Δεν ανέχονταν τον Παναθηναϊκό ορντινάτζα του Κόκκαλη και της ΕΟ

Σαν σήμερα το 2008 ο κόσμος του Παναθηναϊκού μπαϊλντισμένος από κοροϊδία ετών που είχε υποστεί απ’ τους “αντ΄ αυτού” του Γιάννη Βαρδινογιάννη διαδήλωσε ειρηνικά την αγανάκτησή του για την κατάντια του Ομίλου που απεμπολώντας -με τις εξοργιστικές τακτικές αυτών που είχαν τα κουμάντα του- το διαχρονικά περήφανο DNA του, είχε μετατραπεί σε περίγελο κάθε Μπέου, Μποροβήλου, Κομπότη, Σάββα, Τάκη, Άκη και…σκατάκη!
 
Ακόμα κι αν ο κόσμος στο Πεδίο του Άρεως δεν ήταν πάνω από 30.000 αλλά… 8.000 (και 10 χρόνια μετά… 4.750) όπως έγραψαν οι “φίλοι Τζίγκερ” ουσιαστικά εκείνη η αθρόα συγκέντρωση θυμού αποτέλεσε το πρώτο βήμα για το άνοιγμα της ΠΑΕ με μια ονειρική διετία ν’ ακολουθεί όπου ο Παναθηναϊκός παρουσιάστηκε ακριβώς όπως τον ονειρεύεται ο οπαδός του που για χρόνια καμάρωνε στο μπασκετικό τμήμα όλα όσα καθρεφτίζουν το γούστο του:
 
Οι Παυλοθανάσηδες είχαν δημιουργήσει μια ομάδα-φιγουρίνι, με μπόλικο “λούστρο”, αστέρια εντός κι εκτός παρκέ, ένα σύνολο που χαράκτηκε βαθιά στον πράσινο ψυχισμό αντιπροσωπεύοντας όλα όσα κάνουν το Σύλλογο να ξεχωρίζει: κλάση, αγωνιστικότητα, σταριλίκι, σεβασμός στον αντίπαλο, σοβαρότητα.
 
Η έλευση σούπερ σταρ στο ποδοσφαιρικό τμήμα, η απίθανη πορεία στο Τσάμπιονς Λιγκ το 2009, το νταμπλ του 2010 “αποπροσανατόλισε” πολλούς που είχαν βγει στους δρόμους ζητώντας αλλαγή διοίκησης.
 
Η υπενθύμιση ότι το παλιό καθεστώς ήταν εδώ, χωρίς διάθεση να υπερασπιστεί το σύλλογο, απεναντίας βάζοντας πάντα τρικλοποδιές όποτε το κλαμπ έδειχνε έτοιμο για εκτόξευση, ήρθε γρήγορα. Από τον Σεπτέμβρη του 2011 που ο Γιάννης Βαρδινογιάννης είπε “φεύγω από τον Παναθηναϊκό” και πάρκαρε τις μετοχές του, δηλαδή το 55% της ΠΑΕ περίπου, σε ένα δικηγορικό γραφείο έχουμε γίνει μάρτυρες κωμικοτραγικών καταστάσεων, με Τσάκες, Αλαφούζους, νοσταλγούς των δεύτερων θέσεων, Μπαλωμένες, Παναγόπουλους, “γατιά” να παίζουν με την ηρεμία και την αισθητική εκατομμυρίων ανθρώπων.
 
Δέκα χρόνια μετά με την καχυποψία των περισσοτέρων να φουντώνει θέλοντας την οικογένεια “κοντά” στην ομάδα, οι οπαδοί παρουσιάζονται “στα κάγκελα” με τις μεθοδεύσεις εξόντωσης του Ομίλου, ενθυμούμενοι ότι το “παρκάρισμα νο1” ήταν η δημόσια ομολογία ενός γεγονότος που είχε φανεί μεγαλοπρεπώς πολλά χρόνια πριν: την άρνηση της φαμίλιας να χρηματοδοτεί μια ομάδα της οποίας παρέμενε αφεντικό.
 
