ΑΣΠΙΔΑ γύρω από τις γνωστές… «πένες»

Παρότι «αδειάστηκε» απ’ τους διοικούντες το Σεπτέμβρη όταν ο Γιάννης Αλαφούζος  τράβηξε την πρίζα κι ο οργανισμός έμεινε μετέωρος, ο Μαρίνος Ουζουνίδης το πίστευε ότι ο Παναθηναϊκός του (αν και χωρίς τις «κολώνες» Μπεργκ, Ζέκα, Λέτο, Κλωναρίδη, Εμποκού) θα ήταν ανταγωνιστικός! Σας παραπέμπουμε στις δηλώσεις του ως και το ντέρμπι με την Ε.Ο όπου δεν σταματά ποτέ να εκθειάζει την αξία των ποδοσφαιριστών του «που στα ματς δεν ακουμπούν καν όσα πραγματοποιούν στις προπονήσεις».

Το σκηνικό πλήρους εγκατάλειψης της ΠΑΕ κι η ατυχία με τους τραυματισμούς Λουτσιάνο-Τσάβες (που έβγαλαν ωραίες στιγμές στα Περιβόλια κι ήταν απολαυστικοί στο ματς κυπέλλου με την ΑΕΛ πριν σακατευτεί ο Βραζιλιάνος) έφερε με την πάροδο του χρόνου κατάρρευση. Ο Ουζουνίδης παρότι σε αυτή την ομάδα έχουν γίνει μέχρι στιγμής ΤΑ τραγελαφικά επιμένει να το πολεμά παρότι φανερά κάνει κακό στο όνομα και την υστεροφημία του.

Έφτασε να τον πιάσουν στην πένα τους ως κι οι …άτυποι τεχνικοί διευθυντές (!!!) της διετίας 2007-2008 όπου γέλασε και το παρδαλό κατσίκι με τη «σαβούρα» που μαζεύτηκε στην Παιανία, την σταθερά άδεια Λεωφόρο ακόμα και στα ντέρμπι (!), τις ΑΝΥΠΑΡΚΤΕΣ εκδηλώσεις για το Χρυσό Ιωβηλαίο του Ομίλου και τις νίκες με «μισό-μηδέν» που αποτελούσαν  απόλυτο αγωνιστικό ευαγγέλιο.

Είμαστε περίεργοι τι θα σκαρφιστεί ο προπονητής ενόψει β΄ γύρου, με την ομάδα να χάνει όλα τα «ασημικά» της, στοχεύοντας στο να χτίσει τουλάχιστον ένα σκελετό που δεν θα ton αναγκάσει να αρχίσει από το μηδέν τον Ιούλιο. Το έχουμε υποτιμήσει το «χτίσιμο» στη χώρα μας, λησμονώντας ότι τις σεζόν που το κλαμπ πήρε νταμπλ η χρονιά δεν άφησε απολύτως τίποτα εκτός των δύο τίτλων. Τόσο το 2004 όσο και το 2010 ο Παναθηναϊκός τορπιλίστηκε εκ των έσω (αλίμονο!!!), την πρώτη χρονιά δόθηκε προίκα στον Βέλιμιρ Ζάετς το συγκλονιστικό ποσό των 500.000 ευρώ (ίσως λέμε και πολλά) για μεταγραφές, ενώ τα γεγονότα του 2010 είναι φρέσκα, όλοι τα θυμόμαστε.

Οι χρονιές που ο σύλλογος τα πήγε συγκριτικά καλύτερα τα τελευταία χρόνια-παραδόξως- ήταν οι περίοδοι που οι προπονητές είχαν κάνει τροπάρι τους το «θέτουμε βάσεις». Ο Γιάτσεκ Γκμοχ απογείωσε το κλαμπ τη διετία 1984-1985, ο Γιάννης Κυράστας πέτυχε θαύματα το 2000, ο Γιάννης Αναστασίου έφτιαξε ένα νεανικό σύνολο το 2014 με μπόλικα παιδιά από τα φυτώρια παρουσιάζοντας ένα μοντέλο που ουδέποτε στο παρελθόν είχε εφαρμόσει ελληνική ομάδα.

Φυσικά (!) Γιάτσεκ και Κυράστας εκδιώχθηκαν κακήν κακώς , ενώ από τον «Ολλανδό» αφαίρεσαν από δίπλα του τον πολύτιμο Νίκο Νταμπίζα φορτώνοντας του ευθύνες τις οποίες δεν κατάφερε να φέρει εις πέρας.

