Ο All time classic ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ του Δημήτρη Στρατή

Καμία άλλη ομάδα σε εθνικό ή συλλογικό επίπεδο στην Ευρώπη δεν θύμισε “συμμορία” μάζωξης mega σταρ για σχεδόν ΤΡΕΙΣ δεκαετίες όσο ο μπασκετικός Παναθηναϊκός. Το εγχείρημα του sdna να ψηφιστούν οι κορυφαίοι αποτελεί μεγάλη σπαζοκεφαλιά μιας κι απ’ τις επιλογές λείπουν κάμποσοι καταπληκτικοί παίκτες (Ντέγιαν Τομάσεβιτς, Οντέτ Κάτας, Ζάρκο Πάσπαλι, Μίλος Βούγιανιτς π.χ) που στιγμάτισαν με την παρουσία τους το σύλλογο. Στη δική μας λίστα μπαίνουν οι εξής:

 
Για πρόεδρο και προπονητή οι επιλογές είναι πανεύκολες, πάμε κατευθείαν στους αθλητές:
 
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΙΑΜΑΝΤΙΔΗΣ: Ο «Εθνάρχης». Ο Καστοριανός πήγε σε άλλα επίπεδα την έννοια πολυπράγμων παίκτης αφού στο παρκέ κυριολεκτικά έκανε τα πάντα. Αυτό που πάντα μας εντυπωσίαζε με την πάρτη του ήταν πως ένας λιανοκόκκαλος αθλητής έμπαινε πρώτος στις παγίδες στα “θηρία” (από Σχορτσιανίτη μέχρι Αντε Τόμιτς), κάνοντας αμέτρητους sevenfooters “αφίσες”, λόγω των μπλοκ που τους μοίραζε!
 
ΝΤΕΓΙΑΝ ΜΠΟΝΤΙΡΟΓΚΑ: Γι αυτόν εδώ θα μπορούσαμε να γράφουμε μια βδομάδα! Σέρβικη “αλητεία”, καντάρια μπάσκετ, αυτοσαρκασμός για το μπυρόκοιλο, “κόλλημα” με το Νότη Σφακιανάκη, για το “χάζεμα” της Κηφισιάς όταν κυκλοφορούσε την Ιβάνα, για το φίλημα της φανέλας στο ΣΕΦ, για τις φάπες που μοίρασε σε ένα μουλωχτό που τον βάρεσε πισώπλατα, για τα μπουκάλια που “κέρασε” τον πύρινο κόσμο μια φορά κι ένα καιρό στη Γλυφάδα, για την επική εμφάνιση στη Μπολόνια, για τα τα δάκρυα του όταν επέστρεψε στην Ελλάδα με το Σπόρτιγκ να πηγαίνει πάνω-κάτω γι αυτόν και μόνο. Ηγέτης από τους λίγους!
 
ΝΤΟΜΙΝΙΚ ΟΥΙΛΚΙΝΣ: Μετέτρεψε τον Παναθηναϊκό σε διεθνές brand name αφού η μεταγραφή του μαθεύτηκε μέχρι τη Γη του πυρός. Ο “Ζόιντ” υπήρξε η ωραιότερη ιστορία που γνώρισε το ευρωπαϊκό μπάσκετ στη σύγχρονη εποχή του, έστω κι αν μας ήρθε στα τελειώματά του.
 
ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΑΡΤΣΑΡΗΣ: Από τους πιο έξυπνους ψηλούς που πέρασαν από τον Παντοκράτορα, μπορεί εκ πρώτης όψεως να έδειχνε ότι στις φλέβες του είχε νερό αντί για αίμα μα άμα του γύρναγε το μάτι δεν είχε κανένα θέμα να τσαμπουκαλευτεί με “ντουλάπες” τύπου Στόουνρουκ, Κλέιζα, Μπουρούση. Σπουδαία αίσθηση παιχνιδιού, ένστικτο νικητή, work ethic, χαρακτηριστικά τα οποία τον έφεραν στη πρώτη γραμμή σταθερά για πολλά χρόνια. Παρτενέρ σε μερικά απ΄τα καλύτερα frontcourt ντουέτα που απολαύσαμε ποτέ, δίπλα στον Μπατίστ, τον Πέκοβιτς, τον Λάσμε, τον Τομάσεβιτς, τον προτιμάμε από τον Αντώνη Φώτση γιατί -κατά την ταπεινή μας άποψη-έκανε περισσότερα πράγματα από τον Αντώναρο στο παρκέ. Η φανέλα του έπρεπε να βρισκόταν στην οροφή του ΟΑΚΑ μαζί με τους άλλους μύθους.
 
