτερες επιθετικές κινήσεις (Βράνκοβιτς-Πετσάρσκι), ενώ παιδιά με ταλέντο στην επίθεση είχαν μπακ-άπ κάποιον με μεγαλύτερη έφεση στο “ξύλο” (Ράτζα και Ρέμπρατσα με Πάτρικ Μπερκ). Αν ο φορ ήταν καλός πασέρ (Τομάσεβιτς/Μπουρούσης), τότε πλαισιώνονταν από ψηλούς (Ντικούδης, Τσαρτσαρής, Μπατίστ/Γκιστ) που μπορούσαν να πάρουν τις πάσες του και να σκοράρουν, από κοντινή ή μακρινή απόσταση μικρή σημασία είχε.
 
Σήμερα δεν λείπουν μόνο τα βαρβάτα φορ αλλά κι οι προπονητές που μπορεί σ’ αυτά να βασίσουν μια επίθεση, το παιχνίδι πια έχει πάει στο περιφερειακό σουτ, όποιος διαθέτει καλύτερα γκαρντ νικάει, τα μεγάλα κορμιά συνήθως επιλέγουν να “χτυπηθούν” με τους παίκτες του ΝΒΑ γι αυτό περνούν τον Ατλαντικό, οι καλοί σέντερ είναι δυσέρευτοι, άρα και πανάκριβοι, συνεπώς ορθώς πράττει η ΚΑΕ και πάει σε λύση που ξέρει άριστα, είναι οικονομική και δεν θα έχει το παραμικρό θέμα προσαρμογής.
 
Ο Λάσμε είναι ο μοναδικός ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΣ σέντερ που πάτησε ΟΑΚΑ τα τελευταία χρόνια και διαθέτει ολόκληρο το πακέτο που απαιτεί το σύγχρονο μπάσκετ. Δεν είναι μόνο αθλητικός όπως ο Όγκαστ, ούτε θέλει μονάχα τη μπάλα να σκοράρει όπως ο Μαυροκεφαλίδης, ο Σοφοκλής, ο Μπουρούσης, ο Βουγιούκας.
 
Τη διετία 2013-2014 ο λεγάμενος είχε αμέτρητες υποψηφιότητες για τον τίτλο του καλύτερου παίκτη ανά αγώνα και κυρίως πάντα στα δύσκολα φώναζε παρών, είτε απέναντί του είχε τους ψηλούς του ΟΣΦΠ, είτε αυτούς της Ρεάλ, της Μπάρτσα, της ΤΣΣΚΑ. Ο απολογισμός των παιχνιδιών του με την πράσινη φανέλα είναι γεμάτος από μεγάλα καλάθια, τάπες, ριμπάουντ, ένας μαχητής που δεν ανέχεται την αποτυχία, τύπος και υπογραμμός εκτός γηπέδου, το αναφέρουμε επειδή τα τελεταία χρόνια ξεσηκώθηκε ντόρος για τις νυχτερινές εξορμήσεις των Αμερικανών (φανταζόμαστε όχι σε κάποια τοπική καθολική Εκκλησία) που κατά διαβολική σύμπτωση συνέβαιναν πριν ή μετά από αγώνες που η ομάδα δεν είχε αποδώσει τόσο καλά.
 
Ο Λάσμε αγαπήθηκε από τον κόσμο παρότι η μεταγραφή του δεν καλυπτόταν από τον τίτλο του σταρ. Ε και; Ο αληθινά χρήσιμος παίκτης βάζει στο δρόμο της διάκρισης και τους υπόλοιπους κι αλλάζει την ιστορία της ομάδας του, κάτι που συνέβη τις σεζόν 2013-2014 με τους απέναντι να περιμένουν…διάλυση μετά την φυγή Ομπράντοβιτς και δέκα παικτών από τον δυνάστη τους.
 
Ο Λάσμε είναι κι άτυχος συνάμα, βρέθηκε στα μέρη μας σε λάθος εποχή. Με αυτά τα προσόντα τη δεκαετία του 80 θα είχε κερδίσει σίγουρα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα αν κινούσε το ενδιαφέρον ομάδων πρωταθλητισμού. Στις μέρες μας μπορεί να κερδίζει εγχώριους τίτλους ή eurocup επειδή ξέρει να προστατεύει όσο λίγοι τη ρακέτα της ομάδας του. Μπορεί να γίνει μετρ στο να ανοίγει κλειστές άμυνες: το άλμα του, τα χέρια τανάλιες, η εξυπνάδα του, η τεράστια αυτοπεποίθηση τον βοηθάνε να φλομώνει στα καλάθια ομαδούλες που παίζουν παθητικά.
 
