Εγινε αιώνιος χάρη στην εκτυφλωτική λάμψη του Τριφυλλιού που πάντα θα τον ευγνωμονεί

Ακόμα και το σενάριο «εξόδου» του Παύλου Γιαννακόπουλου από τούτη τη ζωή ήταν γραμμένο αμιγώς Παναθηναϊκά. Να φεύγεις βλέποντας τον γιό σου αφεντικό στον Ερασιτέχνη και να κηδεύεσαι 13 του μήνα, ανήμερα του Αγίου Τριφυλλίου, το πιο λαμπρό φινάλε για ένα άνθρωπο που ταύτισε τη ζωή του με τον μεγαλύτερο ελληνικό σύλλογο.

Η ζωή και τα κατορθώματά του θα δώσουν αφορμές να γραφτούν αναρίθμητα άρθρα γι αυτόν στο μέλλον, αφού τα λόγια και (κυρίως) οι πράξεις του έγιναν εμπνεύσεις, επειδή ο ίδιος ήταν εμπνευσμένος γι αυτό περσόνες σαν του λόγου του πάντα χρειαζόμαστε να νιώθουμε ότι μας περιβάλλουν.

Ο τρόπος διοίκησης του Παύλου δεν κυριάρχησε απλά στην μπασκετική ζωή της ηπείρου μας για χρόνια, αλλά δημιούργησε μια μανία σπατάλης και περφεξιονισμού (πάντα υπό την σκέπη του οικογενειακού χαρακτήρα) που επηρέασε καταλυτικά τη μόδα και τον χαρακτήρα (αθλητικό, οπαδικό, δημοσιογραφικό) μιας ολόκληρης εποχής. Λίγο πριν τα 90 του ακολούθησε τη μοίρα όσων άγγιξαν τον ουρανό με πάθος που ξεπερνούσε τις αντοχές του γήινου σώματός τους.

Δεν επέτρεψε στο μεγάλα του πάθη (πλην του Συλλόγου, ελάχιστοι γνωρίζουν τι άλλο τον εξίταρε) να νοθεύσουν τον βαθιά ανθρώπινο (και σπανιότατο για επιχειρηματία δικού του βεληνεκούς) χαρακτήρα του κι έγινε αιώνιος χάρη στην εκτυφλωτική λάμψη του τριφυλλιού που πάντα θα τον ευγνωμονεί για το βελούδινο ένδυμα με το οποίο ο Παύλος το έντυσε.

Εκφραστής μιας εποχής ευμάρειας για τον τόπο μας, κοσμοπολιτισμού, γρήγορων εναλλαγών, αποτέλεσε για δεκαετίες το ζωντανό παράδειγμα ότι τα πάντα μπορούν να συμβούν. Έφυγε υπό τις καταλληλότερες παναθηναϊκές προϋποθέσεις (βλέπε πρόλογο) για να γίνει ένας ιδανικός θρύλος. Βρισκόμενος μπροστά στον Ύψιστο, είμαστε σίγουροι ότι εξομολογήθηκε με τον στίχο του ποιητή:

«Κύριε αμάρτησα-ονειρεύτηκα πολύ! Κι όταν μου ζητήσουν βιογραφικά στοιχεία θα αναφερθώ σε έναν άλλο: Επάγγελμά του, το ακατόρθωτο»…

Το άθλημα κι η Ελλάδα αλλάζουν τα τελευταία χρόνια, όμως από την Κυριακή, μπροστά από τηλεοράσεις, κινητά, tablet, πάσης φύσεως οθόνες οι ήρωές του/μας, τα «παιδιά» του, θα συνεχίζουν αιωνίως να παρελαύνουν διεκδικώντας για τον «πατέρα» τους το νο1 στις καρδιές μας.

Μεγαλώνοντας παραγοντικά στα 90ties ο πρόεδρος ανακάλυψε πως ότι βίωνε ήταν ασύνδετο με την πραγματικότητα γύρω του που ήθελε μεγαλομετόχους που δεν νικούσαν ν’ αντιμετωπίζουν προβλήματα αποδοχής. Η πραγματικότητα εκείνα τα χρόνια -με το «σύστημα Ιωαννίδη»-ήταν σκληρή, μα τον Παύλο τον αγαπούσε ο κόσμος γιατί σεβόταν τον αγώνα που πραγματοποιούσε να δει την αγαπημένη του ομάδα στην κορυφή.

Ο πρόεδρος έντυσε αυτούς τους αγώνες με καραβιές χρημάτων κάνοντας τους οπαδούς να τραγουδούν. Ως το τέλος της ζωής του δε σταμάτησε στιγμή να ονειρεύεται προσκαλώντας μας όλους στο μεγαλειώδες όραμά του. Όλα τέλειωσαν με μια λαοθάλασσα που έτρεξε στη Μητρόπολη για να τον αποχαιρετήσει. Κρατώντας ξανά πράσινες σημαίες…

Εννοείται πως το κίνητρο ν’ αφιερωθεί ο φετινός τίτλος στον Παύλο γιγαντώθηκε. Ψυχολογία, πνευματική προετοιμασία, τακτική, ετοιμότητα (αν εξαιρέσουμε την ΕΞΟΡΓΙΣΤΙΚΗ για επαγγελματική ομάδα απροσεξία στις βολές), όλα τα στοιχεία ρέπουν στο πράσινο μετά το αποτέλεσμα -έκπληξη του πρώτου τελικού που έθεσε εν αμφιβόλω την κατάκτηση του τίτλου από ένα σύνολο συγκεκριμένου ταβανιού.

