Αν οι γελοίοι σαμποτέρ δεν έστελναν Λυμπε-Μαρίνο (ο τελευταίος επέλεξε να παλέψει) στο πυρ το εξώτερον, σήμερα ο Λούκας θα αποτιμόταν τα τριπλάσια από το 1.500.000

Δεν ξέρουμε τι θα γίνει με την Αλάνιασπορ και το Λούκας Βιγιαφάνιες μα ο Αργεντινός είναι φυσικό να θέλει να πάει κάπου που θα υπάρχουν καλύτερες συνθήκες και θα πληρώνεται στην ώρα του, αφετέρου οι γείτονες του προσφέρουν τριπλάσια χρήματα από αυτά που λαμβάνει (τρόπος του λέγειν) στον Παναθηναϊκό. Αλλος ένας ποδοσφαιριστής τον οποίο δεν χαρήκαμε όσο θα έπρεπε δείχνει να χάνεται, “θύμα” των ανίκανων, αδίστακτων και άβουλων “μεγάλων” με τους οποίους έχει μπλέξει ο σύλλογος χρόνια τώρα.
 
Είναι αδύνατον στον τωρινό Παναθηναϊκό να περάσει απαρατήρητος ο νευρώδης επιτελικός χαφ με το μυαλό ξυράφι και την αργεντίνικη πολεμική διάθεση που δεκαετίες “φτιάχνει” τη Λεωφόρο. Λιγνός αλλά δυνατός, νευρώδης κι ας μοιάζει με βούτυρο με την clean cut φατσούλα και τα σοφιστικέ του γένια ο Λούκας πήρε από τον Θεό ένα χάρισμα που δεν υπάρχει περίπτωση να μην δρέψει καρπούς, στην προκειμένη περίπτωση οικονομικούς.
 
Μακράν η καλύτερη μεταγραφή της εποχής Στραματσόνι, αυτόν επέλεξε ο Μαρίνος Ουζουνίδης για να πρωτοστατήσει στο project με κωδικό όνομα “ένστικτο και γερό στομάχι” που στήθηκε τον Ιούλιο και μέχρι σήμερα έχει αλλάξει 5-6 φορές (!), ανήκουστα πράγματα για αθλητικό οργανισμό.
 
O Βίγια στη σημερινή-φτωχή σε έντονες περσόνες-ομάδα είναι ότι πιο μοντέρνο σε χαφ έχουμε, αναπτύσσοντας μια σπάνια ικανότητα χρονισμού βασιζόμενος στην ευφυΐα του, γαρνίροντάς τη με ένα σκληρό μυικά κορμί το οποίο φαίνεται πως έχει “λιώσει” με τις ώρες στο γυμναστήριο. Ο Χουάν Μπορέλι π.χ μπροστά του ήταν “σπουργιτάκι” όσον αφορά τη δύναμη, ενώ άλλα σπουδαία δεκάρια που μας έρχονται στο νου π.χ Πάρης Γεωργακόπουλος, Κώστας Φραντζέσκος αν και ψηλότεροί του ήταν πιο “δαντελένιοι”.
 
Ο Λούκας εναλλάσσεται με ευκολία στο “7” και στο “10”, δεν έχει πρόβλημα να κατέβει χαμηλά για να παραλάβει την πρώτη πάσα παίζοντας ρόλο “εσωτερικού play maker” σε μια ομάδα φαινομενικά χωρίς διάταξη (!), τι να λέμε για τον προπονητή από τη στιγμή που ο άνθρωπος παίζει τόσο καιρό άνευ σέντερ φορ!
 
Η πράσινη φανέλα με το “19” όμως συχνά τακτοποιεί το “χάος”. Ξαφνικά ανακαλύπτεις πως όσες τρικλοποδιές κι αν βάλουν στον προπονητή εκείνος κόβει και ράβει διαρκώς, στύβει το μυαλό του για να βρει λύσεις, παίρνει κι απ’ τη μύγα ξύγκι ώστε να βγάλει στο χορτάρι εφαρμοσμένα πράγματα που δουλεύονται ξανά και ξανά στο Κορωπί. Ακόμα και δίχως “εννιάρι”, έστω και με πάγκο – “κούνια” δίπλα του.
 
