Έγινε γρήγορα “player to watch”

Γενέθλια έχει σήμερα ο Νίκολα Πέκοβιτς, αθλητής που αν δεν αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα στους αστραγάλους θα μας απασχολούσε ακόμα, αντ΄ αυτού επέλεξε να τερματίσει τη καριέρα του σε ηλικία (30) που άλλοι ξεκινούν!
 
Ο «γορίλας» από το Μαυροβούνιο ήρθε να προσθέσει κιλά και όγκο στη φροντ-λάιν του Παναθηναϊκού με τον Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς να προτιμά ως το 2008 την ταχύτητα (Μπατίστ) και το μυαλό (Μίντλετον, Τομάσεβιτς) στο ζωγραφιστό.
 
Έχοντας άριστες άκρες στη χώρα του ο Μεγάλος, έμαθε ότι υπάρχε ένα τεφαρίκι στην αγαπημένη του Παρτιζάν που από το 2006 κατάπινε τίτλους (3 συνεχόμενα Σερβικά πρωταθλήματα από το 2006, 2007, 2008, 2 πρωταθλήματα Αδριατικής το 2007 και το 2008, ένα κύπελλο Σερβίας το 2008)και προσωπικούς αντιπάλους.
 
Ο ψηλός με το που έπιασε Αθήνα συνέχισε το ίδιο τροπάρι κατακτώντας με το τριφύλλι το τριπλ κράουν, έχοντας στην Ευρωλίγκα μέσο όρο 13 πόντους και 3,8 ριμπάουντ ανά αγώνα, αποτελώντας μέλος της καλύτερης πεντάδας της διοργάνωσης, αναδεικνυόμενος κορυφαίος σέντερ της χρονιάς που ο Παναθηναϊκός είχε πιθανότατα την καλύτερη ομάδα που εμφανίστηκε ποτέ στην Ευρώπη.
 
Τον Ιούνιο του 2010, έπειτα από δύο χρόνια στον Παναθηναϊκό, αποφάσισε να συνεχίσει την καριέρα του στις ΗΠΑ, μα από το 2014 άρχισαν τα προβλήματα με συχνούς και σοβαρούς τραυματισμούς που τον έκαναν να χάσει συνολικά 121 από τα 164 παιχνίδια που είχαν δώσει οι «λύκοι».
 
Παρότι εκφράζοντας αμφιβολίες για το αν ο νεαρός φορ θα προσαρμόζονταν από το «θερμοκήπιο» της Παρτιζάν στον Παναθηναϊκό των σταρ, ο μικρός έδωσε τεράστια ώθηση που χρειάζονταν η ομάδα του Ομπράντοβιτς σε κομβικές περιόδους της σεζόν, ας μην ξεχνάμε πως το 2008-2009 ο Δημήτρης Διαμαντίδης αντιμετώπισε αρκετούς τραυματισμούς κι ο Ντρου Νίκολας άργησε πάρα πολύ να εγκλιματιστεί, τον θυμόμαστε χαρακτηριστικά σε ένα παιχνίδι με το Μαρούσι στον Αγιο Θωμά να χάνει τρεις σερί ελεύθερες βολές!
 
Στον Παναθηναϊκό δεν μετάνιωσαν στιγμή που χρύσωσαν τον Πέκοβιτς απλώνοντας στα θεόρατα ποδάρια του 1.2 εκ. «χαρτιά», το παιδί έβγαλε τα λεφτά του στο άψε-σβήσε ενώ δεν είχε καν την υπομονή να ολοκληρώσει το τριετές συμβόλαιο που υπέγραψε με τον Παντοκράτορα αφού αισθανόταν ότι ήταν για πολύ μεγάλα πράγματα.
 
Ο Νίκολα -απόφοιτος πολύ καλού προγράμματος, «παιδί» του Ντούσκο Βουγιόσεβιτς (φαν του κολεγιακού αμερικάνικου μπάσκετ , υπέρμαχος του ανοίγματος του γηπέδου με πίεση στην άμυνα μέσων πολλών παγίδων κι επαφών) βρήκε τον παράδεισό του στα μέρη μας, έσμιξε αρμονικά με τον Μάικ Μπατίστ , καταχάρηκε το συναπάντημα με τους πράσινους δημιουργούς (Σάρας, Διαμαντίδη) ενώ «γλέντησε» πολλάκις τους άτσαλους ή soft προσωπικούς του αντιπάλους (Σοφοκλή, Μπουρούση, Έρτσεγκ, Βούισιτς) ανεβαίνοντας ψηλά στην εκτίμηση της πράσινης εξέδρας.
 
Πολύ δυνατό παλικάρι με καλά αθλητικά προσόντα (λαμβάνοντας υπόψη τον όγκο του) ωθούμενος από τη φύση του να παίξει σε γρήγορο τέμπο και να πάει τον «εχθρό» κοντά στο καλάθι όπου ο δυνατός του κορμός και το υποδειγματικό του ξεγλίστρημα πάνω στο κορμί του αντιπάλου έφερνε ή δίποντο ή φάουλ, πολλές φορές και τα δύο.
 
Τον λάτρεψε ο προπονητής του αφού σχεδόν σε κάθε βραδιά στο τοπ-επίπεδο ανταγωνισμού διακρίθηκε για την σταθερότητά του. Παίκτης μυαλού που διάβαζε εύκολα τις άμυνες, που δεν παρασυρόταν από το κλίμα ενθουσιασμού (τότε το ΟΑΚΑ ηδονιζόταν με τόσους σολίστες στο παρκέ) και παρά το νεαρότατο της ηλικίας του δεν τον θυμόμαστε να προβαίνει σε αψυχολόγητες ενέργειες, τελειώνοντας φάσεις π.χ σε καταστάσεις μη ισορροπίας ή υπό πίεση, παραδείγματα που θυμίζουν γενικώς street basketball.
 
Για τους οπαδούς (που είχαν ζωηρές επιρροές από το παιχνίδι Στόγιαν, Ράτζα, Ζέλε, «Τόμο», Ντάριλ), ο μικρός έγινε γρήγορα “player to watch”. Koρμί που θαύμαζες, με υπέροχη μηχανική στο σουτ, αθλητής που πρωτίστως κοίταζε να επιτεθεί και δεν δίσταζε απέναντι σε κανέναν.
 
Όποτε οι πλέι-μέικερ δεν τον έβγαζαν φάτσα με το καλάθι, αμέτρητες φορές θυμόμαστε να σταματά τη ντρίμπλα με πλάτη από τη μία πλευρά η οποία τον έφερνε πολύ κοντά στο καλάθι ώστε να τελειώσει με baby hook. Αμυντικά είχε τα συν και τα πλην του. Έχανε σε πίσω βήματα, ο όγκος του τον εμπόδιζε να κοντρολάρει τον εαυτό του με συνέπεια να «τσιμπά» σε προσποιήσεις και να του καταλογίζονται φτηνά φάουλ, μα είχε ταχύτητα, εξαιρετικά χέρια, καλό timing που τον μετέτρεψαν σε ατραξιόν για την κερκίδα η οποία μελαγχόλησε όταν τον είδε να μετακομίζει στις ΗΠΑ.
 
Το λες και κατόρθωμα για ένα κοινό που δύσκολα δίνει μπράβο (ειδικά στο μπάσκετ όπου οι Παναθηναϊκοί κι αν έχουν δει παικταράδες) και μάλιστα σε χρόνια που οι αγελάδες ήταν παχιές και στο Μαρούσι υπήρχε η αφρόκρεμα του ευρωπαϊκού μπάσκετ.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΡΑΤΗΣ
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s