Δουλειά στην προπόνηση, υπομονή από τον κόσμο, στήριξη στα στραβοπατήματα και επιμονή από τον κόουτς

Με τα σενάρια να δίνουν και να παίρνουν για παίκτες που έρχονται ή φεύγουν από το μόνιμο πρωταθλητή είναι λογικό οι συζητήσεις και το “καφενείο” να βρίσκεται στα φόρτε του , με τους μισούς παίκτες και τον προπονητή (παρότι τιτλούχοι) να κρίνονται… “λίγοι” ή “μέτριοι”. Φανταστείτε να είχε χαθεί το 37ο τι θα βλέπανε τα μάτια μας, την ώρα που η συμφωνία των άλλων με το Μπλατ “βαραίνει” τον Τσάβι , γιατί σύμφωνα με τους ειδήμονες των social media ο πρώην κόουτς του ΛεΜπρον είναι πιο… καταρτισμένος (;;).
 
Όλα αυτά τ’ ακούμε και τα διαβάζουμε μετά από σεζόν που ο Καλάθης έκανε την καλύτερη περίοδο της καριέρας του, ο Παππάς χώρεσε με τον Μάικ Τζέημς στο ίδιο σχήμα (κι ας γκρίνιαζε ο Νίκος στην τελευταία του συνέντευξη για τον χρόνο του), ο κοουτς κατάφερε ν’ αναδείξει τη χρησιμότητα του Λοτζέσκι και του Ντένμον, να μας “παρουσιάσει” τον Θανάση, να ξεψαρώσει τον Μήτογλου (που στο ντέρμπι του β΄ γύρου “κατάπιε” τον “αιώνιο” στο πρώτο του σημαντικό παιχνίδι) , να βρει ρόλο ως και στον Ζακ Όγκαστ στους τελικούς.
 
Τα παραπάνω γαρνιρισμένα με όμορφο, θεαματικό μπάσκετ που έπαιξε η ομάδα σ’ όλη τη χρονιά, ενθουσιάζοντας το απαιτητικό κοινό της. Νίκες πολλές κάνουν όλοι στον Παναθηναϊκό (ακόμα κι οι Τζόρτζεβιτς, Ιβάνοβιτς, Πεδουλάκης το πέτυχαν), το ζήτημα είναι ο τρόπος που το κλαμπ προχωρά.
 
Έτσι κι αλλιώς στο σύγχρονο μπάσκετ είναι δύσκολο να διδάξεις κάτι καινούργιο, τα πάντα έχουν δοκιμαστεί κι έχουν γίνει. Το μόνο που επιδέχεται βελτιώσεων είναι οι αυτοματισμοί σου κι αυτό επιτυγχάνεται άμα δώσεις τα κλειδιά σ’ ένα προπονητή που θα μείνει χρόνια στο πόστο του και σιγά σιγά θα περάσει τη φιλοσοφία του.
 
Η αληθινή πρωτοπορία σήμερα, όπου καιρός για προπονήσεις δεν υπάρχει μιας και με τόσο φορτωμένο καλεντάρι οι ομάδες πιότερο στα αεροδρόμια είναι παρά στο γήπεδο, είναι να μπορείς να εμπνέεις τους αθλητές σου, οι συζητήσεις για συστήματα, αποστάσεις, πικ εν ρολ, έχουν λιγότερη σημασία για τους καλαθοσφαιριστές, το μείζον είναι να νιώθουν ενεργοί, σημαντικοί κι ευχαριστημένοι στο περιβάλλον που εργάζονται , σ’ αυτό τον τομέα δεν νομίζουμε ότι μπορεί κανείς να ψέξει τον Καταλανό που συγκριτικά με ότι είδαμε πριν από αυτόν ταιριάζει ιδανικά στα θέλω του Παναθηναϊκού.
 
Ας μην ξεχνάμε πως για τον Τζόρτζεβιτς υπήρξαν έντονες ενστάσεις για τις μεταγραφικές του επιλογές (ειδικά εκείνες των Πάβλοβιτς, Κούζμιτς), για τον Ιβάνοβιτς γκρίνια για τουςς τρόπους προπόνησής του (χάσαμε το λογαριασμό από τις θλάσεις τους μήνες που κοουτσάρισε), ενώ ο Αργύρης Πεδουλάκης πέτυχε (για εμάς) απίστευτα πράγματα.
 
