ΤΡΙΦΥΛΛΑΡΑ ΒΑΛΕ ΚΙ ΑΛΛΟ… ΓΚΟΛ!!!

Πιστεύω πως δεν υπάρχει ούτε ένας να αμφιβάλει πως το προχθεσινό παιχνίδι ήτανε το καλύτερο παιχνίδι του Παναθηναϊκού στην Ευρωλίγκα, λόγω σημασίας, πίεσης και αντιπάλου, στην μετά Ομπράντοβιτς εποχή. Οι παίχτες του Τσάβι Πασκουάλ ήτανε πραγματικά πανέτοιμοι τόσο σε σωματικό όσο και σε ψυχολογικό επίπεδο για αυτό το ματς. Κι αυτό δε μπορεί να το διαψεύσει κανείς, από όπου και αν πιάσει το παιχνίδι.

Οι πράσινοι ήξεραν ακριβώς τι και πως πρέπει να κάνουν μέσα στο παρκέ και αυτό φάνηκε από την αρχή, η οποία ήτανε αλήθεια παραπάνω από ονειρική. Η ομάδα ήτανε απόλυτα συγκεντρωμένη και προσηλωμένη στο πλάνο τόσο στην άμυνα όσο και στην επίθεση, μην αφήνοντας τη Ρεάλ… Σοσιεδάδ να ανασάνει δευτερόλεπτο. Βέβαια χωρίς τους 20.000 παρανοϊκούς στην κερκίδα αυτό δε θα είχε συμβεί. Το παραδέχονται και οι ίδιοι οι παίχτες άλλωστε. Βλέπετε είναι τέτοια η δυναμική του κόσμου που κάνει τους παίχτες να παίρνουν τεράστια ώθηση και να δίνουν το 101%.
 
Δε νομίζω πως χωρίς αυτή την αμφίδρομη σχέση μεταξύ κερκίδας-παιχτών, παιχτών-κερκίδας θα ερχόταν όχι μόνο η προχθεσινή νίκη αλλά και άλλες επιτυχίες. Δε γίνεται να μη θες να δώσεις το κάτι παραπάνω σαν παίχτης όταν σηκώνεις το κεφάλι σου και βλέπεις αυτόν τον κόσμο και από την άλλη δε γίνεται να βλέπεις την ομάδα να προσπαθεί τόσο πολύ και να μην αφήνεις το… λαρύγγι σου στο ΟΑΚΑ. (Εγώ προσωπικά γύρισα άρρωστος προχθές. Ακόμα άρρωστος είμαι βασικά. Μεταφορικά και κυριολεκτικά). Πριν πάμε όμως στο σημερινό ακόμα πιο κρίσιμο και σημαντικό παιχνίδι, θα ήθελα να κάνω μια ειδική αναφορά σε κάποιους παίχτες οι οποίοι θεωρώ ότι έδωσαν τα στοιχεία εκείνα που έφεραν αυτήν την εκκωφαντική νίκη απέναντι στην πολύ ταλαντούχα επιθετικά και σκληρή Ρεάλ του Λάσο.
 
Πρώτα απ´ όλα, αναφέρομαι φυσικά στο «δίπτυχο» Καλάθη-Τζέιμς. Οι δυο τους έκαναν πραγματικά απίθανο παιχνίδι. Δε ξέρω και δε μπορώ να θεωρήσω κάποιον από τους δύο κορυφαίο. Για ´μένα και οι δύο ήτανε M.V.P. Ο Καλάθης… ενορχήστρωνε και ο Τζέιμς…σόλαρε, υπό την γλυκιά συνοδεία των Γκιστ-Σίνγκλετον, Γκάμπριελ-Θανάση και Ντένμον. Κι ας μην ξεχνάμε πως έλειπε κι ένα από τα δυνατότερα «βιολιά» της ορχήστρας, ο Κει Σι Ρίβερς. Κι αν από τους Καλάθη και Τζέιμς τα… όργια ήτανε «αναμενόμενα» και ο Γκιστ με το Σίνγκλετον ήξερες ότι αν μη τι άλλο θα ήτανε τουλάχιστον πολύ καλοί, οι Γκάμπριελ, Ντένμον ήτανε αποκαλύψεις, ενώ ο Θανάσης το είχα υποστηρίξει και σε παλαιότερο άρθρο ότι σε αυτήν την ομάδα του Παναθηναϊκού είναι παίχτης «κλειδί».
 