Ευχής έργον είναι να τελειώσει η δουλειά την Πέμπτη για να μην τους δώσεις δικαίωμα να παίξουν την τελευταία τους ζαριά στο Μαρούσι, άλλωστε σε ένα ματς όλα γίνονται. Ο Παναθηναϊκός είχε πιάσει πάτο στο 0-1, παρουσιάζοντας το απόλυτο μηδέν απέναντι σε κάτι ρολίστες που βγήκαν στο παρκέ μόνο για να παίξουν δυνατή άμυνα και να μην χάσουν με μεγάλη διαφορά.

Ο Τσάβι-μετρ της ψυχολογίας- αφήνοντας την απογοήτευση να πλημυρίσει τους αθλητές του μετά και τις σκληρές δηλώσεις της ιδιοκτησίας για…φευγιό του 80% του ρόστερ σε περίπτωση απώλειας του τίτλου από ένα τόσο κακοσχηματισμένο αντίπαλο, διπλασίασε το κίνητρο, την ένταση της προσπάθειας, τη θέληση των υφισταμένων του για τα παιχνίδια που ακολουθούσαν. Βγάζοντας άσους από το μανίκι (Ογκαστ, Λοτζέσκι, Ρίβερς) πήρε αυτά που ήθελε με την ομάδα να παίζει απλώς σε ρυθμούς ρελαντί, προσπαθώντας κυρίως να πνίξει στην άμυνά της τον αντίπαλο, χωρίς να θεωρεί αυτοσκοπό να σκοράρει +90 πόντους, όπως γίνεται κατά κόρον φέτος.

Με τον υπαρχηγό να επιστρέφει στις γνώριμες μεγαλειώδεις εμφανίσεις του και να αλληλοσυμπληρώνεται τέλεια με τον Τζέημς (που να μπει και ο Παππάς στην εξίσωση) ο μόνιμος πρωταθλητής σταμάτησε να είναι ομάδα εύκολα αναγνώσιμη, «σκορπώντας» τον αντίπαλο. Τα πιο σίγουρα χέρια του ευρωπαϊκού μπάσκετ ξεχειλίζουν αυτοπεποίθηση (θα θυμάστε τις προάλλες την ραχιαία ντρίμπλα του Καλάθη στο πρόσωπο του Γιώργου Πρίντεζη που άφησε το ΟΑΚΑ με ανοιχτό το στόμα) και με το Νικ «καλά» ο ΠΑΟ ειδικά ΑΥΤΟΝ τον Ολυμπιακό τον κερδίζει άνετα ακόμα κι αν κάνει απλώς τα βασικά στο παρκέ. Φυσικά κάθε αγώνας με αυτούς χαρακτηρίζεται ειδικών συνθηκών σε αγωνιστικό και ψυχολογικό κομμάτι.

Η λέξη κλειδί είναι η διαχείριση με το τριφύλλι να θεωρείται ήδη στο θρόνο, πλην όμως καλείται να κάνει τα αυτονόητα ώστε η σειρά να τελειώσει 3-1. Οι αντίπαλοι είναι ντροπιασμένοι, αισθάνονται ότι έχουν απογοητεύσει τους 300 πιστούς ακολούθους του στο ΣΕΦ, τον εαυτό τους, ο ένας τον άλλον, έχουν την ευκαιρία να ρεφάρουν στο δικό τους γήπεδο για να ξαναέρθουν στο Μαρούσι με τον τίτλο του αουτσάιντερ που τόσο τους αρέσει, αφού αφαιρεί από τους ώμους τους το βάρος του πρέπει που δεν μπορούν να διαχειριστούν.

Είναι αυτονόητο ότι ο Παναθηναϊκός παίζει καλύτερο μπάσκετ από την αρχή της σεζόν. Είναι επίσης δεδομένο ότι το τριφύλλι δεν έχει φτάσει σε υψηλό επίπεδο απόδοσης με γνώμονα τη σταθερότητα μέσα στα 40 λεπτά του παιχνιδιού αλλά και των απαιτήσεων που έχει δημιουργήσει οι προδιαγραφές του. Οι πράσινοι ως τώρα εισπράττουν από την καλύτερή τους στελέχωση, με την ομάδα να έχει βρει χημεία μέσα από ένα λειτουργικό ρόστερ που έχτισε τοποθετώντας σωστά τα χρήματα της στην αγορά. Αυτό είναι που έχει πνίξει τον αντίπαλο από την άλλη πλευρά που ζει και πεθαίνει ανάλογα με τα κέφια των σιτεμένων του σταρ.

