Ο πάτερ φαμίλιας της ΚΑΕ λατρεύτηκε από τέσσερις γενιές παναθηναϊκών (pic)

Στην περίπτωση του Παύλου Γιαννακόπουλου θα μπορούσαμε ν’ αραδιάσουμε “σεντόνια” που και πάλι λίγα θα ήταν για την μεγαλύτερη παναθηναϊκή προσωπικότητα των τελευταίων δεκαετιών. Λέξεις που αφορούσαν ενέργειες πάντα προς όφελος του Παναθηναϊκού, οι οποίες μετατράπηκαν σε συνθήματα.
 
Ακόμα κι εμείς σ’ αυτή τη δουλειά που έχουμε πια απάθεια στη φήμη, συγκλονιζόμαστε από τη δόξα. Η εικόνα του -δακρυσμένου- ευπατρίδη να τραγουδά τον ύμνο του Συλλόγου την βραδιά που το κλειστό του “Α.Νικολαϊδης” πήρε το όνομά του καλύφθηκε από το δυνατότερο χειροκρότημα που έχουμε ακούσει ποτέ. Σταμάτησαν τα μεγάφωνα το τραγούδι του Γιάννη Βογιατζή, εκείνος βουρκωμένος έσπευσε να αγκαλιάσει τα “παιδιά” του (Διαμαντίδη, Στογιαν, Ντέγιαν, “Τσάρτσα”, Φώτση), με τον κόσμο στις εξέδρες και πίσω από τις οθόνες της τηλεόρασης να “λιώνει”.
 
Πρόσωπο-σύμβολο των παναθηναϊκών αξιών, ακόμα κι αν έκανε στο Τριφύλλι τα μισά απ’ όσα πραγματοποίησε πάλι θα είχε εγγραφεί στην κοινή συνείδηση ως ο ΕΝΑΣ. Λαμπρός επιχειρηματίας με όλη την πλάση να υποκλίνεται στην εργασιακή του ιδιοφυϊα, αφιέρωσε αμέτρητες ώρες στο παραγοντιλίκι (που σου αποσπά μπόλικο χρόνο κι απαιτεί απόλυτη αφοσίωση) με τον πρόερο να “χάνει” καραβιές ευρώ, λέγοντας διαρκώς πως οποιαδήποτε θυσία ήταν ευπρόσδεκτη για τον καλό του Παναθηναϊκού.
 
Στη μυθιστορηματική ζωή του Παύλου Γιαννακόπουλου όλα μπερδεύτηκαν, προσθαφαιρέθηκαν, συνυπήρξαν. Οι απογοητεύσεις των πρώτων χρόνων, οι παρεξηγήσεις με Γκάλη, Ντομινίκ, Κιουμουρτζόγλου, Μάλκοβιτς, Πολίτη, Σουμποτιτς, ο “Τάφος”, η Γλυφάδα, το Σπόρτιγκ, το “παλάτι” του ΟΑΚΑ, οι ήττες από το “σύστημα Ιωαννίδη”, οι σερί τίτλοι, τα ευρωπαϊκά, τα sold out, οι καραβιές παικταράδων,η απίστευτη εικόνα οικειότητας που έδινε στον απλό άνθρωπο ο οποίος ένιωθε άνετα να του απευθυνθεί στον ενικό, φωνάζοντάς τον με το μικρό του όνομα.
 
Παράγοντας που όρθωσε το ανάστημά του (ως γνωστόν από τη κορυφή ως τα νύχια μετράς το μπόι σου, από κει και πάνω υπάρχει μόνο το ανάστημα και σ’ αυτό τον τομέα ο Γιαννακόπουλος υπήρξε κολοσσός) στη βία, ουδέποτε παζάρεψε την υστεροφημία του καταφεύγοντας σε λαϊκισμούς, ουδέποτε ζήτησε συνδιαλαγή με την εξουσία, καταφέρνοντας να κουβαλήσει με άνεση ως το τέλος της ζωής του το βάρος του -ασήκωτου- μύθου του, κι ας “στράβωνε” όποτε άκουγε τη συγκεκριμένη λέξη μιας κι αυτή συνήθως συνδυάζεται με κάτι απόμακρο, απρόσωπο.
 
