Το “τρένο” φάνταζε μονόδρομος για το… Αλαφουζέικο που κίνησε τις διαδικασίες μαζί με τους …ομιχλώδεις Ταϋλανδούς

Υπό άλλες συνθήκες ο ερχομός του Γιώργου Δώνη θα ξεσήκωνε σούσουρο, αφενός γιατί αντικαθιστά ένα από τα πλέον προσφιλή πρόσωπα στον πράσινο οργανισμό, αφετέρου γιατί πάντα η πρόσληψη ανθρώπων που έχουν συνδυάσει την παρουσία τους με glory days του συλλόγου γίνεται ευκολότερα «χωνευτή» από τους οπαδούς. Τώρα; Άκρα του τάφου σιωπή, μουγκαμάρα, λες κι ο Παναθηναϊκός είναι ακέφαλος προπονητικά. Μέχρι κι ο αλησμόνητος…Φάμπρι είχε παρουσιαστεί με κάθε λεπτομέρεια στον κόσμο.
 
Το «τρένο» επιστρέφει στην ομάδα που τον έκανε γνωστό και πάμπλουτο με τη μεταγραφή του στη Μπλάκμπερν (την πρώτη Έλληνα παίκτη σε κλαμπ της Πρέμιερ Λιγκ) έχοντας πραγματοποιήσει προ πολλού το «αγροτικό» του. Ο κόουτς εμπειρίες μάζεψε στον Ηλυσιακό και κυρίως την εποχή που εργάστηκε στο “θερμοκήπιο” του κάμπου, όπου Πηλαδάκης, Λυράκης είχαν φροντίσει να λειτουργούν όλα στην εντέλεια στη Λάρισα.
 
Κατόπιν κοίταξε ψηλότερα, “τρίφτηκε” στο απαιτητικό περιβάλλον τοπ συλλόγων (ΑΕΚ, ΠΑΟΚ), έδωσε τίτλο στη Λάρισα, πήγε σε τελικούς κυπέλλου με τον Ατρόμητο, βγήκε στο εξωτερικό κι από τη στιγμή που με τον Μαρίνο ουδέποτε υπήρξε σκέψη αξιοποίησής του από τους “νάνους”, πήρε την ευκαιρία του σε μια ομάδα που εδώ και δεκαετίες αγνοεί τα στοιχειώδη. Αν εξασφαλιστεί η ομαλή καθημερινότητα, μείνουν Κάτσε, Κουλιμπαλί, Γιόχανσον, Ινσούα, Μουνιέ, Μυστακίδης, Τζανδάρης, Λουντ, Κουρμπέλης, Διούδης ο κόουτς θαρρούμε πως μπορεί να προσφέρει κέρδη…
 
Ο Δώνης είναι κομμάτι του Παναθηναϊκού, ποτέ δεν έκρυψε την κάψα του να εργαστεί σ’ αυτόν κάποια στιγμή. Φιλόδοξος και εργατικός προπονητής, μας εντυπωσίασε όταν ήταν στον ΑΠΟΕΛ, με τους Κύπριους να παλεύουν φιλότιμα σε όμιλο Τσάμπιονς Λιγκ με Μπαρτσελόνα, Παρί Σεν Ζερμέν, Άγιαξ, όπου η ομάδα τους στάθηκε με αξιοπρέπεια σε όλα τα παιχνίδια, χάνοντας (μόλις) 1-0 στη Βαρκελώνη και στο Παρίσι, ενώ απέσπασε 1-1 με τους Ολλανδούς στην Κύπρο.
 
Τον θυμόμαστε σ’ εκείνα τα παιχνίδια να εφαρμόζει μία αμυντική βερσιόν του 4-4-2, με όλους τους παίκτες πίσω από την μπάλα, ξεκίνημα άμυνας στη σέντρα και πολλές αλληλοκαλύψεις, δείγμα καλού διαβάσματος των αντιπάλων όπου συνήθως παίζεις το σύστημα «σταυρός», κάνεις το σταυρό σου δηλαδή και περιμένεις στο τελικό σφύριγμα να μην έχεις γράψει “πολλά με λίγα”.
 
Το 2014 είχε ακουστεί το όνομά του ανάμεσα στα υποψήφια ν’ αντικαταστήσει τον Κλαούντιο Ρανιέρι στην εθνική ομάδα αλλά η Ε.Ο που έκανε κουμάντο ΚΑΙ στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα “έκαψε” νωρίς το όνομά του, αφού είναι ταυτισμένος με το τριφύλλι παρότι από τότε που έφυγε για τη Μπλάκμπερν φαινομενικά οι δεσμοί του με το κλαμπ δεν ήταν τόσο ισχυροί κι ας έπαιζαν οι γιοι του στα τμήματα υποδομής.
 
