Αγιε μου Βασίλη θέλω το 7ο…

Ο Άγιος Βασίλης φόρεσε τα…πράσινα και ήρθε νωρίτερα από τα Χριστούγεννα για εμάς τους παναθηναϊκούς φέτος. Αφού, ευτυχώς, η ομάδα του Τσάβι Πασκουάλ μας έκανε δύο πολύτιμα «δώρα»-νίκες σε μια πολύ δύσκολη εποχή για το σύλλογο και τους ακόλουθους του.
 
Πρώτα, το Τριφύλλι κέρδισε την προηγούμενη Τρίτη τη Μακάμπι στο ΟΑΚΑ χωρίς τον ηγέτη του, αλλά με τον κόσμο να δίνει «βροντερό» παρών και να… λυγίζει αυτός στην ουσία μια πολύ δυνατή αντίπαλο με την οποία ισοβαθμούσε μέχρι πρότινος, τη Μακάμπι.
 
Τότε, ήτανε που έδειξε η ομάδα μας ότι μοιάζει όντως σαν πραγματική ομάδα. Ομάδα που ο ένας παίζει για τον άλλον, ομάδα με χημεία και ρόλους που γίνονται σιγά-σιγά διακριτοί.
 
Οι υπόλοιποι παίχτες και ειδικά οι Λεκαβίτσιους και Παππάς προσπάθησαν και κάλυψαν σε μεγάλο βαθμό το τεράστιο αυτό «κενό» του Νικ Καλάθη πολύ αποτελεσματικά. Και όπως είπαμε παρέα με τον κόσμο και με πολύ πάθος, θέληση, συγκέντρωση αλλά και εξαιρετικό κοουτσάρισμα από τον Τσάβι Πασκουάλ πήραν μια πολύ δύσκολη νίκη και μάλιστα με εμφατικό σκορ αν αναλογιστούμε την απουσία του Νικ και την ασθένεια του Νικόλα.
 
Τρεις μέρες μετά, η ομάδα ταξίδεψε στο Βελιγράδι για να παίξει κόντρα στις… αδερφές τους, μία νίκη που θέλαμε πολύ και για βαθμολογικούς λόγους και γιατί κάθε μία νίκη κόντρα στη «φάρα» τους είναι ηδονή.
 
Έτσι κι έγινε. Η ομάδα πήγε στη Σερβία αρχικά χωρίς το Νικ Καλάθη, αλλά και χωρίς τον Νίκο Παππά. Ο πρώτος απόντας για το γνωστό πρόβλημα στον ώμο και ο δεύτερος στο νοσοκομείο άρρωστος.
 
Είναι όμως τόσο… άρρωστος που δεν θα το έχανε. Πήρε ο αθεόφοβος δύναμη από κάπου και σιγά μην το έχανε. Τόσο «άρρωστος» ήτανε που σηκώθηκε και πήγε αεροδρόμιο και ταξίδεψε μόνος του για Σερβία. Σιγά μην το έχανε αυτό. Ο Νικόλας, άλλωστε, είναι φύση και θέση ηγέτης και πολύ εγωιστής. Ευτυχώς. Και προς τιμήν του.
 
Η ομάδα, λοιπόν, πάλι χωρίς το Νικ Καλάθη, αλλά και με τον Παππά να παίζει όπως μπορούσε, μια χαρά έπαιξε για την κατάσταση του βοηθώντας περισσότερα απ´ όσο μπορούσε, πήγε εκεί μέσα και πήρε άλλο ένα ακόμα ευρωπαϊκό διπλό. Το πιο γλυκό και το πιο σημαντικό μέχρι τώρα αναμφίβολα.
 
Η ομάδα και σε αυτό το παιχνίδι έβγαλε πολύ μεγάλο πάθος, ήτανε συγκεντρωμένη, ενώ ο τύπος στην άκρη του πάγκο είχε για μια ακόμη φορά σχέδιο.
 
Έτσι, και με το Γκιστ να κάνει ακόμα ένα απίστευτο παιχνίδι, βοηθώντας καταλυτικότασα σε όλα τα σημεία του παιχνιδιού και σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του γηπέδου, και το Ντένμον να…ξυπνάει και πάλι, εδραιώθηκε στην πρώτη τετράδα για τα καλά.
 
Έχοντας βγάλει εις πέρας δυο πολύ δύσκολες «αποστολές» ο Παναθηναϊκός κοιτάει τώρα τη Βαλένθια. Εκεί θα παίξει το τελευταίο παιχνίδι της χρονιάς κόντρα σε μια ομάδα η οποία βαθμολογικά αλλά και ρεαλιστικά είναι κατώτερη των πράσινων, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει κάτι.
 
Η ισπανική ομάδα μπορεί να βρίσκεται στις τελευταίες της κατάταξης, μα σε αυτή τη διοργάνωση όλα μπορούν να συμβούν. Και, βέβαια, να μην ξεχνάμε τη συνεχή…διάθεση των γκρι να δυσκολεύουν το έργο της ομάδας μας.
 
Στο ματς της Πέμπτης που είναι και το τελευταίο για το 2017 ο Παναθηναϊκός σαφέστατα έχει ως μοναδικό στόχο τη νίκη, γιατί το θέλει πολύ και γιατί μπορεί.
 
Δε γνωρίζουμε ακόμα σίγουρα αν θα παίξει ο Νικ Καλάθης. Πάντως, είναι δύσκολο. Το ευχόμαστε. Όμως, από την άλλη, αυτή η ομάδα δείχνει ότι μπορεί. Αυτή η ομάδα δείχνει να αποκτάει και πάλι ταυτότητα και μέταλλο. Κι εμείς επιβάλλεται να τη στηρίζουμε.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s