Προς το παρόν δεν τρέχει… nothing

Η ήττα-έκπληξη της Κυριακής δεν αναιρεί τη σκέψη μας ότι οι τελικοί εξαρτώνται από τον Παναθηναϊκό ακόμα κι αν αύριο (κούφια η ώρα) ο μόνιμος πρωταθλητής βρεθεί στο 0-2. Η κάκιστη απόδοση κομβικών παικτών του Παναθηναϊκού (σχεδόν όλη η περιφερειακή του γραμμή) κι όσα διασκεδαστικά διαβάσαμε/ακούσαμε για αθλητές, Τσάβι μπορούν να αποτελέσουν ΤΟ κίνητρο για δουλειά και βελτίωση.
 
Σ’ αυτό το χρονικό σημείο της σεζόν με τα κρίσιμα παιχνίδια να έρχονται το ένα κατόπιν του άλλου τίποτα δεν είναι τόσο καλό και τίποτα τόσο χάλια όσο μπορεί να φαίνεται. Προς Θεού μιλάμε για αντιπάλους με μεγάλη ανισότητα σε επίπεδο κλάσης, ρόστερ, φανέλας, παράδοσης, μετάλλου, προπονητικού επιτελείου.
 
Οι πρωταθλητές χρόνια τώρα, ακόμα κι όταν αποχώρησε απ’ το Μαρούσι ο Ομπράντοβιτς, σκορπώντας ελπίδα οικοδόμησης αυτοκρατορίας στο «χωριό»- είναι πολύ αποτελεσματικοί έτσι και μπουν σε return mood απέναντι σε δαύτους. Δεν ‘πα να τ’ ακούνε από το εργοδότη τους κι από τους οπαδούς, δεν ‘πα να εμφανίζεται η μισή ομάδα με ενάμιση πόδι εκτός ΟΑΚΑ ή να γυρίζουν με …πούλμαν από την Πόλη, στα ντέρμπι έχουν τον τρόπο ν’ αποφορτίζονται από την πίεση χωρίς να βλέπουν καν το χρονόμετρο, λες και στο αίμα τους τρέχει νερό κι όχι αίμα. Νωπά είναι τα παραδείγματα από πέρσι, όταν ο πύρινος κόσμος ενοχλήθηκε όταν η διαφορά πήγε στο +20 κι άρχισε να τα σπάει.
 
Ο Παναθηναϊκός έχει χτίσει το ατσάλινο πρόσωπό του κάτω από πραγματικές συνθήκες πίεσης. Οι άλλοι έπαιξαν έξυπνα την Κυριακή, μα προς το παρόν δεν τρέχει… ..nothing, τα ζήτημα είναι ποιος θα φτάσει πρώτος στις τρεις νίκες, άλλωστε θυμόμαστε καλά πως όταν γι αυτούς μπήκε μπροστά ένα πελώριο ΠΡΕΠΕΙ, τα έκαναν πάνω τους ακόμα κι όταν κλήθηκαν ν΄ αντιμετωπίσουν στο άδειο ΟΑΚΑ το εφηβικό του Τριφυλλιού.
 
Τρέχοντας διαδοχικές μεταβατικές χρονιές προσπαθώντας να βρει το νέο «προφήτη» στη θέση του Ζοτς παρατηρούμε ότι ναι μεν ο Παναθηναϊκός έχει… θεματάκια στην Ευρωλίγκα, μα εντός των τειχών έχει χτίσει ισχυρότατο προφίλ και βαρβάτη ψυχολογική βάση να κερδίσει οποιονδήποτε, οπουδήποτε.
 
Η αλήθεια είναι πως μας ανησυχούσε η ατμόσφαιρα πριν το τζάμπολ που «μύριζε» κάπως. Οχι εντελώς γεμάτο γήπεδο, σιγουριά για «σκούπα» κ.ο.κ…
 
Με τη (μη) εικόνα του πρωταθλητή την Κυριακή πάλι καλά να λέμε, αφού μετά το προσπέρασμα με +10 στο 2ο δεκάλεπτο, ο κόσμος ένιωσε πως αρκετοί δεν ήταν σε καλή βραδιά, ιδέες δεν υπήρχαν (εξού και τα γιουρούσια του Μάικ), ο γηπεδούχος έπεσε στην παγίδα του απεγνωσμένου να αμυνθεί αντιπάλου (άλλωστε δεν μπορούν να κάνουν τίποτα παραπάνω) ο οποίος του… χάλασε το μυαλό.
 
