Η ήττα σε οδηγεί να υπερβείς τα όριά σου, ειδάλλως θέση σε αυτή την ομάδα δεν έχεις!

Με την κατάκτηση του 37ου Πρωταθλήματος Ελλάδας στην ιστορία του, ο Παναθηναϊκός έγινε κάτοχος ενός ανεπανάληπτου ρεκόρ, αυτό των περισσότερων συνεχόμενων περιόδων με κατάκτηση τουλάχιστον ενός τίτλου. Ο μόνιμος τροπαιούχος ισοφάρισε την επίδοση που ήδη κατέχουν οι Ρεάλ Μαδρίτης (1959-60 έως 1981-82) και Μακάμπι Τελ-Αβίβ (1969-70 έως 1991-92) με 23 συνεχείς περιόδους με τίτλο και εάν του χρόνου η ομάδα κατακτήσει τουλάχιστον έναν τίτλο τότε θα είναι η μοναδική ευρωπαϊκή ομάδα με 24 «γεμάτες» σεζόν!
Να ένα νέο κίνητρο για τον οργανισμό που όμοιό του δεν έχει βιώσει ξανά η χώρα μας. Ήταν δεδομένο πως ο Παναθηναϊκος θα περνούσε δύσκολα μετά το 0-1 που έπιασε άπαντες στον ύπνο, στερώντας από το τριφύλλι την ευκαιρία να κατακτήσει το πρωτάθλημα αήττητο (κίνητρο νο2 για την χρονιά 2018-2019). Ο Παναθηναϊκός δεν είχε ιδέες στην πετυχημένη αντιμετώπιση του Νικ Καλάθη παρότι στον πάγκο Παππάς, Τζέημς, Ρίβερς θα μπορούσαν να δημιουργήσουν διαφορετικά δεδομένα. Ένα παιχνίδι δεν βγήκε στην ομάδα και (κλασικά, ελληνικά) έσπευσαν όλοι να ζητήσουν απολύσεις, αποκεφαλισμούς, ικριώματα κι άλλα τέτοια διασκεδαστικά.
 
Ο μόνιμος πρωταθλητής στήριξε το πλάνο του στο φόβο που δημιουργούσε στον Σφαιρόπουλο η επιθετική του πολυφωνία κι ας πιάστηκε κοιμώμενος στον πρώτο τελικό, άλλωστε σε σειρά (μάξιμουμ) πέντε αγώνων κατά 99.9% νικά το σύνολο με την μεγαλύτερη κλάση, τους περισσότερους καλούς αθλητές, το πιο καταρτισμένο προπονητικό τιμ και την πιο γερή έδρα.
 
Όταν άρχισαν να μπαίνουν τα σουτ στο ΣΕΦ κι οι πράσινοι να νιώθουν πιο άνετα είδαμε άλλα παιχνίδια. Οι πρωταθλητές πήραν τα ριμπάουντ, κυκλοφόρησαν πιο άνετα την μπάλα κι από εκεί και πέρα πήραν τον έλεγχο των αγώνων δείχνοντας όλες τις αρετές τους. Ήταν δεδομένο πως ο ΟΣΦΠ δεν γινόταν να βγάλει ένταση, ο ΠΑΟ είχε εξαρχής τεράστιο πλεονέκτημα με τόσο περίσσευμα αθλητικότητας , χώρια που είχε στα υπέρ του κι άλλες λεπτομέρειες, όπως την πολυτέλεια να φέρνει από τον πάγκο Παππά, Τζέημς, Ρίβερς και να έχει εκτός αποστολής Ντέμοντ, Γκάμπριελ, Πέην που στον φετινό ΟΣΦΠ έπαιρναν φανέλα βασικού σπίτι τους.
 
