Λίγο έλειψε να γκρεμίσει το όνειρο του πρώτου ευρωπαϊκού το 1996!

Θα μας επιτρέψετε σήμερα να μην ασχοληθούμε με τις γελοιότητες όσων «διοικούν» τον Παναθηναϊκό (ευτυχώς γι αυτούς δεν ασχολείται ΑΚΟΜΑ μαζί τους ο κόσμος που γι αυτόν ο Όμιλος δεν είναι απλώς προσθαφαιρέσεις και όχημα για άλλες δραστηριότητες) αλλά με το θέμα που προέκυψε χθες βράδυ κι αφορά τον θάνατο του Χένρι Ουίλιαμς.
 
Μεγάλη καψούρα του υπογράφοντος ο εκλιπών ο οποίος μας άφησε αιφνιδιαστικά στα 48 του χρόνια, σκόρερ από τους λίγους που λίγο έλειψε να γκρεμίσει το όνειρο κατάκτησης του πρώτου ευρωπαϊκού το 1996! Στους 24 πόντους είχε σταματήσει ο λεγάμενος στο πρώτο παιχνίδι με τη Μπενετόν στο ΟΑΚΑ για τα νοκ άουτ ματς των προημιτελικών βάζοντας τη μπάλα στο καλάθι όπως γούσταρε.
 
Στο τέλος της αναμέτρησης με τον Στόγιαν Βράνκοβιτς να έχει τρεις λανθασμένες επιλογές (δύο άστοχα σουτ και παράβαση τριών δευτερολέπτων) ο τύπος μείωσε τη διαφορά στο καλάθι (69-67) κι ανελαβε την τελευταία επίθεση των Ιταλών με τον Γιαννάκη πάνω του. Με ένα απλό σπριντ εξαφανίστηκε από τις «δαγκάνες» του «δράκου» και δύο δευτερόλεπτα πριν ηχήσει η κόρνα εξαπέλυσε τρίποντο στη ρακέτα που «βλέπει» ΟΑΚΑ.
 
Η στιγμή που πέρασε μέχρι η μπάλα να βρει σίδερο μας φάνηκε αιώνας, νομίζαμε ότι από 20 ετών είχαμε γίνει 60 μέσα σε νανοδευτερόλεπτα, γνωρίζοντας το ποιόν του ανδρός. Μύθος πραγματικός του “σπαγγέτι σιρκουί” ο «δολοφόνος με τη Βίβλο» έκανε πρώτο μάγκα τον Μάικ Ντ΄ Αντονι και τους συμπαίκτες του κρατώντας τη μπαγκέτα σε ένα δυνατό σύνολο με τον Ζέλικο Ρέμπρατσα και τον Ρικάρντο Πίτις να βαστούν για πάρτη τους ρόλους δεύτερων βιολιών.
 
Πολλά guts και χέρι αλφάδι στα δύσκολα ο παικταράς. Σε εποχές που το ίντερνετ ήταν ακόμα άγνωστο μας είχαν εντυπωσιάσει οι περιγραφές των κατορθωμάτων του από το «Τρίποντο» μέχρι που ήρθε από τα μέρη μας εκείνη την άνοιξη και καταλάβαμε καλά τι εστί βερύκοκο. Τον καιρό της παντοδυναμίας του είχε ολόκληρη την Ευρώπη “υπό”, ακόμα και φημισμένοι αμυντικοί δεν μπορούσαν να τον κάνουν ζάφτι με τον τρόπο που εκτελούσε και (κυρίως) ξεμαρκαριζόταν.
 
Μεγάλο ρεπερτόριο, υψηλό μπασκετικό IQ, μεγάλη καρδιά κάτι που τον μετέτρεψε από σταρ σε θρύλο στην ιταλική πόλη. Clutch player από τους λίγους, όταν το καλοκαίρι του 1997 ο ΠΑΟ έψαχνε σούτινγκ γκαρντ μετά από μια απαίσια σεζόν με τους κοινοτικούς του Μάλκοβιτς αναρωτιόμασταν γιατί δεν κοιτάγαμε δίπλα μας μέχρι που οι Παυλοθανάσηδες έφεραν κοτζάμ Μπάιρον Σκοτ αποτρελαίνοντάς μας (μία από τις αμέτρητες φορές που το έπραξαν).
 
Τον καιρό της ακμής του ο Ουίλιαμς ήταν μέσα στους τρεις καλύτερους παίκτες στην Ευρώπη σε προσωπική φάση ενώ σε καταστάσεις ένας μ΄ έναν το παλικάρι αποτελούσε αληθινή αθλητική βόμβα. Παίκτης συνδεδεμένος με το κορυφαίο επίπεδο και συνώνυμο τίτλων, είχε φτάσει στο πικ του τον καιρό της σύγκρουσής του με τον Ντομινίκ άρα ήταν δύσκολο να υποσκελίσει τέτοιο σταρ λαμβάνοντας υπόψη πως οι γείτονες παραδοσιακά στα δύσκολα λιποψυχούν.
 
Δυνατό κορμί, κοφτερό μυαλό, γνώση των βασικών, ασυναγώνιστος καρπός από έναν παίκτη που ήταν φτιαγμένος όχι μόνο για ιταλικές κορυφές μα το είχε η μοίρα του να τρακάρει πάνω σε legends του σπορ παγκοσμίως. Αυτός ήταν ο λόγος που προσδιορίστηκε η θέση του σχετικά χαμηλά στο ranking των κορυφαίων της Ευρωλίγκας αν και μιλάμε για αθλητή επικηρυγμένο από κάθε άμυνα στην Ευρώπη.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΡΑΤΗΣ

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s