Εκείνες οι ομάδες δημιουργήθηκαν  κόντρα σε κάποια «θέλω» των οπαδών (που άργησαν να αγκαλιάσουν την ομάδα) αλλά και τις εκτιμήσεις του Τύπου που θεωρούσε την πρόσληψη Κυράστα «λευκή πετσέτα», το σύνολο του 2013-2014 από τα φαβορί για…υποβιβασμό (!!!) , «φωτογραφίζοντας» με αυτό τον τρόπο την αίσθηση και της δημοσιογραφικής πιάτσας.

Αν εκείνες τις σεζόν οι προπονητές δούλεψαν καλά ήταν γιατί ξεκίνησαν όχι να κερδίσουν μα για να δημιουργήσουν.

Χατζηγιοβάννης, Πίσπας, Κότσαρης, Δώνης, Ευαγγέλου ετοιμάζονται γι αναβάπτιση, μαζί με τους άλλους έμπειρους Έλληνες (Διούδη, Αυλωνίτη, Οικονόμου, Τζανδάρη) προορίζονται για βασικές λύσεις από ένα κόουτς που έχει μάθει να δουλεύει με μικρούς και που το καλοκαίρι οι επιλογές του έγιναν στη βάση να κρατηθεί χαμηλά ο μέσος όρος ηλικίας. Ο Μάξι Ροντρίγκες και ο Τζιμπρίλ Σισέ π.χ που ακούστηκαν έντονα για το τριφύλλι θα έφερναν ενθουσιασμό αλλά ο Ουζουνίδης «κλώτσησε».

Σαφώς κι η αισιοδοξία δεν περισσεύει, αλλά τώρα που προτεραιότητα μπήκε στο χτίσιμο και τη…σωτηρία , θαρρούμε πως ο Εβρίτης θα εργαστεί πιο ήσυχα, με περισσότερους Έλληνες που «νιώθουν» από Παναθηναϊκό και θα βάλουν πρόθυμα πλάτη στα ζόρια που περνά το κλαμπ. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι μεγάλη μερίδα του κόσμου δεν θα δυσανασχετήσει με την επιλογή να κατεβάσει τόσο πολύ τα στάνταρ του το Τριφύλλι, αλλά εδώ που τα λέμε ο Παναθηναϊκός έχει μάθει να βρίσκεται διαρκώς απέναντι με το κοινό του.

Τα παλιότερα χρόνια οι οργανωμένες αντιδράσεις απέναντι σε οποιαδήποτε επιλογή της διοίκησης είχαν ως αποτέλεσμα να μην υπάρχει σχεδιασμός σε βάθος χρόνου. Ίσως γι αυτό οι σερί (φυματικές) νίκες επί Ζοζέ Πεσέιρο αντιμετωπίζονταν …ηδονικά από τους «φίλους Τζίγκερ» που πίστευαν ότι οι επιτυχίες θα σταμάταγαν το ξεφωνητό. Λες κι αν ερχόταν ο τίτλος εκείνη την περίοδο ο οπαδός θα ήταν ευχαριστημένος που στο γήπεδο του έκαναν …κερκίδα οι «Πάνθηρες» και η «Πράσινη» έφτανε να μετρά έναν-έναν (!!!) τους παρεπιδημούντες της «13» .

Επί Τεν Κάτε π.χ έκραζαν όσοι είχαν χάσει την «κουτάλα» από την πολυμετοχικότητα, σήμερα ο Ουζουνίδης τα ακούει από Βαρδινογιαννικούς και μη έχοντας στο πλευρό του μονάχα λίγους και καλούς.

Σήμερα το ρόστερ του Παναθηναϊκού αποτελούμενο κατά βάση από πολλά νέα παιδιά θα μπορούσε κάτω από μια σωστή μεταχείριση να γίνει αιτία να αποκτήσει η ομάδα ένα σκελετό που της λείπει. Το παρήγορο (κατά κάποιο τρόπο) είναι ότι αυτή η στρατηγική θα ακολουθηθεί πιστά ως το καλοκαίρι ανεξαρτήτως αποτελεσμάτων, ελλείψει χρημάτων κι ότι το πιο δυναμικό κομμάτι της εξέδρας έχει σηκώσει ασπίδα πάνω από κόουτς και ποδοσφαιριστές.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΡΑΤΗΣ

 

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:

«Προτιμάμε να πολεμάμε και ας χάσουμε παρά να κρυφτούμε πίσω από την κουρτίνα όπως έκαναν κάποιοι άλλοι»

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s