Στα καλά του τιμωρούσε όλους τους παίκτες που νόμιζαν ότι μπορούσαν να πετύχουν καλάθι “πάνω” του, ο μεγάλος διασκελισμός του επέτρεπε να επιταχύνει στα λίγα μέτρα και χάρη στο απίθανο timing του ψηλά μας χάρισε τόσα χάι-λάιτ από μπλοκαρίσματα που είχαμε να θυμηθούμε από την εποχή του Στόγιαν Βράνκοβιτς.
 
Σαφώς οι καλές του μέρες ανήκουν στο παρελθόν, ωστόσο βλέποντας το αστέρι του να μην πέφτει ακόμα ,κάνουμε μια ευχή: να ξαναδούμε τον παλιό Λάσμε, ταχύ, γρήγορο στις αντιδράσεις, συνεργάσιμο, αρκεί το προπονητικό τιμ να του δώσει το χρόνο που πρέπει ώστε στο (μικρό;) διάστημα που θα κληθεί να μπαλώσει τρύπες και να χαρίσει ανάσες στους βασικούς, να θυμηθούμε τον καλύτερο σέντερ που είδαν τα μάτια μας τα τελευταία χρόνια στο ΟΑΚΑ.
Ο πράσινος τρόπος αντίληψης του μπάσκετ
Μας είχε λείψει ο Στέφαν Λάσμε. Ο Γκαμπονέζος (που στο πρώτο του ντέρμπι μ’ αυτούς εκεί κάτω είχε 1/6 βολές, κάνοντας δύσπιστη την εξέδρα απέναντί του) ήταν ο αθλητής για τον οποίο επέμενε φορτικά ο Αργύρης Πεδουλάκης το καλοκαίρι του 2012 κι ας υπήρχε καχυποψία για το πως ένας Αφρικανός με μπόι μόλις 2.02 θα “προστάτευε” την πράσινη ρακέτα.
 
Ο Ντάριλ Μίντλετον (αθλητής ανάλογων κυβικών) που τα είχε καταφέρει περίφημα δούλευε, βλέπετε, με προπονητή τον Ομπράντοβιτς o οποίος είχε το αλάθητο ότι κι αν συνέβαινε, οπότε ο Στέφαν έμπαινε (κι αυτός) στο ζύγι της αφόρητης αμφισβήτησης που έλουζε τον Παναθηναϊκός το καλοκαίρι της αποχώρησης του, όταν το κλαμπ έπρεπε να ξεκινήσει από το μηδέν την ανασυγκρότησή του υπό το αντίπαλο δέος του… πρωταθλητή Ευρώπης.
 
Από εκείνο το rebuilding που σφραγίστηκε με 3/3 τίτλους από τον Αργύρη αποχώρησαν -για διαφορετικούς λόγους- ένα σωρό χρήσιμοι αθλητές, κανείς δεν μας έλειψε περισσότερο από τον Λάσμε. Ο παραλίγο αποκλεισμός της Μπαρτσελόνα στο τοπ-8 την πρώτη μεταβατική σεζόν του συλλόγου ήταν ένας πραγματικός οιωνός για το που θα μπορούσε να φτάσει η πιο κωλοπετσωμένη ομάδα που είχε ποτέ ο Παναθηναϊκός στην ιστορία του, τότε για να διαπεράσεις τα κορμιά των Λάσμε, Γκιστ, Ματσιούλις, Μπράμου δεν σου έφτανε μήτε κομπρεσέρ.
 
Οι “παλιοί” Διαμαντίδης, Τσαρτσαρής βρήκαν στο πρόσωπο του Αφρικανού μία πραγματική “ασπίδα” κι ο τελευταίος έκανε την εξέδρα να πίνει νερό στο όνομά του. Όποιος συνιστούσε υπομονή κι αυτοσυγκράτηση στο ξεκίνημα ενός ολοκαίνουργιου συνόλου της πρώτης μερά Ομπράντοβιτς εποχής δικαιώθηκε όταν στους τελικούς κυπέλλου και την ανεπανάληπτη “σκούπα” του 2013 είδε τον Λάσμε να νικά με χορευτικές πιρουέτες τους ψηλούς του “αιώνιου”, να πηδά πάνω από τον Στράτο Περπέρογλου καρφώνοντας μανιασμένα τη μπάλα στο καλάθι του ΣΕΦ σ’ ένα ανεπανάληπτο coast to coast που σίγησε τη λαλιά του πύρινου κόσμου, κόβοντας το βήχα για τα καλά στα παιδάκια του Γιώργου Μπαρτζώκα.
 
