Γελάνε και τα (άδεια) καρεκλάκια του ΣΕΦ

Παρακολουθώντας το παιχνίδι των προσεχών αντιπάλων στο δρόμο για το 37ο πρωτάθλημα πραγματικά απορήσαμε πως οι ιδιοκτήτες του εξακολουθούν να κρατούν το Γιάννη Σφαιφόπουλο στη θέση του.
 
Από το περασμένο καλοκαίρι μας έκανε μεγάλη έκπληξη που ο κόουτς παρέμεινε στο πόστο του μετά την “παρέλαση” στο ΣΕΦ στον 5ο τελικό, αλλά ίσως οι Αγγελόπουλοι θέλησαν να του δώσουν ακόμα μία ευκαιρία λόγω της παρουσίας της ομάδας τους στον τελικό της Ευρωλίγκας. Όσο κι αν τα μεταξύ μας παιχνίδια διέπονται από άλλους κανόνες και λογική η εικόνα του μόνιμου 2ου του ελληνικού πρωταθλήματος είναι τόσο άθλια (την ώρα που ο Παναθηναϊκός “πετά φωτιές”, παραδίδοντας θέαμα σε κάθε του αναμέτρηση) που ελάχιστοι του δίνουν τύχη έστω και να κοιτάξει στα μάτια το Τριφύλλι.
 
Ο Τσάβι Πασκουάλ (που ασφαλώς δεν μπαίνει καν στο ζύγι της σύγκρισης με τον Έλληνα συνάδελφό του) έχει κάνει μια στοχευμένη δουλειά του σκοπό είχε να φορμάρει την ομάδα την άνοιξη για να διεκδικήσει την Ευρωλίγκα, αυτές τις μέρες οι πράσινοι είναι σε πολύ καλή κατάσταση, υγιείς, δυνατοί πνευματικά κι έχουν εκτός ρόστερ Ντένμοντ, Γκάμπριελ, Πέην που απέναντι θα έπαιζαν ανετότατα βασικοί.
 
Ακούγαμε τον Σφαιρόπουλο να μιλά για τα παιχνίδια με την… Κύμη και τον… Προμηθέα και να χαρακτηρίζει τις εμφανίσεις των αθλητών του ντροπιαστικές. Λες κι οι Πειραιώτες παρέδωσαν πνεύμα μετά τον αποκλεισμό τους από τη Ζαλγκίρις, με τους τραυματισμούς να τους θερίζουν, τις φήμες να μιλούν για ξενέρωμα Αγγελόπουλων και σκέψεις να τα βροντήξουν όλα, το κλίμα να είναι περίεργο εκεί κάτω λόγω των δημοσιευμάτων για μεγάλες καθυστερήσεις στις πληρωμές, κάτι που (μάλλον) έχει κάνει τους Αμερικανούς τους να τα φορτώσουν στον κόκκορα, έτσι κι αλλιώς ουδείς έκανε φέτος καμιά μεγάλη διαφορά.
 
Η ευκαιρία που δίνεται για αήττητο πρωτάθλημα είναι μεγάλη αν και κάτι μας λέει ότι του χρόνου οι προϋποθέσεις μπορεί να είναι ακόμα πιο ευνοϊκές μιας κι ο κύριος αντίπαλος είναι “στα σχοινιά”, ο πύρινος κόσμος βρίσκεται σε κόντρα με τους ιδιοκτήτες ενώ οι σταρ τους είναι μαζί 70 ετών!
 
Τη στιγμή που ο Τσάβι στο ελληνικό πρωτάθλημα δίνει μπόλικο χρόνο στις ρεζέρβες του (Λεκαβίτσιους, Καλαϊτζάκη, Όγκαστ, Βουγιούκα, Λοτζέσκι, Μήτογλου) με τον Παναθηναϊκό να σκοράρει κατά μ.ο 94 πόντους (!) , οι απέναντι απειροελάχιστες φορές έχουν κερδίσει σε ρυθμούς ρελαντί, τις προάλλες όλοι έψαχναν τον Σπανούλη για να κερδίσουν τον… Προμηθέα, τον οποίο στο πρώτο μέρος είχαν προσπεράσει με 20 πόντους διαφορά.
 