Τότε είχε ακουστεί πως πολλά μέλη της ομοσπονδίας δεν ήταν ικανοποιημένα με τη στάση του απέναντί τους μιας και στο παρελθόν είχαν υπάρξει μανούρες λόγω κάποιων άσχημων συμπεριφορών του γιου του, Τάσου, στις Εθνικές Νέων. Επιπλέον στις δουλειές που ανέλαβε σε ΑΕΚ και ΠΑΟΚ, είχε μεγάλη φθορά, έδειξε να μην αντέχει στην πίεση και να μην είναι κατάλληλος να διαχειριστεί κρίσεις γι αυτό σοφά ποιώντας άφησε πίσω του το δηλητηριώδες ελληνικό περιβάλλον επιλέγοντας να εργαστεί εκτός συνόρων.
 
Το “τρένο” φάνταζε μονόδρομος για το… Αλαφουζέικο που κίνησε τις διαδικασίες της συμφωνίας με τους …ομιχλώδεις Ταϋλανδούς. Ελεύθερος, παίζει καλή άμυνα, ξέρει το ελληνικό ποδόσφαιρο και τις ιδιαιτερότητες του συλλόγου, πιστεύει πως μπορεί να πετύχει υπερβάσεις. Το ερώτημα είναι αν όλα αυτά φτάνουν στον Παναθηναϊκό που για να διεκδικήσει πράγματα τα οποία αρμόζουν στο dna του, με τις τιμωρίες, τις απαγορεύσεις μεταγραφών και τις φήμες για μπροστινοπισινούς στα κουμάντα να δηλητηριάζουν διαρκώς το κλίμα, τότε δεν χρειάζεται κόουτς μα ταχυδακτυλουργό.
 
Ο Δώνης βρίσκεται σε ηλικία που ψάχνεται να κάνει το “μπαμ”, γνωρίζει πως έχει πολλούς φίλους στο τριφύλλι, ως παίκτης είχε ανεπτυγμένη την ευρωπαϊκή στόφα του Παναθηναϊκού και φυσικά διακρίθηκε για τη winner νοοτροπία του σ’ ένα σύνολο-έτσι κι αλλιώς-φιγουρίνι που στοιχημάτιζες ότι -ανεξαρτήτως αντιπάλου- η αφεντιά του, ο Βαζέχα, ο Μπορέλι, ο “Γ.Χ”, θα κατάφερναν να στείλουν τη μπάλα στα δίχτυα ακόμα κι αν απλά την… παρακολουθούσαν.
 
Το κίνητρό του για επιτυχία είναι τεράστιο και φυσικά οι πρώτες του επαφές με τους καταστροφείς της ομάδας αναλώθηκαν στην εξασφάλιση της όμορφης καθημερινότητας του οργανισμού. Οι επιλογές Ελλήνων τεχνικών-μην γελιόμαστε- για τον Παναθηναϊκό δεν ήταν πολλές, οι περισσότεροι τα προηγούμενα χρόνια απλώς φρόντιζαν να κάνουν δημόσιες σχέσεις με την ΕΟ, ακόμα και ο Μαρίνος στο τσακ απέφυγε την πρόσληψη του στο “χωριό” μιας κι ο Πανιώνιος τον έσπρωχνε εκεί με …κορδέλα!
 
Το αναφέρουμε επειδή το χειμώνα βούιζαν τα γραφεία και τα πράσινα στέκια από τη φήμη ότι στην ΠΑΕ είχαν έτοιμο τον Σάκη Τσιώλη ως αντι-Μαρίνο, τον προπονητή που μας χαράκτηκε ανεξίτηλα στο νου τη βραδιά της “σφαγής” του Αστέρα Τρίπολης από τη Μαφία στον τελικό κυπέλλου του ΟΑΚΑ. Θυμόμαστε αυτό τον κολοσσό της προπονητικής αντί να υπερασπίζεται την ομάδα του, να κάνει… δημόσιες σχέσεις, σαν να ήθελε να κρατήσει ανοιχτή την πόρτα στον (τέως) χαλίφη.
 
Ο Δώνης κρατήθηκε μακριά από τέτοιες τακτικές κι απ’ τη στιγμή που δεν υπήρχε διάθεση να συνεχιστεί η συνεργασία με τον Ουζουνίδη ο παλιός συμπαίκτης του φάνταζε ως μονόδρομος σε μια λίστα γηγενών προπονητών έτσι κι αλλιώς πολύ “κοντή”…
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΡΑΤΗΣ
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s