Ο,τι ακολούθησε επιβεβαίωσε την εκτίμηση: ο Τζίγκερ εξακολουθούσε να υπάρχει, με τη μόνη διαφορά ότι δεν έβαζε χρήματα. Συζητούσε με τον Τσάκα (…) για τη μεταβίβαση των μετοχών υπογράφοντας MοU, δεν ανέλαβε καμία ευθύνη για τα έργα της ΓΗΠΕΛ και τον Βοτανικό, εξέλιξη για την οποία τον πίεζε φορτικά ο Ανδρέας Βγενόπουλος, οι “κύκλοι” του παραμένουν ακόμα ενεργοί ειρωνευόμενοι ανθρώπους με διαφορετικές απόψεις που δεν ανέχονταν τον Παναθηναϊκό ορντινάτζα του Κόκκαλη και της ΕΟ, άνθρωποί του εμφανίζονταν κανονικά στις γενικές συνελεύσεις της ΠΑΕ.
 
Μέχρι που ήρθε το καινούργιο… πάγκινγκ, με την ονομασία “Παναθηναϊκή Συμμαχία”. Αν τις μετοχές τις έπαιρνε ονομαστικά ο Γιάννης Αλαφούζος αναλαμβάνοντας και τις υποχρεώσεις της ΠΑΕ, τότε ναι, θα υπήρχε μεταβίβαση, οι περισσότεροι μπροστά στο φάσμα του “γκρεμού” όμως ,το 2012, εναπόθεσαν τις ελπίδες τους στον εφοπλιστή που στην αρχή το πήγαινε καλά μέχρι που οι προθέσεις του φάνηκαν μεγαλοπρεπώς τους τελευταίους μήνες.
 
Η στρατηγική του θυμίζει απίστευτα Τζίγκερ. Την τελευταία του χρονιά ο Γιάννης Βαρδινογιάννης δεν έβαλε σεντ στον Παναθηναϊκό, απλά οι άνθρωποί του πούλησαν τον Σισέ για να φτιαχτεί μια φτηνότερη ομάδα. Οταν ο Παναθηναϊκός αποκλείστηκε από την Ευρώπη, δύο φορές σε δεκαπέντε μέρες, προέκυψε το αντίο –τελείως τυχαία ακριβώς τη στιγμή που στο ταμείο της ΠΑΕ δεν υπήρχαν έσοδα από ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Βάλτε τώρα στο νου σας τι έχουμε δει από το καλοκαίρι με Μπεργκ, Λέτο, Εμποκού, Κλωναρίδη και το “στοπ” από τη Μπιλμπάο.
 
Οποιος τόσα χρόνια έβαζε χρήματα στην “Παναθηναϊκή Συμμαχία” δεν έπαιρνε μετοχές, μονάχα στήριζε έναν φορέα που τις κατείχε –αν όντως μεταβιβάστηκαν. Ειδικά το “κρυφτούλι”, η συμμαχία με τον “διάβολο”, η λογική ότι με επικοινωνία (της κακιάς ώρας) από τα πάντα πρόθυμα “όπλα” (νεροπίστολα δηλαδή, αλλά τέλοσπάντων) η αλήθεια είτε κρύβεται είτε φτιασιδώνεται.
 
Ο Παναθηναϊκός έκανε πολλά βήματα πίσω κόντρα στα όνειρα των φίλων του που πήραν τους δρόμους το 2008, όμως οι τελευταίοι και πάλι ελπίζουν για ένα καλύτερο αύριο βλέποντας τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο “έτοιμο”.
Που ξέρετε ίσως σε λίγο καιρό, χρειαστεί να ξαναβγούμε μιλιούνια στους δρόμους…
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΡΑΤΗΣ
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s