Ο Σφαιρόπουλος (όπως το σύνολο των Ελλήνων προπονητών) ξέρει να διδάξει μονάχα άμυνα μα το σημαντικότερο μείον του είναι η άγνοια (;) της διεθνούς αγοράς. Γελάνε και τα (άδεια) καρεκλάκια του ΣΕΦ με τους Αμερικανούς που βρίσκει και ξετρυπώνει, κάτι που προσδίδει πρόσθετα βάρη στα (γερασμένα) πόδια των σταρ του αλλά και στους ρολίστες Έλληνες που χρόνια τώρα δεν παρουσιάζουν την παραμικρή βελτίωση στο παιχνίδι τους.
 
Ο αντίπαλος πέτυχε φέτος κάμποσες “κουφές” νίκες στην Ευρωλίγκα όντας ανταγωνιστικός σε ματς μεγάλης έντασης, λεπτομερειών και σκληρών αμυνών. Ο Ολυμπιακός του Σφαιρόπουλου έχει συγκεκριμένη ταυτότητα αλλά είναι απίστευτα μονοδιάστατος επιθετικά κι απερίγραπτα προβλέψιμος καθώς όλοι, με πρώτο τον προπονητή του, κρύβονται πίσω από τις πλάτες του Σπανούλη, αιχμάλωτοι της ανάμνησης των μεγάλων σουτ του Λαρισαίου που χάρισαν κάποιους τίτλους.
 
Στο λιμάνι φέρονται λες και φοβούνται (!) ν’ αλλάξουν ξένους μπας και ξενερώσουν (;) οι γηγενείς, την ώρα που στο Μαρούσι η ιδιοκτησία (μόνο φέτος) έφερε μεσούσης της περιόδου NBAers, με τον Μάικ Τζέημς να χωρά σ’ οποιοδήποτε ρόστερ τοπ ευρωπαϊκής ομάδας.
 
Είμαστε σίγουροι ότι ακόμα κι ο Μπόμπι Μπράουν δεν υπήρχε περίπτωση να πιάσει λιμάνι αν δεν έχαναν το κύπελλο από την ΑΕΚ, εξέλιξη που έφερε τεράστια πίεση απ’ τη γκρίνια του πύρινου κόσμου που ζητούσε αλλαγές… χθες. Παρότι ο αντίπαλος τερμάτισε ψηλά στην Ευρωλίγκα (με τους διαιτητές να ανέχονται το ξυλίκι των “παλαιστών” του), βλέπουμε σε πολλά παιχνίδια στην Ελλάδα να δεινοπαθεί, αναμενόμενο μιας και ως σύνολο τα ερωτηματικά που κουβαλά ο ΟΣΦΠ είναι πιο πολλά από τις βεβαιότητες του.
 
Η απόσταση που χωρίζει τον Παναθηναϊκό από τον “αιώνιο” είναι τρομακτική, οι λιμανίσιοι είναι ομάδα φτιαγμένη να παίζει διαρκώς στα “κόκκινα”, αλλά αυτό γυρνά μπούμερανγκ όταν οι ξένοι σου είναι της πλάκας κι οι επιθετικές σου σταθερές αθλητές με επιβαρυμένη υγεία που πλέον στερούνται εκρηκτικότητας/ταχύτητας. Σε παιχνίδια που θα πάνε σε χαμηλό σκορ είναι βέβαιο πως ο Ολυμπιακός θα είναι σκληρό καρύδι όπως συνέβη φέτος με ΤΣΣΚΑ, Ρεάλ, Φενέρ τις οποίες “τούμπαρε” αφήνοντας τους πάντες με το στόμα ανοιχτό.
 
Το πρόβλημα το έχει όταν πρέπει να βρει λύσεις διαδικαστικά, χρησιμοποιώντας μυαλό κι επιθετικά συστήματα (καληνύχτα σας δηλαδή) περισσότερο από την μαχητική του διάθεση που φιλτράρεται και μέσω της ευνοϊκής διάθεσης που απολαμβάνει από τους ρέφερι οι οποίοι αφήνουν ατιμώρητα τα σκληρά μαρκαρίσματά των παικτών του.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΡΑΤΗΣ
 
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s