Σούπερ ελκυστικό “πακέτο” που δεν συναντάς κάθε μέρα

O Γιώργος Παπαγιάννης αποκάλυψε χθες αυτό που ήταν κοινό μυστικό στη πιάτσα, ότι με το που έγινε δηλαδή η κίνηση αποδέσμευσής του απ’ το Σακραμέντο, ο Παναθηναϊκός του χτύπησε την πόρτα. Οι πράσινοι στο πλαίσιο της περιβόητης ελληνοποίησης του χτύπησαν την πόρτα προ ετών μάλιστα το πρωτοσέλιδο της “Πράσινης” για τον κορυφαίο σέντερ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ στην ηλικία του είχε προκαλέσει αίσθηση, το ίδιο κι ο Γιωργάκης που με τον ερχομό Πεδουλάκη (αντί του Σάσα Τζόρτζεβιτς) βρέθηκε βασικός στους τελικούς των πλέι-οφ βάζοντας τους Ολυμπιακούς μέσα στα καλάθια!
 
Αγνοια κινδύνου, ωραίες κινήσεις, καλή ταχύτητα για το θεόρατο κορμί του, ο “Αρτζι” τον είχε στο νου του για πενταδάτο την περσινή χρονιά αλλά το παιδί προτίμησε να διαβεί τον Ατλαντικό για να εμπλουτισει τις εμπειρίες του και να κοντραριστεί με τους κορυφαίους. Αν τα βρει σκούρα στις ΗΠΑ ο μόνιμος πρωταθλητής προφανώς θα ενδιαφερθεί (όπως και καμιά εικοσαριά ομάδες) αφού καλαθοσφαιριστές στην ηλικία του, με τέτοιο μπόι, ταχύτητα και σούπερ ελκυστικό “πακέτο” δεν συναντάς κάθε μέρα.
 
Ο Γιώργος θ’ αποτελούσε ιδανική προσθήκη για τον Παναθηναϊκό που δίχως βαρβάτο σέντερ παρουσιάζεται ενίοτε limited στο επιθετικό κομμάτι αφού λίγοι παίκτες προτιμούν να “βυθίζονται” στη ρακέτα, σε αντίθετη περίπτωση ο Καλάθης μπορεί και να μετρούσε 15 ασίστ μ.ο!
 
Με τον Κρις Σίνγκλετον αβέβαιο γι ανανέωση, τον Τζέιμς Γκιστ να προσθέτει άλλο ένα χρόνο στις πλάτες του (το ίδιο ισχύει για τον Βουγιούκα) η γραμμή ψηλών “φωνάζει” πως χρειάζεται κάτι διαφορετικό. Ο Τσάβι Πασκουάλ γνωρίζει ότι τα 217 εκατοστά του νεαρού δύσκολα ματσάρονται στην Ευρώπη κάτι που σημαίνει περισσότερα “+” σε παραγωγικό επίπεδο. Ωμά-ξερά θα είναι αληθινό θαύμα για την ομάδα με ένα σημείο αναφοράς στο “5” να σκοράρει λιγότερους από 90 πόντους ανά παιχνίδι, εδώ τα καταφέρνει σήμερα που οι περισσότεροι υποστηρίζουν ότι ο κόουτς ζει και πεθαίνει μονάχα με το τρίποντο.
 
Προφανώς σε σύνολο με εξαιρετικό “στρατηγό” (Νικ), φονικούς σουτέρ από τα “φτερά” (Λοτζέσκι, Ρίβερς), παιδιά με μεγάλο ικανότητα στη προσωπική φάση (Παππάς, Τζέημς), skywalkers ψηλούς (Θανάσης, Γκάμπριελ, Γκιστ, Σίνγκλετον) κι ένας αδαής νιώθει ότι με φορ-”μπαμπούλα” το παζλ ολοκληρώνεται τέλεια, ειδικά αν μιλάμε για παιδί με ορίζοντα σπουδαίας καριέρας την προσεχή 15ετία.
 
Στεναχωριόμαστε βλέποντας κάμποσες φορές τις απλωμένες άμυνες να βάζουν δύσκολα στους πράσινους, μπλοκάροντάς τους το περιφερειακό σουτ που είναι το μεγάλο ατού. Με τον Ίαν αργό για τα δεδομένα της Ευρωλίγκας, τους Όγκαστ, Πέην σε φάση μάθησης λείπει ένας σέντερ τύπου Πέκοβιτς ή Μπατίστ που θα “μαζέψει” τον αντίπαλο στη ρακέτα αφήνοντας κενά μέτρα στο υπόλοιπο μισό.
 