Το πράο στυλ του προπονητή (το λέμε και…φλώρικο στη χώρα μας) μπορεί να μην λέει πολλά στους περισσότερους που νοσταλγούν τις εκρήξεις και τα μπινελίκια του Μεγάλου, αλλά ο Παναθηναϊκός έχει κάνει βήματα μπροστά συγκριτικά με εποχές Πεδουλάκη, Τζόρτζεβιτς, Ιβάνοβιτς. Η παραγωγικότητα έχει χτυπήσει ταβάνι με την ομάδα να σκοράρει για πλάκα +80 πόντους, ο κόουτς ξέρει να διαλέγει παίκτες, “σπρώχνει” τους Έλληνες, ενώ το πρότζεκτ έχει περιθώρια βελτίωσης. Το πλάνο υπάρχει, δουλεύεται, η ομάδα εξελίσσεται, ο χρόνος είναι με τον Παναθηναϊκό που αν παραμείνει ως έχει σε επίπεδο 70-80% και του χρόνου, σε λίγες εβδομάδες θα χρειαστεί μετρημένες ποιοτικές προσθήκες που θα δώσουν μεγαλύτερο βάθος, καλύτερες ποιοτικές επιλογές σε κομβικές θέσεις.
 
Τα δύο τελευταία χρόνια το κλαμπ ανέβηκε πολλά επίπεδα με τις προσθήκες Σίνγκλετον, Τζέημς, αν υπήρχε ένας παίκτης τύπου Σλούκα πίσω από το Νικ κι ένας φορ τύπου Παπαγιάννη (όχι τυχαία, αμφότεροι είναι στα υπόψιν για το μέλλον) στη θέση του Βουγιούκα το πιθανότερο είναι να είχαμε διεκδικήσει με καλύτερες προϋποθέσεις και την Ευρωλίγκα.
 
Θα αποτελούσε θαύμα, θαυμάτων να μην έπαιρνε ο Παναθηναϊκός το πρωτάθλημα έχοντας τόσους σταρ στο ρόστερ και κυρίως ένα προπονητή που τους στηρίζει και ξέρει πώς να τους βοηθήσει με τις αλλαγές, τις συμβουλές, τις προτροπές του. Χθες για παράδειγμα βλέποντας τον Καλάθη “αλλού” τράβηξε από το βάθος του πάγκου τον Παππά (ακόμα κι οι ίδιοι οι λιμανίσιοι τον είχαν ξεχάσει) επιλέγοντας να διαγράψει τη “σίγουρη” κυκλοφορία που του παρέχει ο κορυφαίος πόιντ της ηπείρου μας για να κερδίσει δύο παίκτες (Τζέημς, Παππά) στο ζωγραφιστό του αντιπάλου που θα μπορούσαν να φθείρουν, να τρέξουν, να σκοράρουν μέσα-έξω, να πωρώσουν την εξέδρα βάζοντας τον κόσμο στην εξίσωση.
 
Ο Τσάβι έχανε μεν σε δημιουργία με το Νικ παγκίτη αλλά ξέροντας ότι έχει να κάνει με αποκαμωμένους αντιπάλους επέλεξε σχήματα με αθλητές που μπορούσαν να φέρνουν με συχνότητα την μπάλα εντός-εκτός καλαθιού δίχως να έχουν ανάγκη τον Καλάθη να τους πασάρει, κερδίζοντας σε πλάτος και ταχύτητα. Στο τέλος έβλεπε τους παίκτες του να κάνουν “μαγικά”, προσυπογράφοντας τη διάλυση των φιλοξενούμενων που έκαναν το λάθος να ξυπνήσουν εγωϊσμούς με τα πεπραγμένα Μπόγρη (who?) στο τέλος του 4ου τελικού.
 
Η κατάκτηση τίτλου για 23η (!!!) διαδοχική χρονιά προκαλεί δέος αφού αναφερόμαστε σε επίτευγμα πολύ έξω από τα συνηθισμένα. Ο Παναθηναϊκός ,όλες αυτές τις δεκαετίες, “καταβροχθίζει” διακρίσεις κι όχι μόνο όταν το μπάτζετ του ήταν κοντά στα 40.000.000 ευρώ. Ακόμα και σε εποχές Σπόρτιγκ, Πεδουλάκη (στην πρώτη του θητεία), Τζόρτζεβιτς, Ιβάνοβιτς όποιος τράκαρε μαζί του συχνά είχε ανάγκη “συνεργείου”.
 
Η φετινή πρωταθλήτρια Ευρώπης έφαγε 30 πόντους στο κεφάλι και το χειμώνα στο ΟΑΚΑ παρότι προηγήθηκε με +18, έχασε πανηγυρικά. Το 2012 που έπαιζες με Σμιθ και Λόγκαν χρειάστηκαν να γίνουν όργια για να περάσει η ΤΣΣΚΑ στον τελικό της Ευρωλίγκας, το 2013 με Ούκιτς, Μπράμο λίγο ήθελες να πετάξεις εκτός τη Μπαρτσελόνα. Φέτος και πέρσι η ομάδα αποκλείστηκε στην Ευρώπη “τρακάροντας” τους καλύτερους, ούτε την Εφές βρήκε στο δρόμο της, ούτε τη Ζαλγκίρις που κανένας δεν κατάλαβε πως έφτασε φέτος στα ημιτελικά.
 