ΣΤΟΓΙΑΝ ΒΡΑΝΚΟΒΙΤΣ: Το μπάσκετ που ήξερε ο Ράτζα, ο Ρέμπρατσα, ο Τομάσεβιτς δεν το είχε στο ρεπερτόριό του αλλά και μόνο όσα έκανε το 1996 αρκούν για να χαραχτεί στο υποσυνείδητο ως Ο αγαπημένος! “Καθηγητής” στην άμυνα αέρος, ο Παναγιώτης Φασούλας τον καιρό των μονομαχιών τους στα ντέρμπι του Βορρά τον είχε αποκαλέσει “δέντρο με κλαδιά” τα οποία αμέτρητες φορές τον πλάκωσαν, όταν αμφότεροι μετακινήθηκαν νοτιότερα. Φυσικά ο Κροάτης έχει καταπιεί αμάσητους πολλούς παικταράδες με εντυπωσιακά κορμιά, με τους Αρβιντας Σαμπόνις, Ουόλτερ Μπέρι να αποτελούν τους καλύτερους πελάτες του.
 
ΠΑΓΚΟΣ
 
ΣΑΡΟΥΝΑΣ ΓΙΑΣΙΚΕΒΙΤΣΙΟΥΣ: Έγινε “αφίσα” στα πράσινα δωμάτια μετά τα όργιά του στο Βερολίνο, είχε γραφτεί ότι αν δεν έπαιζε καλά σε εκείνη τη διοργάνωση ο Ζοτς τον είχε “έτοιμο” μιας και κάθε άλλο παρά τον είχε ικανοποιήσει. Ο παίκτης με το μεγαλύτερο ανάστημα στα αγωνιώδη λεπτά ενός κλειστού παιχνιδιού, είτε ως εκτελεστής, είτε ως πασέρ είχες μια σιγουριά ότι θα καθαρίσει. Στρατηγός!
 
ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΛΗΣ: Συνδέθηκε με τον Αρη αλλά… so what; Έδωσε φτερά σε συμπαίκτες και εξέδρα το καλοκαίρι του 1992 όταν ο σύλλογος μετά από πολλές άθλιες σεζόν έψαχνε το come back και την φορεσιά του πρωταθλητισμού. Ο ασυναγώνιστος εκτελεστής με το ασταμάτητο ντράιβ, το αυτοκρατορικό στυλ και το αίσθημα της υπεροχής που σκορπούσε στο παρκέ έδωσε το κατάλληλο boost στο κλαμπ.
 
ΡΑΜΟΥΝΑΣ ΣΙΣΚΑΟΥΣΚΑΣ: Ψυχρός Ανατολικός, δεν το είχε καθόλου με τις δημόσιες σχέσεις, δεν “έπαιξε” καθόλου με την κερκίδα, βρέθηκε μονάχα 10 μήνες στα μέρη μας αλλά πρόλαβε ν’ αποκτήσει φανατικούς φαν, προσωπικά θεωρούμε ότι δεν υστερούσε ΣΕ ΤΙΠΟΤΑ συγκριτικά με το μέγα Ντέγιαν. Η ικανότητα του να παραμένει 100% αποτελεσματικός στο ποστ αλλά και στη περιφέρεια με ασύλληπτη ταχύτητα σκέψης και άνεσης με τη μπάλα στα χέρια τον έκαναν περιπτωσάρα. Ο πραγματικός MVP του φάιναλ φορ της Αθήνας με “χορούς” που έκαναν ως και τον -φειδωλό σε κοπλιμέντα- Φίλιππο Συρίγο να ουρλιάζει εκστασιασμένος από τα μικρόφωνα της Nova.
 
