Διοργάνωση με… παιδιά και «αποπαίδια», λογικό το ξέσπασμα

Ο Παναθηναϊκός χρόνια τώρα αντιμετωπίζεται ως το… κακό παιδί της Ευρωλίγκας σε αντίθεση π.χ με αυτούς εκεί κάτω που παρότι είναι ομάδα με κάτι περισσότερο από δέκα χρόνια ιστορίας (1992-1997, 2012-ως σήμερα) έχουν πιάσει το νόημα και πάνε αγκαζέ με τους “μεγάλους”.
 
Η ΚΑΕ μπήκε για τα καλά “στο ρουθούνι” της διοργανώτριας αρχής από το 2001 όταν μαζί με την Μακάμπι επαιξαν στη Σουπρολίγκα, σνομπάροντας Μπερτομέου και σία ,πράγμα που ο Ισπανός δεν ξέχασε ποτέ όπως φαίνεται. Όπως ούτε τα μπινελίκια του Θανάση Γιαννακόπουλου στη Μπολόνια όταν ο “τυφώνας” μπούκαρε στην αίθουσα που ο Ίβηρας έδινε συνέντευξη Τύπου ζητώντας να μάθει με το “νι και με το σίγμα” τα οικονομικά ζητήματα της λίγκας, αναρωτιόμενος που πάνε τα λεφτά τα οποία έπρεπε να μοιράζονται στις ομάδες.
 
Το 2008 τη σκυτάλη πήρε ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος που την έπεσε στο “boss” σε συνεδρίαση για τα τηλεοπτικά δικαιώματα, το 2009 στο Βερολίνο ο Ομπράντοβιτς αντί να πανηγυρίζει τον τίτλο που κέρδισε η πληρέστερη ομάδα που πάτησε ποτέ μπασκετικό παρκέ (σε άποψη ταλέντου μπαίνει στο ζύγι μονάχα με την Γιουγκοπλάστικα των Κούκοτς-Ράτζα) στράφηκε στη γραμματεία κατεβάζοντας ότι καντήλι μπορεί να διανοηθεί ο ανθρώπινος νους.
 
Νωρίτερα ο Θανάσης πετούσε στον Μπερτομέου χαρτονομίσματα στο γήπεδο παρατηρώντας τους ρέφερι να κάνουν ότι μπορούσαν για να επαναφέρουν την ΤΣΣΚΑ στο παιχνίδι, αν δείτε τη τελευταία φάση μετά το τρίποντο του “Σίσκα” είναι έτοιμοι να καταλογίσουν φάουλ του Μπατίστ πάνω στον Σμόντις στη διεκδίκηση του ριμπάουντ. Πάλι καλά που δεν ακούστηκε σφύριγμα κι η διοργάνωση γλίτωσε το επικό ρεζίλεμα, αφήστε που ακόμα στη… Γερμανία θα ήμασταν!
 
Οι Μοσχοβίτες πήραν το “δωράκι” τους στον ημιτελικό της Πόλης το 2012, σε ένα φάιναλ φορ που κοιμήθηκαν Θεός και Καζλάουσκας μαζί μέχρι να φτάσουμε στο νικητήριο καλάθι του Γιώργου Πρίντεζη. Το 2013 ο Παναθηναϊκός είχε προχωρήσει σε καταγγελία για τις εμφανίσεις των διαιτητών εναντίον του καταλήγοντας ότι οι τακτικές των ιθυνόντων θυμίζουν μέρες Στεάουα Βουκουρεστίου επί εποχής Τσαουσέσκου που κατέληξε σε σκληρή κόντρα με τον Κώστα Ρήγα, κάμποσα πρόστιμα από την διοργανώτρια αρχή (τα οποία διαβάσαμε χθες ακουμπούν συνολικά το 1.000.000 ευρώ) και πλέον την δημιουργία έντονης καψυποψίας του κόσμου που είναι προκατειλλημένος όταν αντιμετωπίζουμε Ισπανούς, ΤΣΣΚΑ, Φενερμπαχτσέ.
 
Τα πράγματα χειροτερεύουν όταν οι φίλαθλοι βλέπουν τη διοργανώτρια αρχή να πηγαίνει πρίμα τους “παλαιστές” που ενώ είναι τίγκα σε ρολίστες και ξένους από τα κοφίνια, πάνε “καρφί” για το φάιναλ-φορ. Έχουμε την εντύπωση ότι αυτό είναι που ενοχλεί περισσότερο την ιδιοκτησία που ξοδεύει αβέρτα για προπονητικό τιμ και παίκτες πρώτης διαλογής κι όμως έχεις τους άλλους κάθε χρόνο να παίζουν στο φάιναλ-φορ.
 
Η απειλή αποχώρησης από την Ευρωλίγκα αιφνιδίασε αρκετούς πάνω που το κλίμα είχε αρχίσει να θερμαίνεται μετά από μια ακόμα μεταγραφή προοπτικής αλλά και τον σταθερά καλό βαθμό εξοικείωσης που παίρνουν οι μικροί Μήτογλου, Θανάσης οι οποίοι ήταν μια χαρά στη Πυλαία. Το βιογραφικό του Πασκουάλ ,άλλωστε, λέει συγκεκριμένα πράγματα, χρόνια τώρα: ότι με την πάροδο του χρόνου θα βελτιωθούν οι νεαροί δουλεύοντας περισσότερο και το δεύτερο ότι οι ομάδες του κάνουν σύντομα καλά παιχνίδια -τόσο καλά, που από τη δεύτερη κιόλας σεζόν αυτά αποτελούν μπούσουλα της πρωταθληματικής συμπεριφοράς της.
 
Ενα τέτοιο π.χ ήταν το πρόσφατο με τον “αιώνιο” για το πρωτάθλημα μια άνετη τελικά νίκη, χωρίς το μέγιστο της απόδοσης. Μια σειρά από τέτοιες νίκες μπορούν να κάνουν μια ομάδα φόβητρο, αλλά ο μεγαλομέτοχος βλέπει να περιμένουν τον Παναθηναϊκό στη γωνία στην Ευρωλίγκα και το μάτι του γυαλίζει, ειδικά όταν συγκρίνει συμπεριφορές με σωματεία που κατά μ.ό μαζεύουν δεν μαζεύουν 4.000 νοματαίους στο γήπεδο (ίσως γράφουμε και πολλούς).
 
Σπάνια ακούμε τον Πασκουάλ να γκρινιάζει για τους ρέφερι, ο Παναθηναϊκός σπάνια πανικοβάλλεται όταν αμύνεται, μα ψάχνει τρόπο να χτυπήσει τον αντίπαλο στις αδυναμίες του: αυτό από μόνο του μαρτυρά αγωνιστική ωριμότητα, ενώ σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται κι η απόκτηση Πέην ώστε να πάψει η ομάδα να απειλεί μονάχα από το τρίποντο όταν ο Γκιστ είναι ντεφορμέ. Ξέρεις, όμως, τι είναι να είσαι διαρκώς με το χέρι στην τσέπη, να έχεις διαρκώς το βλέμμα στραμμένο μονάχα στην κορυφή και παρόλα αυτά να αισθάνεσαι διαρκώς “μαύρο πρόβατο”; Λογικό το ξέσπασμα…
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΡΑΤΗΣ

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:

Η υπόσχεση του Πέιν: «Τα πάντα για να κατακτήσει τίτλους ο Παναθηναϊκός»

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s