«Σαν να πέτυχα τον πρώτο αριθμό του λαχείου και το τυχερό δελτίο να πλύθηκε στο πλυντήριο»

Εξαιρετικό το αφιέρωμα του Νίκου Τζουάννη στο Δημήτρη Σαραβάκο που είδαμε (σε επανάληψη) την Κυριακή το απόγευμα στη Nova. Το ν’ αναφερθούμε για νιοστή φορά στα χαρακτηριστικά και τα γκολ του μέγα “μικρού” (που μεγάλωσε δύο γενιές Παναθηναϊκών) δεν θεωρούμε ότι έχει τόσο μεγάλο νόημα, όσο το να “σκαλίσουμε” λίγο παραπάνω την υπόθεση της παραλίγο μεταπήδησής του στην Ε.Ο.
 
Οι πρώτοι μήνες του 1989 ήταν εφιαλτικοί για τη δική μου γενιά που επί εβδομάδες έβλεπε στα πρωτοσέλιδα να γιγαντώνεται η υπόθεση μεταπήδησης του “μίστερ 7” στους άλλους. Ευτυχώς που οι παραδοσιακοί μεγαλοεκδότες έσυραν το χορό των αποκαλύψεων που οδήγησαν το Γιώργο Κοσκωτά αρχικά εκτός χώρας, στη συνέχεια στο εδώλιο και τον ίδιο τον πρωθυπουργό στη δημόσια κατακραυγή. Σε διαφορετική περίπτωση τώρα θα ήμασταν στη δυσάρεστη θέση να βρίσκουμε ομοιότητες και διαφορές στην περίπτωση του κορυφαίου σύγχρονου Έλληνα ποδοσφαιριστή μ’ εκείνης του …Νικοπολίδη!
 
Για να ξετυλίξουμε το κουβάρι της υπόθεσης πρέπει να γυρίσουμε στους τελευταίους μήνες του 1987 όταν ο Σταύρος Νταϊφάς μη αντέχοντας τα βάρη των απέναντι (έχοντας προηγουμένως δει τους συνεργάτες του εφοπλιστές, Χανδρή-Καραγιώργη-Νομικό-Γουρδομιχάλη-Χατζηιωάννου, ν’ αποχωρούν σταδιακά από την ΠΑΕ) έψαχνε εναγωνίως αγοραστή, με το ΠΑΣΟΚ να προκρίνει τη λύση Κοσκωτά, υπό το σκρινάρισμα του ίδιου του Ανδρέα Παπανδρέου.
 
Η εμπλοκή του τραπεζίτη στα κοινά της ΠΑΕ ΟΣΦΠ ουδόλως απασχόλησε τα “τζάκια” της χώρας που όμως άρχισαν ν’ ανησυχούν σφόδρα και να …ψάχνονται όταν ο Κοσκωτάς ανέλαβε χρέη ΚΑΙ εκδότη έχοντας την υποστήριξη της κυβέρνησης. Το ΠΑΣΟΚ δεν “έβλεπε” στο χώρο του Τύπου τους παραδοσιακούς του συμμάχους (τα συγκροτήματα Μπόμπολα, Λαμπράκη, Τεγόπουλου, δηλαδή) κι ο πόλεμος ήρθε στην κορύφωσή του τον Οκτώβριο του 1988 με τα ΜΜΕ των παραδοσιακών “βαρόνων” να ξεσπαθώνουν παραμονές βουλευτικών εκλογών.
 
Αν ο Κοσκωτάς ασχολούνταν μόνο με το ποδόσφαιρο και δεν είχε τη φιλοδοξία να γιγαντώσει και τη ΓΡΑΜΜΗ Α.Ε (την εκδοτική του επιχείρηση) μπαίνοντας στα χωράφια των “μεγάλων”, τα πράγματα θα είχαν πάρει δυσάρεστη τροπή για τον Όμιλο, με το λαμπρότερο κόσμημα ολόκληρου του Παναθηναϊκού να κατηφορίζει στο…μώλο!
 
