Ο Παναθηναϊκός του Μαρίνου αποτελεί αγωνιστικό κομψοτέχνημα της “δεν τα παρατάω” νοοτροπίας

Νίκησες την ΕΟ, έχασες στο τελευταίο δευτερόλεπτο το τρίποντο από την ΑΕΚ, “καθάρισες” τον Ατρόμητο κι όλα αυτά με σύνθεση ανάγκης, τους παίκτες αποπροσανατολισμένους από τα καμώματα των νάνων της “διοίκησης”, ουσιαστικά …υποβιβασμένος τις τελευταίες ημέρες.

 
Ο Μαρίνος Ουζουνίδης -που αν συνεχιστεί αυτό το νταβαντούρι σε λίγες μέρες μας αποχαιρετά- δεν θα κεφαλαιοποιήσει σε κάποιο τοπ ελληνικό κλαμπ (η ΑΕΚ δεν θα διώξει προφανώς τον Χιμένεθ, ο ΠΑΟΚ καλά πήγε με τον Λουτσέσκου) τη φετινή του υπέρβαση ελπίζουμε όμως στο κοντινό μέλλον ο Παναθηναϊκός ν’ αποπνέει κανονικότητα ώστε ο Εβρίτης να πάρει την ευκαιρία που δικαιούται και να διεκδικήσει τίτλους.
 
Αν κάτι έχουμε μάθει τόσα χρόνια είναι πως στη χώρα μας υπάρχουν τέσσερις, πέντε ομάδες που ή κερδίζουν μόνες τους (γιατί είναι πολύ καλές και θα νικούσαν οποιονδήποτε έτσι κι αλλιώς) ή χάνουν μόνες τους (γιατί οι παίκτες πρόδωσαν τους εαυτούς τους, ο προπονητής έκανε λάθη, η διοίκηση δεν έκανε μεταγραφές). Πρέπει να είναι η μοναδική φορά στην ιστορία που είδαμε τον Παναθηναϊκό ν’ ακουμπά και να τρυπά πολλές φορές το ταβάνι του με τους παίκτες του να παίζουν ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ για τον προπονητή τους.
 
Συνέβαινε κι άλλες φορές οι πράσινοι να έχουν κόουτς που οι παίκτες γούσταραν (Κυράστας, Γκμοχ, Αναστασιάδης, Μαρκαριάν), αλλά δεν θυμόμαστε άλλοτε τέτοια συνέπεια στα ντέρμπι (όσο αυτή των τελευταίων μηνών) και μάλιστα με υλικό τρίτης διαλογής!
 
Σαφώς κι ο φετινός Παναθηναϊκός μας χτίκιασε στα εκτός έδρας παιχνίδια, γνώρισε ένα ντροπιαστικό αποκλεισμό από τη Λαμία στο κύπελλο μα αυτό ήταν το κόστος που πλήρωσε για την απουσία δεσίματος της ενδεκάδας του, άλλωστε ανά τρίμηνο ο προπονητής έπρεπε να χαράζει άλλη στρατηγική, υπολογίζοντας σ’ άλλες σταθερές.
 
Σήμερα ο Παναθηναϊκός αποτελεί αγωνιστικό κομψοτέχνημα της “δεν τα παρατάω” νοοτροπίας, είμαστε σίγουροι πως κι ο ΠΑΟΚ θα τα βρει σκούρα σε δυο εβδομάδες. Ο Μαρίνος δεν έγινε καλός προπονητής γιατί νίκησε τον Κάναντι και τους παίκτες του που φέτος έβαλαν δύσκολα σε όλους, ήταν ήδη καλός όταν ενέπνεε τα παιδιά του να “σκιστούν” στο χορτάρι παρότι έλειπε η ραχοκοκκαλιά (Μολέδο-Ζέκα-Βίγια-Τσάβες-Λουτσιάνο) πάνω στην οποία σχεδιαζόταν η φετινή ομάδα, δεν είναι τυχαίες οι δηλώσεις του Φάνη Τζανδάρη που έλεγε τις προάλλες πως αν έμεναν στο κλαμπ όσοι ξεκίνησαν μ’ αυτό θερινή προετοιμασία σήμερα το τριφύλλι θα ήταν σε πολύ καλύτερη μοίρα (αν βεβαίως δεν τορπιλιζόταν εκ των έσω από …μπροστινοπισινούς).
 
Είναι απίστευτο να παίζεις με φορ Δώνη και βασικούς… Χατζηγιοβάννη, Πίσπα, Στάικο και να παρουσιάζεις σύνολο με τσαμπουκά, προσωπικότητα, αποτελεσματικότητα στα ντέρμπι και σταθερότητα τουλάχιστον στα εντός έδρας ματς.
 
Τόσους μήνες με την ομάδα να “τρυπιέται” με τον πιο ύπουλο τρόπο ο Παναθηναϊκός έχει κάνει μόνο ένα λάθος ματς σε όλη τη χρονιά: το πρώτο παιχνίδι κυπέλλου στη Λαμία εκεί που αν υπήρχε η στοιχειώδης σοβαρότητα η αναμέτρηση δεν θα έπρεπε να αρχίσει καν.
Ενας προπονητής για να ριζώσει στο τριφύλλι πρέπει να έχει τέσσερα στοιχεία:
 
να δίνει στην ομάδα την πρέπουσα για την ιστορία και το μέγεθός της νοοτροπία κι αγωνιστική ταυτότητα
 
να διαχειρίζεται σωστά τους αθλητές του φροντίζοντας αυτοί να βρίσκονται σε καλή αγωνιστική κατάσταση
 
να εμπνέει σεβασμό σε όλους με την προσωπικότητα και τις ιδέες του ώστε να μπορεί να λειτουργεί ως εμψυχωτής και ηγέτης
 
να δύναται να οργανώσει μια ομάδα, ώστε τα λεφτά που ξοδεύονται να πιάνουν τόπο.
 
Ο Εβρίτης τα τρία πρώτα τα κατέχει άριστα, για τις μεταγραφές που έκανε δεν μπορέσαμε να βγάλουμε πόρισμα αφού οι παίκτες ώσπου να μάθουν τα κατατόπια της Αθήνας είτε εκδιώχθηκαν, είτε τραυματίστηκαν.
 
Επιπλέον διαπιστώνουμε ότι καθώς ασπρίζουν τα μαλλιά του τον χαρακτηρίζουν κι άλλα στοιχεία. Ότι εξελίσσεται ως χαρακτήρας, ο περσινός διαχειριστής των σταρ, ήταν φέτος ένας αγαπητός δάσκαλος, ένας στοργικός “πατερούλης” για τους μπόμπιρες κι όσους παλιούς αγωνιούσαν τι θα γίνει με τα χρήματά τους.
 
Ήταν τόσο συγκινητική η προσπάθειά του να κρατήσει ενωμένους τους υφισταμένους του, ώστε όλοι φέτος ασχολήθηκαν ΜΟΝΟ μαζί του, πράγμα που για την ομάδα αποτέλεσε την καλύτερη “άμυνα”, ώστε κάποιοι παίκτες να βγουν εκτός κάδρου και να δουλέψουν με την ησυχία τους ώστε να βελτιωθούν, π.χ ο Γιόχανσον κι ο Δώνης.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΡΑΤΗΣ

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s