Αθλητές απελευθερωμένοι που το απολαμβάνουν, κάτι που καθρεφτίζεται στα χαμόγελά τους…

Έπρεπε να αλλάξει η χρονιά για ν’ ακούσει πρώτη φορά το θερμό χειροκρότημα της εξέδρας ο Ίαν Βουγιούκας που χθες πραγματοποίησε τα πιο μεστά του 7 λεπτά στη Euroleague όντας κομβικός σε επίθεση (2/2 σουτ), άμυνα (2 μπλοκ), δημιουργία (μία εξαιρετική ασίστ στον Καλάθη την ώρα που πάνω του έκλεινε όλη η άμυνα της Μπάρτσα).
 
Ο ψηλός άκουσε τους δύο προπονητές να τον χαρακτηρίζουν ως τον αθλητή που άλλαξε την αναμέτρηση , δείγμα της πολύ καλής δουλειάς που κάνει ο Τσάβι που όσο περνά ο καιρός τόσα περισσότερα πράγματα παίρνει κι από τα παιδιά που βρίσκονται στο… βάθος του rotation.
 
Έκπληξη για εμάς ήταν όχι τόσο ο Ίαν (που τον γνωρίζουμε) μα ο Μάρκους Ντένμον σε ρόλο πασέρ κι αμυντικού εξολοθρευτή με τον μικρό το δέμας Αμερικανό να παίρνει στο κατόπι τους αντίπαλους γκαρντ και να τους πετά τις γλώσσες έξω. Θα σταθούμε περισσότερο στον Βουγιούκα που ήρθε να συνεχίσει την παράδοση των δύσκαμπτων κορμιών τα οποία υπογράφει η ομάδα από τότε που αποφάσισε να πάρει διαζύγιο με τον Στέφαν Λάσμε.
 
Μπατίστα, Κούζμιτς, Ραντούλιτσα, Παπαγιάννης, Μπουρούσης και φέτος Ίαν που ήρθε στο Μαρούσι για να ξεκουράζει Γκιστ, Σίνγκλετον και να γίνει “δάσκαλος” του Ζακ Όγκαστ. Πρώτη μούρη στο τραπέζι οι Αμερικανοί φυσικά που ιντριγκάρουν περισσότερο το τρομερό τους πακέτο, αποτελώντας πραγματική δύναμη της φύσης, πολύ μακριά από αυτό το στυλ παίκτη ο Έλληνας που όμως έχει πολύ μπάσκετ στο κεφάλι του (ασυζητητί ανώτερος του Μπουρούση σ’ αυτό τον τομέα και κοστίζει και τα μισά σε σχέση με τον Καρδιτσιώτη), καλές κινήσεις, με το πλεονέκτημα ότι μπορεί να τελειώσει φάσεις και με τα δύο χέρια.
 
Πηγή θετικής ενέργειας στα αποδυτήρια, έχοντας ζήσει καιρό στην Αμερική κολλά μια χαρά με τα χούγια των πολλών γιάνκηδων που κυκλοφορούν στα ενδότερα χωρίς ποτέ να γκρινιάζει ακόμα κι αν ο προπονητής του τον χρησιμοποιήσει λίγο, άρα μια χαρά rotation player. Ο Πασκουάλ αξιολογεί ψηλά στα κριτήρια του athleticism και φυσικά προσόντα μα δεν υπάρχει προπονητής που να μην ζητά έξυπνους αθλητές να συνεργαστεί κι ο Βουγιούκας είναι από αυτούς. Τυχαία λέτε τον διάλεξε ο Μεγάλος το καλοκαίρι του 2010 , τότε που απορούσαμε όλοι τι στο καλό του γυάλισε σ’ ένα σέντερ που είχε κάνει τα καλύτερά του παιχνίδια στο… Ηράκλειο;
 
Με κρυφό χαρτί την αφεντιά του ο μόνιμος πρωταθλητής ξεκλείδωσε και τους Καταλανούς και περιμένει την ΤΣΣΚΑ για την επόμενη “γιορτή” στο ΟΑΚΑ με το πρόγραμμα να λέει Φενέρ στο μεσοδιάστημα. Ο Παναθηναϊκός αποδίδει όμορφο μπάσκετ που στερείται σκοπιμότητας αλλά από την άλλη χαρακτηρίζεται και από την απόλυτη προσήλωση στην τακτική, δύσκολο πράγμα με τόσους Αμερικανούς στο ρόστερ και μεγάλο credit στον Τσάβι που τους έχει κουλαντρίσει να σκίζονται και στην άμυνα.
 