Όποιος πιτσιρικάς είχε μεγαλώσει με το μύθο των all-star του Ζέλικο ένιωσε εκείνες τις μέρες ότι ζούσε τη Δευτέρα Παρουσία. Εβλεπε …αγγέλους, έστω και μαύρου χρώματος την ώρα που οι απέναντι έβλεπαν “αστεράκια” πάνω που το είχαν πιστέψει οι καημένοι πως ζύγωνε η δική τους ώρα να κυριαρχήσουν.
 
Ο υψηλός βαθμός προσαρμογής που επέδειξε (κυρίως) ο Λάσμε μοίρασε κι άλλους εφιάλτες στους παρεπηδημούντες του “χωριού”, γιγαντώνοντας τα συμπλέγματα κατωτερότητάς τους. Από το 1998 ως το 2012 δεν υπήρχε διοργάνωση που να είχαν πάρει μέρος οι λιμανίσιοι που να μην μάζευαν ήττες. Το 2013 όντας back to back πρωταθλητές Ευρώπης έχασαν όλους τους εγχώριους τίτλους πανεύκολα, με τον Αφρικανό να πρωταγωνιστεί σε ένα σύνολο που δεν είχε υψηλό όρο μ.ο κλάσης αλλά από αποθέματα ψυχικών δυνάμεων διέθετε περίσσευμα. Μετά από εκείνο το απίθανο 3-0 οι άλλοι πρέπει να κατανόησαν πως δεν θα έλυναν το πρόβλημα τους ούτε με… εξορκισμό!
 
Συστήνουμε στους ανυπόμονους που από το σκάσιμο της είδησης της επιστροφής του αθλητή εστιάζουν στην ηλικία του (λες κι ο Πασκουάλ τον θέλει για starter) να κάνουν υπομονή. Η μεταγραφική περίοδος μόλις άνοιξε κι αν κάτι έχουμε να θυμόμαστε εμείς οι μεγαλύτεροι είναι πως το τριφύλλι -ειδικά επί Γιαννακόπουλων- δεν είναι μια απλή μπασκετική ομάδα, μα ένας ολόκληρος τρόπος αντίληψης του σπορ.
 
Ο Παναθηναϊκός είναι η ομάδα που κάνει “πασαρέλα” φορτώνοντας τίτλους την τροπαιοθήκη του όταν στο ΟΑΚΑ κυκλοφορούν οι κορυφαίοι. Οι haters καγχάζουν λέγοντας πως απλά ο Ομπράντοβιτς κάνει διαχείριση (λες κι αυτό ας πούμε είναι εύκολο) μα καταπίνουν τη γλώσσα τους όταν το τριφύλλι νικά τον Τζινόμπιλι και τον Ριγκοντό στο σπίτι τους με Πέπε Σάντσεζ και Λάζο Παπαδόπουλο.
 
Ο Παναθηναϊκός διασύρει τον πρωταθλητή Ευρώπης “σκουπίζοντάς” τον μεγαλειωδώς το 2013, κάνει άβατο το ΟΑΚΑ στη Euroleague ακόμα κι όταν παίζει με Μπλουμς, Σλότερ, Μπανκς, νικά ακόμα κι όταν κατεβάζει το εφηβικό (!) απέναντι στον ΟΣΦΠ σε άδειες εξέδρες μάλιστα, ρίχνει μια τριαντάρα φέτος στη “βασίλισσα” της ηπείρου, χάνει από διαιτητικές αποφάσεις τον τελικό της Πόλης (2012) κι ας παίζει με Λόγκαν, Σμιθ, “τυραννά” την Μπαρτσελόνα και την ΤΣΣΚΑ το 2013 και το 2014 κι ας έχει για βασικούς γκαρντ Ρόκο Λένι Ούκιτς και Ζακ Ράιτ (…)
 
Ο Εξάστερος είναι η αίσθηση ανωτερότητας που κουβαλάνε οι παίκτες μιας και με το που πατάνε ΟΑΚΑ το DNA τους “ποτίζεται”: εδώ εκτόξευσαν το κασέ τους ο Τζέημς, ο Σίνγκλετον, ο Λάσμε, ο Γκιστ, ο Καλάθης, ο Μαυροκεφαλίδης, ο Βουγιούκας οι οποίοι μας έχουν προσφέρει κάμποσες ματσάρες τιμώντας τη φανέλα του πρόβαραν mega star, εκτοξεύοντας τον συλλογικό μας μύθο.
 