Αν ο Μάρκους Μπεργκ κι ο Σεμπάστιαν Λέτο (ειδικά επί Ζεσουάλδο Φερέιρα) ήταν ο “δεν έχουμε ματαδεί τέτοιο πράγμα”, ο Λούκας είναι το ίδιο και μάλιστα επί δύο γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε τι συμπαίκτες έχει δίπλα του. Είμαστε 100% βέβαιοι ότι αν οι γελοίοι σαμποτέρ δεν έστελναν Λυμπερόπουλο-Ουζουνίδη (ο τελευταίος επέλεξε να παλέψει χαλώντας τους το σχέδιο εξού κι η μεγάλη δημοτικότητα του) στο πυρ το εξώτερον με την απόφαση να διαλύσουν την περσινή φουρνιά, σήμερα ο Βιγιαφάνιες θα αποτιμόταν τουλάχιστον τα τριπλάσια από το 1.500.000 που αξιώνει για πάρτη του ο Κωνσταντίνος Διαμαντόπουλος.
 
Ο προηγούμενος Παναθηναϊκός ήρθε από το πουθενά μετά τη “λαίλαπα Στράμα” έχοντας απίστευτο ταλέντο αλλά οι περισσότεροι στο τέλος της χρονιάς μίλησαν για “one off” κατάσταση αφού το οικοδόμημα στηριζόταν στο ένστικτο και τα τρομερά ατομικά χαρακτηριστικά του Βίγια, του Μάρκους, του Σέμπα, του Βίκτωρα, του Μολέδο, του Εμποκού. Σήμερα που ο Αργεντινός έμεινε μόνος πίσω εξακολουθεί να ξεχωρίζει σαν τη μύγα μέσα στο γάλα φανερώνοντας αυταπάρνηση στα αμυντικά καθήκοντα, αστείρευτο επιθετικό ταλέντο, χημεία με τον Χίλιεμαρκ και μεγάλη προσήλωση στο πλάνο, ασχέτως αν αυτό συχνά δεν αποβαίνει θετικό λόγω απουσίας τύχης, εμπειρίας, “μετάλλου” κι έντονων προσωπικοτήτων.
 
Ο Νοτιοαμερικάνος μοιάζει ήδη βετεράνος, αν και νεαρός αγωνίζεται συνήθως πολύ συγκεντρωμένος κάτι που σε συνδυασμό με το νεανικό του κορμί, παράγει αρκετές φορές όμορφα αποτελέσματα. Οι κόουτς τον έχουν κατηγοριοποιήσει ως το πιο πλουραλιστικό μοντέλο που κυκλοφορεί στο προπονητήριο, πρεσβεύοντας τα πάντα σχεδόν: και run and gun και άμυνα και ασίστ και μακρινά σουτ και στημένες φάσεις και γκολ.
 
Είναι μόλις 26 κι αν τον παρατηρήσεις νομίζεις πως είναι 30. Ίσως να φταίει ότι οι δυσκολίες που βιώνει στον Παναθηναϊκό τον έχουν κάνει “σκοτεινό”, έτσι κι αλλιώς τα νερά του παραμένουν αχαρτογράφητα κι ο χαρακτήρας του δυσνόητος. Ποτέ δεν τον θυμόμαστε να προβαίνει σε δηλώσεις αιώνιας πίστης στην ομάδα που του έφτιαξε το όνομα και του έδωσε την ευκαιρία να ανέβει επίπεδο, ο Μουνιέ, ο Μολίνς κι ο Ινσούα ας πούμε παρότι είναι “νέοι” έχει … σοροπιάσει το στόμα τους μιλώντας για τον Όμιλο.
 
Το παλικάρι προφανώς επειδή ξέρει πως 2-3 βαρβάτα συμβόλαια του απομένουν να κάνει ακόμα, συνήθως “μιλά” στο γήπεδο. Όντας ο κορυφαίος παίκτης του κλαμπ ίσως αισθάνεται ότι με τις παρουσες συνθήκες η ομάδα χρωστά σ’ εκείνον κι όχι ο ίδιος στην ομάδα. Η έκρυθμη κατάσταση στο ιδιοκτησιακό καθεστώς ίσως να τον σκλήρηνε ακόμη περισσότερο, τον έκανε ακόμη πιο κυνικό και δεν μας κάνει εντύπωση που το παιδί αυτή τη στιγμή βλέπει μονάχα τα λεφτά μπροστά του. Υπάρχει κανείς που μπορεί να του δώσει άδικο;
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΡΑΤΗΣ

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:

Ένα σύνολο που αντιστέκεται για τον μοναδικό στόχο που απέμεινε όντας ξεδιάντροπα αφημένο στις ορέξεις των υποτακτικών της ΕΟ

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s