Χιλιογραμμένη η ιστορία που ακολούθησε το μη “προσκύνημα” του Νίκου Σαργκάνη στον τελικό του αιώνα (1988), γι αυτό το λόγο το “φάντομ” εξακολουθεί ν’ απολαμβάνει την εκτίμηση του πράσινου κόσμου παρότι ποτέ δεν έχει κρύψει την οπαδική του προτίμηση στο έμβλημα των άλλων.
μητσαρας
 
Στις 23.2.1989 ο “Οικονομικός Ταχυδρόμος” σ’ ένα μονόστηλο ανέφερε την επικείμενη φυγή του Δημήτρη για τον “εχθρό”, μα η υπόθεση πέρασε στα ψιλά (παρότι αναδημοσιεύτηκε και από το “Βήμα”), άλλωστε εκείνη την εποχή τον κόσμο περισσότερο απασχολούσαν τα χάλια της ομάδας που παρέπαιε με τον Γκίντερ Μπένγκτσον στο τιμόνι, έχοντας φάει έξι γκολ από τη Ντιναμό Βουκουρεστίου στο Κυπελλούχων, ενώ ταυτόχρονα στην Ελλάδα αδυνατούσε να νικήσει τον Απόλλωνα (1-2) και τον Ηρακλή (0-0).
 
Οι προπονήσεις στη Λεωφόρο είχαν καταντήσει μαρτύριο για τους ποδοσφαιριστές οι οποίοι κάθε εβδομάδα άκουγαν τα σχολιανά τους από τους συγκεντρωμένους φιλάθλους οι οποίοι με το που είδαν να διαρρέει στις αθλητικές εφημερίδες (που καθυστέρησαν κάμποσα 24ώρα να παίξουν τό θέμα) η υπόθεση Σαραβάκου έγιναν “μπαρούτι”.
 
Στις 25 Φλεβάρη ο Δημήτρης σώθηκε από τον Γιάννη Ζαβραδινό και μερικούς φύλακες αφού μετά την προπόνηση κάμποσοι φίλαθλοι κινήθηκαν απειλητικά εναντίον του ΧΩΡΙΣ να έχουν ενημερωθεί για το “παιχνίδι” μεταξύ του διεθνούς εξτρέμ και του Κοσκωτά. Λίγες μέρες μετά, με την είδηση να βγαίνει στα πρωτοσέλιδα και την ομάδα να φέρνει 0-0 με τον Ηρακλή στη Λεωφόρο, ο ποδοσφαιριστής εκτός από την αστυνομία έπρεπε να ζητήσει και τη συνδρομή του στρατού για να μεταβεί σώος κι αβλαβής από τα αποδυτήρια μέχρι το αυτοκίνητό του.
 
Το βρίσιμο που είχε φάει εκείνη την ημέρα στο “Απόστολος Νικολαϊδης” ο παικταράς δεν θα το ξεχάσει ποτέ στη ζωή του, άλλωστε μονάχα μια φορά ξανασυνέβη κάτι αντίστοιχο, ένα φθινοπωρινό βράδυ του 1991, όταν ήταν ο χειρότερος του γηπέδου στον α΄ γύρο του πρωταθλητριών απέναντι στους “ψαράδες” της ισλανδικής Φραμ, χάνοντας μέχρι και πέναλτι, με το ΟΑΚΑ να εκρήγνυται εναντίον του.
 
Στις 2 Μαρτίου 1989 κι αφού έχει προηγηθεί …στρατηγικό σχέδιο για να την βγάλει καθαρή ο “μίστερ 7” από τις οργισμένες αντιδράσεις των οπαδών, η ΠΑΕ βγάζει ανακοίνωση για να κατευνάσει τα μανιασμένα πλήθη παρέχοντας κάλυψη στον παίκτη “που εξαπατήθηκε από το φάντασμα Κοσκωτά όπως τόσοι και τόσοι άλλοι μορφωμένοι και πεπειραμένοι”.
 