Ο Παναθηναϊκός είναι παράλληλα και μια μπασκετική ιστορία με κάμποση τρέλα: Το 1999 ο Ράτζα κι ο Οικονόμου άλωσαν μόνοι τους το ΣΕΦ παρότι ήξεραν ότι το επόμενο λεπτό μετά την κόρνα της λήξης θα κουνούσαν μαντήλι, ομοίως κι ο προπονητής τους, κάτι ανάλογο δεν έχει ξανασυμβεί στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού.
 
Το 1994 σ’ ένα φλεγόμενο Αλεξάνδρειο ο Στόγιαν Βράνκοβιτς δέχθηκε κέρμα στο δόξα πατρί, ο ψηλός αφού μόρφασε από πόνο το μάζεψε από το παρκέ και το εκτόξευσε πίσω στην εξέδρα που ήταν τιγκαρισμένη από 5.000 Αρειανούς. Το 2002 ο Λάζαρος Παπαδόπουλος τις “έπαιξε” με τον Στεφάν Ρισασέ στο ΣΕΦ, κάποιος Τόμιτς χώθηκε στην αναμπουμπούλα και βάρεσε πισώπλατα τον Μποντιρόγκα, ακολούθησε πανδαιμόνιο. Το 2001 ο Ζέλικο Ρέμπρατσα έκανε απίθανες εμφανίσεις απέναντι στο Ντίνο Ράτζα στους ελληνικούς τελικούς παρότι ο “Ζέλε” είχε παρεξηγηθεί με τον προπονητή του στον οποίο με το ζόρι μιλούσε. Το 2014 η ομάδα πήρε το πρωτάθλημα με Φραγκίσκο Αλβέρτη στον πάγκο της που μέσα σε λίγες ώρες από team μάνατζερ βαφτίστηκε προπονητής.
 
Πέρσι με τη Φενέρ η ομάδα ήταν κακή, ο ιδιοκτήτης έγινε μπαρούτι (…δεν θέλει και πολύ), οι ιστορίες με πούλμαν και …ΚΤΕΛ έγιναν viral μα τα αμερικανάκια θύμωσαν, στρίμωξαν για τα καλά τον “αιώνιο” τον οποίο ξεπάστρεψαν. Φέτος μετά το 0-1 στους τελικούς ο πρόεδρος φρόντισε να επικοινωνήσει ότι αν χανόταν το πρωτάθλημα από τον χειρότερο ΟΣΦΠ των τελευταίων ετών έπρεπε να αποχωρήσουν ως και τα πόμολα των αποδυτηρίων. Στη συνέχεια της σειράς ο Σφαιρόπουλος ούτε που κατάλαβε τι τον “πάτησε”.
 
Αυτό είναι ο Παναθηναϊκός. Η έφεσή του να κάνει μόδα τα συστήματά του (το πικ εν ρολ επί Ομπράντοβιτς δημιούργησε σχολή), το επιθετικό μπάσκετ με τους λαμπερούς μαέστρους (Σάρας, Διαμαντίδης, Καλάθης, Βίδας και Κορωναίος παλιότερα) να βαστούν τη μπαγκέτα, η τόλμη να παίζει στα μεγάλα τουρνουά με άπειρους παίκτες (Σταυρακόπουλος-1996, Φώτσης-2000, Παπαδόπουλος-2002), η τρομερή συνήθεια να κάνουν οι παίκτες του τα δύσκολα, εύκολα.
 
Γιατί σε τούτη δω την παντοκρατορία που απολαμβάνουμε από το 1993 μια νίκη που δεν θυμάσαι, έχει μικρότερη αξία από μια ήττα που δεν ξεχνάς αφού σε αναγκάζει στο επόμενο παιχνίδι να υπερβάλλεις εαυτό. Αθλητές που έχουν “βαφτιστεί” σ’ αυτή την “κολυμπήθρα” έχοντας διακριθεί είναι καλοδεχούμενοι. Welcome back, mr. Lasme!
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΡΑΤΗΣ

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:

Είπε το «ναι», μένει για πάντα ο Καλάθης!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s