Ο Πασκουάλ σ΄εμάς αρέσει γιατί από την πρώτη στιγμή που πάτησε το πόδι του στο Μαρούσι κατήχησε τους αθλητές στη νοοτροπία πως είναι ευκολότερο μια ομάδα για να κερδίζει να παίζει καλά, παρά να “κλέβει” ματς (σημαντικό αν φέρετε στο νου σας τις κατηγορίες για… τσούκου-τσούκου μπολ επί ημερών Αργύρη). Ομάδες επιθετικές θα βρεις αμέτρητες στην Ευρώπη, το θέμα είναι πως με τον Τσάβι ο πρωταθλητής παίζει επίθεση με άλλους τρόπους, είτε γιατί μεταφέρει γρήγορα τη μπάλα από την άμυνα στη επίθεση (transition), είτε γιατί ο κόουτς δεν θέλει στατικούς παίκτες στα γκαρντ, είτε γιατί με τον Καλάθη στο παρκέ και τόσους φτεροπόδαρους Αμερικάνους στο πλευρό του ο Παναθηναϊκός υπήρχαν στιγμές που θύμιζε την… ποδοσφαιρική Μπαρτσελόνα επί Πεπ.
 
Ο Νικ έπαιρνε ρόλο… Ινιέστα και Τσάβι μαζί στήνοντας το φλιπεράκι είτε βγάζοντας συνεργασίες, είτε βγάζοντας τους φονικούς σουτέρ με καθαρό βλέμμα προς το διχτάκι. Έχει κάνει επιστήμη αυτό τον τρόπο παιχνιδιού ο Παναθηναϊκός επί Διαμαντίδη, Σάρας, Καλάθη, αλλά το μάθημα που πήραμε στον 5ο τελικό είναι πως υπήρχε εναλλακτική λύση και στην περίπτωση που ο παίκτης-πριμαντόνα ήταν εκτός πνεύματος ντέρμπι.
 
Με τον υπαρχηγό σε μέτρια βραδιά και φορτωμένο με 4 φάουλ ο κόουτς δοκίμασε κάτι σχεδόν εκτός μόδας να μην παίξει με κουμανταδόρο που δίνει τη μπάλα συστημένη στο σημείο που θες αλλά να χρησιμοποιήσει παίκτες που “γεμίζουν” τους χώρους (Παππά, Τζέημς). Ο Παναθηναϊκός στο δεύτερο ημίχρονο δεν έπαιξε απλώς επιθετικά, ήταν διαρκώς στην επίθεση με τον Θανάση μονάχα να παριστάνει τον “τερματοφύλακα” πίσω και τους υπόλοιπους να ρίχνουν αβέρτα τα… “γκολάκια”!
 
Με τον Καλάθη παγκίτη το Τριφύλλι έδωσε παράσταση, η έλλειψη του “εγκεφάλου” που ψάχνει μανιωδώς τη “μπαλιά τρύπα”, όπως έκανε κάποτε ο 3-D κι ο Γιασικεβίτσιους, έκανε τον Παναθηναϊκό πιο απρόβλεπτο αφού οι πυραυλοκίνητοι άσοι του Τσάβι το μόνο που είχαν να κάνουν ήταν να εξασφαλίσουν το αμυντικό ριμπάουντ και να βρουν την αντίπαλη άμυνα εκτός ισορροπίας. Πάσα στο χώρο, κίνηση χωρίς τη μπάλα, μακρινό σουτ ποντάροντας σε καρπούς “μοιρογνωμόνια” και μπόλικο “1 vs 1” από παιδιά που σ’ αυτούς τους τομείς είναι αληθινοί διάβολοι με μορφή γήινων.
 
Προσωπικά αυτό το μπάσκετ μας ενθουσιάζει και μπορεί να υπηρετηθεί από κάμποσους παίκτες στην αγορά, αρκεί να διαθέτεις “μάτι” και τεχνογνωσία, ο Πασκουάλ διαθέτει “γαλόνια” σ’ αυτά τα θέματα, όσο και να χτυπιούνται οι… προπονηταράδες του play station. Αν στον Παναθηναϊκό θέλουν να δρέψουν καρπούς στο μέλλον πρέπει να κατανοήσουν ότι για την τελειοποίηση του παραπάνω μοντέλου απαιτείται δουλειά στην προπόνηση, υπομονή από τον κόσμο, στήριξη στα στραβοπατήματα και επιμονή από τον κόουτς. Στη χώρα μας τίποτα από αυτά δεν είναι δεδομένο.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΡΑΤΗΣ
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s