Έζησε τη ζωή του με δύο βασικά προσωπικά χαρακτηριστικά: πρώτο το χρέος και δεύτερο την προσφορά. Υποχρεωμένος θαρρείς από κάποια αόρατη δύναμη να παράγει διαρκώς εστίες χαράς και περηφάνιας για τους πράσινους πιστούς (που το είχαν ρίξει στα …σκληρά αντικρύζοντας τα χάλια της ΠΑΕ) επιτελώντας παράλληλα το καθήκον του απέναντι -πρωτίστως-στον εαυτό του για τον οποίο ο Παναθηναϊκός ήταν ,θαρρείς, ο μοναδικός λόγος που άξιζε να πετάς λεφτά, βέβαιος ότι δεν θα πάρεις πίσω παρά “ψίχουλα”.
 
Ο πάτερ φαμίλιας της ΚΑΕ λατρεύτηκε από τέσσερις γενιές παναθηναϊκών, πολλοί εξ αυτών θα ήθελαν να του μοιάσουν, έστω και με κάποια αυθαιρεσία, άλλωστε για όλους ενσάρκωνε μια ηρωϊκή μορφή που δύσκολα θα ξαναπεράσει από τον ελληνικό αθλητισμό σε παραγοντικό επίπεδο. “Σε μια βιομηχανική κοινωνία όπου ο άνθρωπος γίνεται αριθμός, η προσωπική δύναμη ,αν δεν διοχετευτεί σε αθλητικές δραστηριότητες, παραμένει κατώτερη της μηχανής που καθορίζει τις κινήσεις του ίδιου του ανθρώπου” έγραψε κάποτε ένας μετρ της ψυχολογίας των σπορ.
 
Όχι μόνο στον αθλητισμό μα στην ίδια τη ζωή ξεχωρίζουν τα πρόσωπα εκείνα που σου προκαλούν τη διάθεση να ταυτιστείς, να θαυμάσεις. Ο παράγοντας που οριστικοποιεί την ηρωποίηση ενός κατορθώματος ή μιας ζωής είναι να μπορεί αυτός όχι μόνο να σε εντυπωσιάζει αλλά και να σε εμπνέει. Ο πρόεδρος ήταν άνθρωπος λαμπερός -παρότι μια… σταλιά- κι αυτό που τον ξεχώριζε ήταν η ικανότητά να εμπνέει τον κόσμο με την διαρκή προσφορά στην ομάδα του, με την απλότητά του, με τις φιλανθρωπίες του.
 
Σήμερα η καρδιά πρόδωσε το ήδη ταλαιπωρημένο και κουρασμένο του σώμα με τον κύριο Παύλο να μας αποχαιρετά, “πετώντας” για τον ουρανό! Μεταξύ μας, στα μάτια και τις καρδιές εκατομμυρίων οπαδών (όχι κατ΄ ανάγκη Παναθηναϊκών) ο Γιαννακόπουλος δεν ήταν ποτέ ακριβώς… γήινος, λαμβάνοντας υπόψη τον χαρακτηρισμό που του έδωσαν οι ευφάνταστοι δημιουργοί της εξέδρας, βέβαιοι πως αναφέρονταν σε μια περσόνα μεγαλύτερη από τα σύνορα της πατρίδας μας, που τώρα πια η φήμη των πράξεών της θα μας φωτίζει δια παντός, χωρίς να γνωρίσει ποτέ δύση.
 
Αν γυρίζαμε ταινία, κάπου εδώ θα έπεφταν οι τίτλοι τέλους…
*** Το ΝΒΑ για την απώλεια του Παύλου Γιαννακόπουλου
νβα
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΡΑΤΗΣ
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s