Πήγε… στράφι η μεγάλη εμφάνιση του Νικόλα

Ο Παναθηναϊκός δεν τα κατάφερε στο Κάουνας χάνοντας τον αγώνα στην τρίτη περίοδο όπου η άμυνά του ήταν… αφύλακτη διάβαση. Ο ολοκληρωτισμός της Ζαλγκίρις νίκησε στα σημεία το μεγαλύτερο ταλέντο που υπάρχει στις τάξεις του νταμπλούχου το οποίο όμως για μια ακόμα σεζόν δεν έχει ενισχυθεί σε καίρια θέσεις μη υψώνοντας το μπάτζετ εκεί που πρέπει, ώστε οι σταρ να μην αναγκάζονται να “πεθαίνουν” στο παρκέ.
 
Οι μαζεμένες νίκες “κοίμισαν” το αμερικάνικο σύνολο που κουμαντάρει ο Τσάβι με αποτέλεσμα ο Παναθηναϊκός να μην εμφανιστεί “θυμωμένος” στο γήπεδο, θυμηθείτε πόσα (υποτιμητικά) είχαν ακούσει οι παίκτες πριν τον αγώνα στο ΣΕΦ όπου μετέτρεψαν το συναίσθημα σε αγωνιστική ορμή, περνώντας πάνω από τους “παλαιστές” του Σφαιρόπουλου. Βέβαια σε κείνο το παιχνίδι ο κόουτς είχε πάρει σπουδαία εμφάνιση από Λεκαβίτσιους, Γκάμπριελ, Λοτζέσκι, χθες πλην των γνωστών οι θέσεις “7-12” ελάχιστα πρόσφεραν.
 
Ο Παναθηναϊκός από το 2012 -εκτός έδρας- περπατά πάνω σε λεπτές συναισθηματικά γραμμές, δεν είναι εύκολο να αναπληρώσεις το winning spirit που διαχεόταν στα αποδυτήρια από τη χρόνια συνύπαρξη παικταράδων με τον κορυφαίο προπονητή που βρέθηκε στα μέρη μας, όμως από πέρσι ενώ παρατηρούμε ότι σε επίπεδο πεντάδας-κόουτς παίρνεις πολύ καλό βαθμό στις εναλλακτικές λύσεις… πάσχεις.
 
Χρήσιμοι για ορισμένες ολιγόλεπτες αποστολές ο Ίαν, ο Όγκαστ, αλλά δεν φαίνεται να μπορούν να… αποσυμπιέσουν Γκιστ, Σίνγκλετον που μαζί με τον Καλάθη αποτελούν τους τροχούς της αμάξης, αν ο αντίπαλος τους βάλει δύσκολα φυσιολογικό είναι οι υπόλοιποι να μπλοκάρουν. 
 
Θυμόμαστε επί Ομπράντοβιτς πόσο πολλές πόρτες κάθε φορά ανοίγει στο μυαλό του προπονητή στο πλάνο μάχης ένα ΣΩΣΤΑ στελεχωμένο ρόστερ. Ο τρόπος με τον οποίο ο Ζέλικο “έπαιζε” με τα μεγέθη των αντιπάλων αλλάζοντας κυριολεκτικά “κέλυφος” και ταυτότητα στις εκάστοτε lineups προσαρμόζοντας τη πεντάδα του στα δεδομένα και τις ανάγκες της στιγμής είναι όλη η ιστορία για το πως οι πράσινοι έγιναν στο μπάσκετ ότι είναι στο ποδόσφαιρο Ρεάλ, Γιούβε, Μπάρτσα, Μπάγερν ΜΑΖΙ!
 
Στο νέο format της Ευρωλίγκας οι role players είναι αυτοί που “σηκώνουν” όλη την ομάδα. Ο συνδυασμός ενός ρόστερ με βάθος, σωστή στελέχωση και ύπαρξη παιχτών που μπορούν να παίξουν με επιτυχία παραπάνω από μια θέσεις δίνει στον Πασκουάλ την ευκαιρία να ελέγξει τα ματς και να καθορίσει ο ίδιος την τύχη της ομάδας του.
 
Ο Παναθηναϊκός σε αυτή τη φάση της σεζόν αναζητά το “μπάσκετ της ισορροπίας” παρότι  για την ώρα ο Όγκαστ είναι φανερά άγουρος, ο Ντένμοντ “αλλού” κι ο Βουγιούκας αδυνατεί να σπρώξει αντίπαλο και να πηδήξει ψηλά για το ριμπάουντ.
 
Βλέπαμε τις άμυνες που δεν έβγαιναν στο β΄ ημίχρονο, μερικοί αθλητές ήταν σαν να πηγαίνουν στις περιστροφές με την αμφιβολία ζωγραφισμένη στη γλώσσα του σώματος, πάντα σχετικά με την ορθότητα της θέσεώς τους γεγονός που επιβαρύνει σε συνολικούς χρόνους του απλώματος προστασίας γύρω από το καλάθι σου.
 
Πήγε στράφι άλλη μια μεγάλη εμφάνιση του Νίκου Παππά (αδυναμία μας!) που σε καταστάσεις προσωπικής φάσης είναι άπαιχτος. Ο συνδυασμός των φυσικών/αθλητικών προσόντων με τα έμφυτα scoring instincts και την επιθετικότητά του τον έχουν αναγορεύσει σε κυρίαρχο παίχτη στη λίγκα κι είμαστε βέβαιοι πως τα καλύτερα έρχονται…
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΡΑΤΗΣ
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s