Εκ των πιο clutch παίκτες σου (Παππάς, Λοτζέσκι, Ρίβερς, «Λέκα») είτε εκνευρίστηκαν, είτε «κρύφτηκαν», είτε παρουσιάστηκαν εκτός κλίματος ενώ χωρίς τον Πέην και με τον Γκιστ «πτώμα» οι πράσινοι απέτυχαν να βάλουν τη μπάλα στο ποστ χάνοντας και αρκετά ριμπάουντ. Με Μιλουτίνοφ, Πρίντεζη να προέρχονται από τραυματισμούς και Αγράβανη, Τιλί εκτός, περιμέναμε περισσότερες προσπάθειες από το ζωγραφιστό.
 
Αδυνατούμε να πιστέψουμε ότι ο Παναθηναϊκός παρουσιάστηκε τόσο εκνευριστικός επειδή ο Σφαιρόπουλος «μάγκωσε» το Νικ, όλοι περιμέναμε πως θα πέσουν πάνω στον υπαρχηγό, Μάντζαρης-Παπανικολάου. Ο παράγοντας που κανείς δεν περίμενε ήταν να εμφανιστούν τόσο κακοί Παππάς, Λεκαβίτσιους που διαθέτουν άριστη αίσθηση του καλαθιού, πολύ γρήγορο χρόνο εκτέλεσης, αποτελεσματική κίνηση μακριά από την μπάλα. Οι δυο τους από την αρχή των πλέι-οφ πήραν μπόλικο χρόνο από τον προπονητή τους ώστε στους τελικούς να δώσουν άλλη διάσταση στους πράσινους εάν κι εφόσον ο Καλάθης ασφυκτιούσε.
 
Ο αντίπαλος κάνοντας απλά τα βασικά (δεν έχει προδιαγραφές για υπερβάσεις άλλωστε) σου «έσπασε» την έδρα, το ερωτηματικό είναι αν θα μπορέσει να εμφανίσει συνέπεια σε βάθος χρόνου, με τόσο μεγάλο καθεστώς απουσιών ο Σφαιρόπουλος πάει σε μικρότερο rotation σε σχέση με τον συνάδελφό του, το μικρό rotation είναι φυσικό να είναι πιο λειτουργικό, πιο εύκολο στη χρήση, αλλά είναι κι ευάλωτο και λιγότερο ασφαλές σε βάθος χρόνου.
 
Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος έθεσε προ ωρών τους παίκτες προ των ευθυνών τους θυμίζοντάς τους ποιοι είναι απέναντί τους. Το αφεντικό …τρελάθηκε βλέποντας την Κυριακή την ομάδα να μην έχει εναλλακτικό τρόπο παιχνιδιού απέναντι στους μόνιμα δεύτερους που απλά «έσπρωχναν» την επίθεση του αντιπάλου έξω από το ζωγραφιστό τους, μένοντας με συνέπεια μπροστά από τον Καλάθη. Το λες κι απαράδεκτο να το ρίχνεις στα τρίποντα όταν κάτω από τα ρακέτα σε περιμένουν ο Μιλουτίνοφ κι ο Μπόγρης (ποιοι; )
 
Φυσικά άπαντες ξέρουμε πως χρόνια τώρα κλειδί για την ομάδα στα μεγάλα ματς αποτελεί η ευστοχία στο μακρινό σουτ, που πολλάκις απαλείφει προβλήματα λειτουργικότητας στην επίθεση. Με τόσους «μπόμπερ» στο ρόστερ οι πράσινοι συνηθίζουν ν’ ανοίγουν το γήπεδο ώστε να βρουν πατήματα και στη ρακέτα και κατ’ επέκταση πιο σίγουρα σουτ. Ας μη κλείνουμε τα μάτια όμως. Η περιφερειακή ευστοχία δε θα είναι εκεί κάθε βράδυ και ναι μεν στην ομάδα αρέσει το τρεχαλητό μα ξέρεις ότι απέναντι σε αυτούς εκεί κάτω θα υπάρξουν διαστήματα που θα κληθείς να τους φθείρεις σε καταστάσεις μισού γηπέδου.
 
Από τους πράσινους λείπουν «κιλά» στη ρακέτα και ποστ παιχνίδι στο ζωγραφιστό, ενώ η… απουσία Ρίβερς, Λοτζέσκι κάνει τα πράγματα δυσκολότερα. Από εδώ και πέρα επιβάλλονται «αλλαγές» εσωτερικές, αλλαγές στο παιχνίδι (π.χ. να μπει σίγουρα στο ρεπερτόριο περισσότερη κίνηση), αλλαγές πιθανόν σε πρόσωπα που θα πάρουν περισσότερες ευθύνες.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΡΑΤΗΣ
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s