Στους τελικούς βέβαια πλην της φόρμας και της κλάσης υπάρχουν κι άλλες σημαντικές μεταβλητές όπως η πνευματική διαχείριση, η ψυχολογική προετοιμασία που αλλάζουν τα δεδομένα στο πιτς-φυτίλι. Ο Παναθηναϊκός είναι καβάλα στο άλογο και μπορεί να ξεμπερδεύει με τον τίτλο σε λίγες ώρες πετυχαίνοντας τον αιώνιο σε φάση έντονης εσωτερικής αναζήτησης κι αμφιβολίας. Ως τώρα η μεγάλη διαφορά των ομάδων βρίσκεται στο backcourt. Για να καταλάβετε τη διαφορά απλά σκεφτείτε τον Βασίλη Σπανούλη (ακόμα κι ένα βήμα από τη σύνταξη) πλαισιωμένο από τους περιφερειακούς του Τσάβι. Με τον Καλάθη δίπλα του να βγαίνει μπροστά στην άμυνα, ένα δημιουργό/σκόρερ όπως ο Τζέημς από πίσω του για να μην προχωρήσουμε στα γαλόνια Παππά, Ρίβερς στα ντέρμπι αλλά και την πνευματική ετοιμότητα του «Λέκα».

Ο Λιθουανός πατούσε πολύ γερά την Κυριακή κι αυτό σε συνδυασμό με την άνοδο «Λότζο», KC έδωσε τη δυνατότητα στον κόουτς να κάνει rotation στους κοντούς χρησιμοποιώντας πιο σωστά Καλάθη, Τζέημς που αποτελούν την βαριά μηχανή που σέρνει πίσω της τα υπόλοιπα βαγόνια. Αμφότεροι είναι αθλητές με προσωπική φάση, Α Π Α Ρ Α Ι Τ Η Τ Η σε ντέρμπι ειδικών συνθηκών, αυτή τους η ικανότητα μπορεί να τους κάνει παίκτες- κλειδιά. 
Στον πρώτο τελικό βλέποντας τον Παπανικολάου να κάνει τη ζωή δύσκολη στο Νικ πιστέψαμε πως ο Σφαιρόπουλος θα ασκήσει μεγάλη πίεση και στα επόμενα παιχνίδια στον πράσινο «εγκέφαλο», σε αυτή την περίπτωση πολύ δύσκολα ο Καλάθης θα μπορούσε να κουβαλά και να δημιουργεί για 30-35 λεπτά. Τελικά αποδεικνύεται πως οι αντίπαλοι δεν έχουν αντοχές και τρεξίματα, κάτι που απλοποιεί τα πράγματα για τον Τσάβι που βάζει δεύτερο χειριστή (Τζέημς) δίπλα στον Καλάθη που μεταφέρει μπάλα, έχοντας και το καθήκον να δημιουργήσει ρήγματα πατώντας στο κέντρο του ζωγραφιστού των ερυθρολεύκων.

Ο Παναθηναϊκός πρόσθεσε στους τελικούς και την απειλή από τα «φτερά» (Λοτζέσκι, Ρίβερς είναι εκτελεστές) κι έτσι εξηγούνται οι επικρατήσεις παρά τη σωρεία χαμένων βολών. Οι πράσινοι μπορούν να σε σκοτώσουν μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, ενώ τα λαστιχένια, θεόρατα κορμιά Θανάση και Ζακ συνεισφέρουν πολλά αμυντικά, μιας και βγαίνουν στη μπάλα γρήγορα, μικραίνουν τις αποστάσεις, χαλούν τις γωνίες πάσας των αντιπάλων και διαθέτουν ιδανικό συγχρονισμό με τον Κρις Σίνγκλετον που μπροστά και πίσω θέτει υποψηφιότητα για MVP.

Ο Αμερικανός «γαζώνει» είτε παίζοντας έξω από το τρίποντο, είτε μαζεύεται στη ρακέτα του για να ελέγξει την εναέρια κυκλοφορία. Εν κατακλείδι ο Παναθηναϊκός είναι σε καλύτερη κατάσταση αλλά θα έχει να βάλει κάτω το πειραιώτικο ένστικτο επιβίωσης που συχνά είναι η μεγαλύτερη δύναμη στον άνθρωπο.

 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΡΑΤΗΣ

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:

ΑΝΑΠΑΥΤΗΚΕ Ο ΘΕΟΣ, ΡΑΓΙΣΑΝ ΤΑ ΤΣΙΜΕΝΤΑ!

ΘΥΡΑ 13: «ΠΑΥΛΟ ΘΕΕ…….. ΔΕ ΘΑ ΣΕ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ!»

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΑΝ Ντομινίκ, Ζοτς, Ιτούδης, Σάρας και Μπατίστ!

«Εσείς δίνατε δύναμη στον Παύλο»

«Δεν θα ήταν έτσι ο Παναθηναϊκός χωρίς τον Παύλο Γιαννακόπουλο»

Ο πάτερ φαμίλιας της ΚΑΕ λατρεύτηκε από τέσσερις γενιές παναθηναϊκών (pic)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s