ΜΑΪΚ ΜΠΑΤΙΣΤ: Ασύγκριτη ικανότητα στο να ρολάρει στο κορμί του αμυντικού, σεμιναριακή χρήση προσποιήσεων, master στο μπάσκετ συνεργασίας, η συνύπαρξή του με Διαμαντίδη, Σάρας έκανε το πράσινο πικ εν ρολ αντικείμενο αντιγραφής από κόσμο και κοσμάκη.
 
ΝΤΙΝΟ ΡΑΤΖΑ: Φονικό όπλο από κοντινή και μέση απόσταση, “ζαρκάδι” στο ανοιχτό γήπεδο, ονειρικός σε καταστάσεις μισού γηπέδου, όταν έπαιρνε τη μπάλα στη επίθεση ήταν ικανός ακόμα και να διακτινιστεί από μέσα σου για να την αφήσει στο διχτάκι. Μεγάλος εγωϊστής (είχε ζητήσει από Παυλοθανάσηδες ένα δολάριο παραπάνω στο συμβόλαιό του από τα λεφτά που θα έπαιρνε ο Ντέγιαν), μας τα χάλασε αργότερα με τις επαγγελματικές του επιλογές, παρόλα αυτά το παιδί ήταν από άλλο πλανήτη.
 
ΦΑΝΗΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ: Περίπτωση πανομοιότυπη του Ράμας. Έμεινε 10 μήνες στο Μαρούσι, εκπλήρωσε το όνειρό του να πάρει πρωτάθλημα με την ομάδα που υποστήριζε μικρός και μετά αποφάσισε να ιδιωτεύσει αν και 2-3 χρονάκια ακόμα τα είχε άνετα. Παρότι εντός αγωνιστικού χώρου είχε γαλουχηθεί στο πειθαρχημένο, ομαδικό μπάσκετ δουλεύοντας με πολύ καλούς προπονητές (Τζούροβιτς, Ίβκοβιτς) εκτός γηπέδου μεταμορφωνόταν αρεσκόμενος στο lifestyle ενός γνήσιου μπον βιβέρ. Πολυεργαλείο στο υψηλότερο επίπεδο αδίκησε τον εαυτό του από ένα σημείο και μετά βάζοντας το μπάσκετ σε δεύτερη μοίρα, αλλά μην γελιόμαστε, μιλάμε για τον πιο πολυσύνθετο Έλληνα καλαθοσφαιριστή στην ιστορία του σπορ.
 
ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ ΑΛΒΕΡΤΗΣ: Θρύλος για τον σύλλογο, ένας από τους καλύτερους σουτέρ που γνώρισε το άθλημα, εύστροφος και οξυδερκής, χωρίς σπουδαία φυσικά/αθλητικά προσόντα αλλά σπουδαία αντίληψη του παιχνιδιού, αποφασιστικότητα ο μοναδικός αθλητής που θυμόμαστε να ανεβαίνει κατά τη διάρκεια της καριέρας του τρεις θέσεις και από σούτινγκ γκαρντ να καταλήγει στα τελειώματά του “τεσσάρι”. Έχει μείνει στην ιστορία ως ένας από τους πιο Clutch παίχτες που πέρασαν από την Έλλάδα, με σωρεία μεγάλων σουτ (θυμόμαστε το τρίποντο από το κέντρο στο ΣΕΦ, την ραψωδία των τελευταίων λεπτών το 2001 στα μούτρα του Τόμιτς, τα μεγάλα παιχνίδια στο Παρίσι και τη Μπολόνια). Από τις περιπτώσεις που η πνευματική δύναμη σε κάνει να υπερβείς τα όριά σου. Σεβασμός εις τη νιοστή…
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΡΑΤΗΣ

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:

Στη δεύτερη θέση των νικών, πίσω μόνο από τον Ομπράντοβιτς

 

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s