Ο Παναθηναϊκός υπάρχουν στιγμές που καθηλώνει τον θεατή όχι τόσο λόγω των highlights που μπορεί να προκύψουν στο παιχνίδι του αλλά λόγω της εν γένει φιλοσοφίας που τον διέπει. Λίγα τρίποντα παραπάνω να είχε βάλει χθες η ομάδα κι η Μπάρτσα θα γύριζε στη βάση της με κατοστάρα στην πλάτη, σημειοτέων με τον Παππά να “μπαίνει” στο ματς στην τελευταία περίοδο και τον Ρίβερς σε κακό φεγγάρι.
 
Στο Μαρούσι έχουμε χορτάσει θέαμα όλα αυτά τα χρόνια, Γκάλης-Κόμαζετς-Βράνκοβιτς-Σοκ ήταν η πρώτη ονείρωξη τότε που έπεφταν τα μπετά της παντοκρατορίας, με την εισαγωγή στο μαγικό κόσμο του μπάσκετ να έρχεται δια χειρός Ντέγιαν, Ράτζα, Διαμαντίδη, Μπατίστ και των φωνών του Ομπράντοβιτς. Όμως οι back-door και baseball πάσες, τα σπασίματα του Γκιστ στον αέρα, τα τρίποντα κι οι 80άρες που αφειδώς μοιράζει τούτο το σύνολο (το οποίο ακόμα γνωρίζεται μεταξύ του) αποτελεί ένα νέο καλοσώρισμα στον κόσμο του αθλήματος, δεν θυμόμαστε ΠΟΤΕ άλλοτε το σωματείο να διαθέτει τόσο αθλητικό σύνολο το οποίο καθοδηγείται από τον κορυφαίο πόιντ που παίζει αυτή τη στιγμή στην ήπειρό μας.
 
Από πέρσι ο Νικ κουμαντάρει ένα σύνολο που παίζει up-tempo παιχνίδι με έμφαση στον αιφνιδιασμό και το transition έχοντας ως κύριους εκφραστές τους φτεροπόδαρους Αμερικανούς. Ο Καλάθης κρατά τη μπαγκέτα του μαέστρου οργανώνοντας, όταν προστίθεται και το σκοράρισμά του στην εξίσωση, κάθε παιχνίδι στο κλειστό είναι γιορτή.
 
Αν ο Παναθηναϊκός είχε ακόμα ένα ΚΥΡΙΑΡΧΙΚΟ ψηλό που θα του εξασφάλιζε ριμπάουντ, γρήγορη πρώτη πάσα και ακόμα περισσότερο transition με εκφραστές Νικ και Νίκο, είμαστε σίγουροι ότι κάθε εβδομάδα στο ΟΑΚΑ θα είχε 10.000 νοματαίους ΕΞΩ από το γήπεδο να σκαρφίζονται τρόπους να μπουκάρουν μέσα.
 
Για την ώρα απολαμβάνουμε υψηλές ταχύτητες, συνεχείς αιφνιδιασμούς, αθλητικό παιχνίδι μέσα κι έξω από τη ρακέτα, έλλειψη σκοπιμοτήτων, σουτ μετά από πάσα, συνεχείς αλλαγές θέσεων στην επίθεση, καλό μοίρασμα ρόλων από τον προπονητή, με αθλητές απελευθερωμένους που φαίνεται ότι το απολαμβάνουν, κάτι που καθρεφτίζεται στα χαμόγελά τους…
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΡΑΤΗΣ
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s