Αν δεν μπουν τα τρίποντα υπάρχουν στιγμές που η ομάδα φαντάζει “ξύλινη”, ειδικά εκτός ΟΑΚΑ όπου από το 2012 παλεύει να αποκτήσει μέταλλο κι “επιθετική” ιδιοσυγκρασία. Το ανοιχτό γήπεδο που θέλει να βρει ο Παναθηναϊκός για να εκμεταλλευτεί τους φτεροπόδαρους αθλητές του πολλάκις μοιάζει με δίκοπο μαχαίρι αφού αν πέσεις σε αντίπαλο που θα κυνηγήσει τα επιθετικά ριμπάουντ και θα κλείσει τις διόδους προς τη ρακέτα τότε αναγκαστικά εσύ θ’ ανοίξεις την καταπακτή του τριπόντου δίχως να μπορείς να λογαριάζεις “σίγουρους” πόντους κοντά στο καλάθι.
 
Ένας παίκτης σαν τον Παπαγιάννη θα έχτιζε καλύτερες συνθήκες ώστε μελλοντικά ο κόουτς να επιτεθεί σε ΚΑΘΕ αδυναμία του αντιπάλου. Η προσπάθεια ξεκίνησε από το καλοκαίρι, δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητη, με την ομάδα να προσφέρει θέαμα και κάμποσες βαρβάτες νίκες μα ακόμα απουσιάζει το αίσθημα κυριαρχίας εκτός Αμαρουσίου κι ένας βαρβάτος σέντερ που θ’ αναγάγει τις πάσες στο ζωγραφιστό σε λογικές κινήσεις κι όχι ρίσκου (!) κρίνοντας από το ότι σήμερα τα αργά πόδια του Βουγιούκα κι η απροθυμία του Κρις να τις “παίξει” με τους αντιπάλους ματσάρονται εύκολα στον “πόλεμο” της ρακέτας. Αμα περιμένεις να βγάζει τα κάστανα από τη φωτιά μόνο ο Γκιστ που στα “γεράματα” ανέβηκε στο “5”, κλάφτα!
 
Ο Παναθηναϊκός έχει πλεονέκτημα όταν παίξει καλή άμυνα στα “συν” καταγράφονται η προσωπικότητα κι η ατομική ικανότητα συγκεκριμένων παικτών να βγάλουν την ομάδα από τη δύσκολη θέση όταν αυτό κριθεί απαραίτητο. Σκεφτείτε αυτό το σύνολο με σέντερ-κολώνα που θα βάλει περισσότερους πονοκεφάλους στους αντίπαλους προπονητές, θα βοηθήσει στην καλύτερη κυκλοφορία της μπάλας, θα βοηθήσει τους γκαρντ να βάλουν με συνέπεια το τόπι στα σημεία που θέλουν.
 
Ποιότητα και συνοχή δεν λείπουν από το τριφύλλι, μονάχα πινελιές γυρεύει πια…Θα θυμάστε προφανώς ότι οι συνεργασίες Διαμαντίδη, Σάρας-Μπατίστ από τον άξονα έκαναν το κλαμπ τεράστιο brand, ο Καλάθης βρήκε τον Γκιστ αλλά μόνος του ο Αμερικανός δεν αρκεί κι ας διαθέτει ο Νικ πολλά στοιχεία του Καστοριανού και του Λιθουανού ώστε το πικ εν ρολ να ξαναγίνει φονικό!
 
Χρόνια ολόκληρα “σπουδάσαμε” τον επιστημονικό τρόπο όπου ο παντοκράτορας καθάριζε τους πάντες σε Ελλάδα κι Ευρώπη με τις συνεργασίες κοντών-ψηλού να είναι σεμιναριακού επιπέδου. Σκριν στη πλάτη του παίχτη αλλαγής, picks για να μπει o φορ στη “ζώνη θανάτου” της εκτέλεσης εξασφαλίζοντας πλεονέκτημα στη τελική προσπάθεια λόγω του γερού πατήματος και του όγκου που του εξασφάλιζαν ευθεία σύνδεση με το καλάθι.
 
Κλείνουμε τα μάτια, φανταζόμαστε τα 217 εκατοστά και τις χερούκλες του Παπαγιάννη να περιμένουν τις πάσες του Καλάθη (άντε να τον κουνήσεις τον Γιωργάκη σήμερα που στην Ευρώπη τους ψηλούς τους κυνηγάς με το τουφέκι) και μας τρέχουν τα σάλια…
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΡΑΤΗΣ
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s