Έτσι, με άμυνα να σπάει κόκαλα και τους της Ρεάλ να τα έχουν χάσει από τις φωνές και την πίεση από τη… σέντρα ήρθε το 20-0. Και αν εξαιρέσεις ένα σερί… βολών δώρο από Λαμόνικα η Ρεάλ ουδέποτε εμφανίστηκε στο παρκέ ξανά. Ή μάλλον δεν την αφήσαμε όλοι εμείς να εμφανιστεί. Δεν έχω να σημειώσω κάτι μπασκετικά ή σα θέμα νοοτροπία ή ο,τιδήποτε άλλο. Η ομάδα έκανε πραγματικά το τέλειο παιχνίδι. Στο μόνο σημείο που ακόμα και τώρα το θεωρώ «μαύρο» και θα το αναφέρω κι ας πείτε τι λέει ο μαλάκας με 30 κερδίσαμε, είναι οι βολές. Δε γίνεται να έχεις 55% στα τρίποντα και 53% στις βολές. Μεγάλη προσοχή, αυτό μπορεί να στοιχίσει πολύ άσχημα.
 
Τέλος πάντων. Την Τρίτη κερδίσαμε, πανηγυρίσαμε, οκ, τέλος τώρα. Σήμερα είναι ένα νέο, πολύ διαφορετικό, δυσκολότερο και σημαντικότερο παιχνίδι. Η ομάδα του Λάσο είχε δυο μέρες να μαζέψει τα… κομμάτια της και φυσικά σήμερα θα είναι καλύτερα προετοιμασμένη και κυρίως υποψιασμένη για το τι θα αντιμετωπίσει. Η 30αρα γάμησε, όμως όπως είπε και το “wonder kid” είναι απλά 1-0. Τίποτα παραπάνω. Γι ´αυτό σήμερα, ο Παναθηναϊκός θα πρέπει να είναι διπλάσια πιο συγκεντρωμένος και παθιασμένος, το ίδιο κι εμείς σαν κόσμος, διότι η Ρεάλ τώρα ξέρει τι θα αντιμετωπίσει και εκτός αυτού έχει στο ρόστερ παιχταράδες οι οποίοι σίγουρα δε θα κάτσουν πάλι να φάνε 30.
 
Ας μη γελιόμαστε. Ωστόσο, με τις απουσίες της και τα όσα είδα προχθές, θεωρώ ότι ο Παναθηναϊκός σήμερα έχει το πάνω χέρι. Χωρίς αυτό να σημαίνει κάτι. Μην μπερδευτούμε και την πατήσουμε. Δε θέλει και πολύ. Η Ρεάλ είναι πολύ ταλαντούχα και δυνατή ομάδα και μπορεί να σου κάνει τη ζημιά ακόμα κι έτσι. Σήμερα, η άμυνα μας πρέπει να είναι εξίσου σκληρή, να γίνονται εξίσου καλά block-out, γρήγορες επιστροφές, μακριά από τα λάθη, μακριά η μπάλα από το Ντόνζιτς και νομίζω πως δε θα έχουμε πρόβλημα. Το πρόβλημα της Ρεάλ στο 1-2 με τις απουσίες Καμπάτσο (χάνει τη σειρά) και Γιουλ (μη σας κάνει εντύπωση αν τον δούμε στην Ισπανία) είναι εμφανές κι εκεί πρέπει να χτυπήσουμε και πάλι με πολύ πίεση κυρίως στο Ντόνζιτς αλλά και στους άλλους περιφερειακούς της Ρεάλ, σε συνδυασμό με καλά block outs, θεωρώ ότι πίσω δε θα έχουμε πρόβλημα.
 
Στην επίθεση, είναι δύσκολο να έχεις και πάλι 55% στα τρίποντα (όχι ότι είναι τρελό, τα περισσότερα σουτ προχθές ήτανε υπό πολύ καλές προϋποθέσεις), οπότε σίγουρα θα χρειαστούν και κάποια πιο safe καλάθια από Τζέιμς, Παππά, Καλάθη, Γκιστ, Βουγιούκα από κοντά. Τέλος, εμείς στη θέση μας από νωρίς μόνο φωνή να τους πνίξουμε!!!
 
Υ.Γ. Μεγάλη προσοχή στις βολές!!!
 
Υ.Γ.2: Puta Bertomeu!!!
 
Υ.Γ.3: Ρε Σάρας, τι τους έκανες;;;!!!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s