Ο καλύτερος πόιντ γκαρντ της Ευρώπης είναι (και πάλι) Έλληνας, ζει (και πάλι) στην Αθήνα

Ο καλύτερος πόιντ γκαρντ της Ευρώπης είναι (και πάλι) Έλληνας, ζει (και πάλι) στην Αθήνα κι η διοίκηση ετοιμάζεται να καταθέσει χρυσάφι στα πόδια του προκειμένου ο Νικ Καλάθης να εξακολουθήσει να γεμίζει (τηρουμένων των αναλογιών) τα παπούτσια του Δημήτρη Διαμαντίδη, γεγονός που έμοιαζε αδιανόητο όταν ο 3-D αποσυρόταν.
 
Το τετράγωνο μυαλό του διεθνούς πλέι-μέικερ έφερε αμέτρητες στιγμές μαγείας φέτος στο ΟΑΚΑ και ο κόσμος (που πέρσι τον έβλεπε κάτι παραπάνω από επιφυλακτικά) τάσσεται αναφανδόν υπέρ της συνταξιοδότησής του στο Μαρούσι, έστω κι αν αρκετοί «χαλιούνται» με το ποσοστό του στις βολές, το μοναδικό μελανό σημείο που οφείλει να βελτιώσει ο (ουσιαστικός) αρχηγός του μόνιμου πρωταθλητή.
 
Τα προσόντα του Καλάθη φέρνουν ακόμα στο ΟΑΚΑ την αύρα ηγέτη τοπ κλάσης, σημαντικό αν αναλογιστούμε ότι οι εποχές των παχιών αγελάδων ανήκουν στο παρελθόν κι ότι ο ανταγωνισμός έχει ξεφύγει σε θέματα μπάτζετ. Ο Τσάβι Πασκουάλ είναι τυχερός που ανά πάσα στιγμή μπορεί να διατάξει ότι ρυθμό θεωρεί πως συμφέρει την ομάδα με το Νικ στο «κεφάλι». Αμυνα, πάσα, ανοιχτό γήπεδο, 5 εναντίον 5, φέτος πρόσθεσε στο ρεπερτόριό του και το μακρινό σουτ γι αυτό η διοίκηση ετοιμάζεται να του τα σκάσει χοντρά.
 
Γρήγορα ο Καλάθης πρόλαβε να γίνει βαρόμετρο για τον πρωταθλητή, έστω κι αν οι αδυναμίες στελέχωσης του βασικού σου αντιπάλου επέτρεψαν σε Τζέημς-Παππά να οργιάσουν οδηγώντας το σύλλογο στο 37ο με τον κουμανταδόρο τους καθηλωμένο στον πάγκο.
 
Στις καλές του βραδιές ο ηγέτης του Παναθηναϊκού κάνει την ομάδα προσωποκεντρική αλλά και πολυμορφική επιθετικά μιας κι αναμειγνύει τους πάντες σε αυτήν. Με φτεροπόδαρους γκαρντ και ψηλούς που σουτάρουν καλά έξω από το τρίποντο ο Τσάβι έδωσε φέτος στον Καλάθη μια παρέα που φαινόταν ικανή να εκτοξεύσει τους προσωπικούς του αριθμούς μέσα από διαρκή κίνηση σε χώρους που δημιουργούνταν λόγω διαφοράς ταχύτητας αλλά και από σωστό σκρινάρισμα των μεγάλων κορμιών για να βγουν σε θέσεις βολής οι (αναρίθμητοι) εκτελεστές του έμψυχου δυναμικού.
 
Με το επίπεδο φυσικής κατάστασης να είναι εντυπωσιακό (ίσως η πιο αθλητική ομάδα της Ευρωλίγκας φέτος) και τον Καλάθη στο κουμάντο, η επίθεση αξιολογήθηκε καλύτερα, η ομάδα έγινε πιο πρακτική, τουρμποκίνητη, θεαματική, κρατώντας υψηλό τέμπο στα περισσότερα παιχνίδια της, χορταίνοντας θέαμα τον κόσμο της. Ο Καλάθης έτρεξε απίθανη σεζόν μένοντας το περισσότερο διάστημα συγκεντρωμένος, φροντίζοντας από τα πρώτα λεπτά να βρει ρυθμό.
 