Ο Παναθηναϊκός κερδίζει τίτλους δείχνοντας απλώς την υπεροχή του , η δαιμονοποίηση των επιτυχιών του έχουν πλάκα, ειδικά όταν προέρχεται από τους παραθαλάσσιους πανηγυρτζήδες των 300 πιστών μπασκετικών φιλάθλων. Δεν θυμόμαστε ποτέ να έχουν παραδεχθεί μία ήττα τους ακόμα κι αν ήξεραν κι ίδιοι πως το 90% του ρόστερ τους τα τελευταία χρόνια δεν πέρναγε έξω από το Μαρούσι ούτε για βόλτα. Παρατηρούμε από χθες στα social media τους νεόγαυρους (εσοδείας 1997 κι έπειτα) να… λυσσάνε να μπει στην ΚΑΕ ο (τέως) “χαλίφης”, αδυνατώντας να κατανοήσουν ότι όλα αυτά τα χρόνια η τεράστια διαφορά των δύο συλλόγων έχει να κάνει με τη νοοτροπία.
 
Πως το έλεγε ο Παύλος στους παίκτες; “Είναι φυσιολογικό να μην νικάτε διαρκώς, δεν είστε μηχανές, όμως βρίσκεστε στον Παναθηναϊκό κι οι απαιτήσεις είναι πάντα τεράστιες”, μότο που γιγαντώθηκε επί Ομπράντοβιτς που αν κι έχει κατακτήσει ότι κυκλοφορεί αρκούσε ν΄ αφήνει άφωνους ρεπόρτερ/οπαδούς όταν ερωτώμενος για το κίνητρό του μετά από μια ακόμα κατάκτηση ευρωπαϊκού παρέπεμπε στην επόμενο…προπόνηση!
 
Ο Παναθηναϊκός φανερώνει ότι μπορείς να κερδίζεις συνεχώς τίτλους αρκεί να μην φοβάσαι το βάρος τους,ούτε τις φανέλες των άλλων, να μπορείς να διαχειριστείς σταρ, να ξέρεις να κερδίζεις. Στον Παναθηναϊκό συμβιμασμός με την ήττα δεν υπάρχει, ο οργανισμός έχει μάθει να νικά κι όποιος δεν αντέχει το βάρος των “θέλω” κακό δικό του.
 
Κάποτε ο Σάσα Τζόρτζεβιτς απολύθηκε λίγη ώρα μετά το “σκούπισμα” από κάποια Μπασκόνια, το ίδιο κι ο Ντούσκο Ιβάνοβιτς επειδή η διοίκηση δεν γούσταρε την εικόνα “παράδοσης” στα προημιτελικά κόντρα στην ισχυρότατη ΤΣΣΚΑ!
 
Ο Αργύρης Πεδουλάκης πέρσι έκανε προετοιμασία και μετά την πρώτη συντριβή από τον ΟΣΦΠ (σε αδιάφορο ματς!) πήρε πόδι. Το “σκούπισμα” από τη Φενέρ έφερε τη μανούρα με το πούλμαν. Μετά το φετινό 0-1 στους τελικούς ο ιδιοκτήτης άστραψε και βρόντηξε, υπενθυμίζοντας στους παίκτες πως πρέπει να φύγουν μόνοι τους αν χάσουν το πρωτάθλημα από τέτοιο, αστείο αντίπαλο!
 
Το “μάθε να χάνεις” είναι φυσικό να υφίσταται στα σπορ αλλά στον Παναθηναϊκό δεν το χρησιμοποιούν ως δικαιολογία, ίσα-ίσα που η ήττα σε οδηγεί να υπερβείς τα όριά σου, ειδάλλως θέση σε αυτή την ομάδα δεν έχεις!
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΡΑΤΗΣ

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:

ΚΑΕ Παναθηναϊκός: «Ανεξίτηλη η σφραγίδα του Πολίτη»

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s