Ο μεγαλοαπατεώνας είχε φυγαδευτεί από τη χώρα, οι απέναντι ξεκινούσαν το μακροβούτι στα “πέτρινα” χρόνια, η απειλή είχε εξουδετερωθεί (χάρη στη συντονισμένη δράση των μεγαλοεκδοτών) κι ο Σαραβάκος επιστρέφοντας την προκαταβολή των 100.000.000 δρχ που είχε πάρει, έθετε βάσεις “συγχώρεσης” από την πράσινη οπαδική βάση την οποία τα επόμενα χρόνια οδήγησε σε συνεχή μεθύσια χαράς κι ηδονής πρωτοστατώντας σε νέους θριάμβους.
 
Το αστείο ήταν πως την ημέρα που η ΠΑΕ προσπαθούσε να καθαρίσει το όνομα του Σαραβάκου οι απέναντι έστηναν πάρτυ στο προπονητήριο του Ρέντη με τον πύρινο κόσμο να τραγουδά “στη θυρίδα 202 είναι του Μήτσου το δελτίο” θέλοντας να να πικάρουν την από εδώ πλευρά που ήδη είχε δει τον Κώστα Αντωνίου να προπονείται με τη ριγωτή λέγοντας πως δεν γυρνά ούτε πεθαμένος (!) στον ΠΑΟ, ακούγοντας μάλιστα ότι ο Κοσκωτάς είχε βάλει στο μάτι και τον Κώστα Μαυρίδη.
 
Ο “Τάμπυ” (προσωνύμιο που του έδωσε ο Κώστας Καίσαρης στο “ΦΙΛΑΘΛΟ”) είχε μια περίεργη εμμονή με ποδοσφαιριστές που είχαν ποντιακές ρίζες (Παχατουρίδης, Καραταϊδης, Τσαλουχίδης, Νεντίδης, Καλταβερίδης, Χατζίδης, Κωφίδης, Μολακίδης, Σαββίδης, Μουστακίδης), ο Μαυρίδης ήταν (μαζί με τον Μανωλά) ο κορυφαίος λίμπερο της Ελλάδας, το σενάριο είχε βάση…
 
Όλα αυτά λίγα 24ώρα πριν τη μετωπική “αιωνίων” με το σκορ να μένει στο 1-1 (Δημόπουλος/Ντέταρι) και τον Σαραβάκο να κάνει ματσάρα, “ζαλίζοντας” Αλεξίου, Μαυρομάτη, Αποστολάκη, χάνοντας τρεις μεγάλες ευκαιρίες (τρομερές επεμβάσεις Ταληκριάδη) βγάζοντας και δύο σέντρες μισό γκολ στο Γιάννη Σαμαρά που όμως αστόχησε από τρομερά πλεονεκτικές θέσεις, όπως θα δείτε στα στιγμιότυπα…
Στις 11 Μαρτίου ανοίχτηκε η θυρίδα 202α στη Τράπεζα Κρήτης όπου βρέθηκαν αποδείξεις για τα 100 εκ. της προκαταβολής που είχε πάρει ο παίκτης από τον Γιώργο Κοσκωτά, το ιδιωτικό συμφωνητικό που είχε συνάψει με τον αδελφό του “μεγάλου”, Σταύρο αλλά και πέντε επιταγές ύψους 50.000.000 δρχ.
 
Ο τότε αντιπρόεδρος της ΠΑΕ, Γιάννης Κωστόπουλος, διατηρούσε μετριοπαθή στάση παραπέμποντας συνεχώς τους ρεπόρτερ στην επίσημη ανακοίνωση του τριφυλλιού όπου γινόταν λόγος για προσπάθεια εξαπάτησης του διεθνούς άσου από απατεώνες. Στα μέσα Μαρτίου του 1989 ο Δημήτρης επέστρεφε τα 100.000.000 δρχ στην Τράπεζα Κρήτης ρίχνοντας τίτλους τέλους στο story.
 
“Σαν να πέτυχα τον πρώτο αριθμό του λαχείου και το τυχερό δελτίο να πλύθηκε στο πλυντήριο. Κι αφού έγινε έτσι, ήταν σαν να μην συνέβη ποτέ αυτή η ιστορία” δήλωνε ο ποδοσφαιριστής στο Μένιο Σακελλαρόπουλο για το περιοδικό “Active”, λίγο πριν την αλλαγή του millenium.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΡΑΤΗΣ
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s