Αυτός ήταν ο κύριος υπεύθυνος που οι πράσινοι έδωσαν φέτος μια απ’ τις καλύτερες επιθετικές παραστάσεις των τελευταίων ετών χωρίς ν’ αδιαφορούν στην άμυνα αφού με σημαιοφόρο (κι εδώ) το Νικ κι «υπασπιστές» του Θανάση, Γκιστ, Σίνγκλετον φρόντιζαν από το τζάμπολ να «δαγκώνουν», σε σημείο να στοιχηματίζουμε πως στο τέλος των αγώνων οι μασέρ έδιναν αγώνα να κάνουν τους παίκτες απλώς να… σύρουν τα πόδια τους μέχρι το πάρκινγκ του ΟΑΚΑ όπου ήταν σταθμευμένα τα αυτοκίνητά τους.
 
Παρουσιάζοντας ηγετικά χαρακτηριστικά σ’ ένα πολύ δύσκολο κι απαιτητικό οργανισμό, μαχητικότητα, αποφασιστικότητα, πίστη, ο αθλητής περιμένει πια να μαζέψει όλο το «χαρτί», νιώθοντας άνετα πλέον με τον τίτλο του διαδόχου του Δημήτρη Διαμαντίδη. Προ διετίας δεν τολμούσαμε ούτε να το ψιθυρίσουμε (φανταστείτε πως ένιωθε ο ίδιος), πλέον τα πράγματα άλλαξαν κι ο παίκτης αξίζει πολλά μπράβο που διένυσε μια τόσο επίπονη διαδικασία σχετικά άφθαρτος, μαζεύοντας όλους σχεδόν τους εγχώριους τίτλους, θέτοντας και σοβαρή υποψηφιότητα για MVP της Euroleague.
 
Η εντύπωσή μας είναι πως τα καλύτερα είναι μπροστά του. Το ότι ήταν αμυντικάρα το κατάλαβε κι ο πιο άσχετος το… 2011. Τότε που ο Ζοτς τον τράβηξε από το βάθος του πάγκου την άνοιξη, πετώντας τον πάνω στον «πολύ» Ναβάρο κι όλος ο κόσμος (ανάμεσά τους κι ο Θανάσης Γιαννακόπουλος) που πίεζε για έξτρα μεταγραφή γκαρντ (από πρωτοκλασάτες λύσεις υπήρχαν μόνο Διαμαντίδης-Νίκολας, Νικ και Τέπιτς έπαιζαν μόνο στα εσωτερικά διπλά) έμεινε με ανοιχτό το στόμα βλέποντας τον μικρό να παίζει ΤΗΝ άμυνα (μακριά από τη μπάλα, πάνω στη μπάλα, πηγαίνοντας σε βοήθειες, εκτελώντας αμυντικές περιστροφές, αμυνόμενος στο transition) βγάζοντας Μπάρτσα, Σιένα, Μακάμπι, ΟΣΦΠ (στο πρωτάθλημα) εκτός μάχης.
 
Σ’ εποχές που το μπάσκετ έχει πάει στην αθλητικότητα ο Παναθηναϊκός έχει στις τάξεις του τον κορυφαίο για να προσφέρει υψηλό ρυθμό σε άμυνα, επίθεση, low mistake καταστάσεις, συνεργασίες, αυτοματισμούς. Επιπλέον το να σουτάρεις (πια) από μακριά δίχως να το σκεφτείς καν (αλά Ντρου Νίκολας) δείχνει αυτοπεποίθηση και σιγουριά στα χέρια σου αν και θεωρούμε πως αυτό που ξεχωρίζει το Νικ είναι το αλτρουιστικό πνεύμα που ξεχειλίζει στις αντιδράσεις του, απαραίτητο συστατικό για σύνολο με τεράστιους εγωισμούς που θέλουν συχνά τη μπάλα στα χέρια.
 
Όσο ο Καλάθης παραμένει κάτοικος ΟΑΚΑ κι ο Τσάβι φροντίζει να τον «ντύνει» καταλλήλως χαρίζοντάς του πολύτιμες ανάσες, ο Παναθηναϊκός θα μπορεί να κοιτάζει ψηλά.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΡΑΤΗΣ

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s