Φεύγει σαν φίλος κι μ’ένα «κρίμα»…

Κρίμα που ο Λευτέρης Μποχωρίδης δεν στέριωσε στον Παναθηναϊκό. Παρακολουθώντας τον έφηβο ακόμα να παίρνει από το χέρι τον Άρη (μαζί με τον Αλέξανδρο Βεζένκοφ) κάνοντας τους φίλους των «κίτρινων» να χαμογελούν στοιχηματίζαμε ότι θα έβρισκε ρόλο στον Παναθηναϊκό. Αν όχι ως πρωταγωνιστής (πολλοί τον παρομοίασαν αρχικά με τον Διαμαντίδη λόγω μάκρους, ύψους, αριστερού χεριού και… κατάληξης επιθέτου, μα τέτοιοι αθλητές γεννιούνται μια φορά στα 100 χρόνια) τουλάχιστον ως μέλος που μπορούσες να ποντάρεις στο rotation.
 
Αναρωτιόμαστε τι παραπάνω έχουν ο Μάντζαρης κι ο Τολιόπουλος οι οποίοι από τα πρώτα τους βήματα χρησιμοποιήθηκαν σε δύσκολα παιχνίδια της Ευρωλίγκας. Ελληνικός κορμός δεν χτίζεται δίχως «σκληρές» ήττες, ούτε με αλλαγές προπονητών κάθε πέντε μήνες, πως αλλιώς θα ξεθαρέψουν οι μικροί και θα πάψουν να τρέμουν το λάθος κάθε φορά που πατούν παρκέ; Θυμηθείτε την περίπτωση Χαραλαμπόπουλου που διαφημίστηκε ως το μεγαλύτερο ταλέντο της χώρας, σήμερα ψάχνουμε να βρούμε τα ίχνη του.
 
Μην ξεχνάμε ότι προ μηνών καλή γνώμη δεν υπήρχε ούτε για το Νίκο Παππά, οι περισσότεροι έλεγαν πως δεν κάνει για το τοπ επίπεδο κι ας ήταν ο συγκεκριμένος παίκτης ο μόνος (μετά τον Σπανούλη) που έπαιζε ΦΟΥΛ επιθετικά σε μια χώρα η οποία έχει αναγάγει σε Θεούς ρολίστες κι αμυντικογενείς αθλητές! Χρειάστηκε να τον πιστέψει ο Πασκουάλ, να τον αναγκάσει να παίξει άμυνα για να κερδίσει ο σύλλογος ένα (ιδιαίτερο μεν, μα) τεράστιο ταλέντο.
 
Ο Καταλανός (όπως ο Σάλε, ο Ιβάνοβιτς, ο Πεδουλάκης) δεν στήριξε περισσότερο τον Λευτέρη, ο προ διετίας τραυματισμός του αθλητή στο πρώτο εντός Ελλάδας φιλικό στοίχισε, δεν μπόρεσε ποτέ να πατήσει γερά και με σερί παιχνίδια να νιώσει ενεργό μέλος του οργανισμού. Πιθανότατα ο ίδιος κάπου να τα παράτησε βλέποντας ότι οι προπονητές τον υπολόγιζαν για 4η λύση στο «1» (πέρσι ο κόουτς ζητούσε από τα «δυάρια» του να κατεβάζουν μπάλα ακόμα και σε παιχνιδάκια ρουτίνας) αν κι ο Πασκουάλ το καλοκαίρι ζήτησε την παραμονή του, το γεγονός ότι τρεις μήνες μετά άναψε το πράσινο φως για την αποδέσμευσή του πάει να πει πως ο προπονητής δεν έβλεπε αυτά που ήθελε στις προπονήσεις.
 
Ο Τσάβι έχει συνταχθεί με τις επιθυμίες της διοίκησης ν’ αναδειχθούν οι γηγενείς, ήδη ο Αντετοκούμπο και από πέρσι ο Παππάς παίζουν ΣΟΒΑΡΟ μπάσκετ, φανερώνοντας ηγετικά χαρακτηριστικά, ενώ Όγκαστ, Μήτογλου αγωνίζονται «σοβαρά» λεπτά τα Σαββατοκύριακα.
 
Η αλήθεια είναι πως η απουσία τεράστιων ταλέντων τύπου Διαμαντίδη, Παπαλουκά, Σπανούλη, Χατζηβρέττα, Τσαρτσαρή, Ντικούδη από τις τελευταίες γενιές έχει δώσει υπεραξίες σε κάποια παλικάρια που κάνουν ένα ξεπέταγμα στις ομάδες τους (όπως εκείνο που έκανε ο Λευτέρης στον Άρη) κι η απόκτησή τους έρχεται να συνοδεύσει τις εξαγγελίες για δημιουργία ελληνικού κορμού.
 
Το ν’ ανταποκριθείς στις προσδοκίες του υψίστου επιπέδου δεν έχει να κάνει μόνο με το ταλέντο αλλά μ’ ένα σωρό πράγματα τεχνικής και ψυχολογικής υφής, ο Μποχωρίδης πήρε κάποιες ευκαιρίες μα ποτέ δεν ανάγκασε τους προπονητές του να τον θεωρούν αξιόπιστη λύση στον «άσο» ακόμα και στα ματσάκια της Basket League.
 
Ίσως φταίει και το γεγονός ότι κατέβηκε Αθήνα με το που άρχισαν τα φώτα να στρέφονται πάνω του λόγω των σούπερ παιχνιδιών που έκανε στο Βορρά, ενδεχομένως αν κατηφόριζε στην πρωτεύουσα πιο έτοιμος, πιο ψημένος και μπαρουτοκαπνισμένος από περισσότερα παιχνίδια, τα πράγματα να ήταν καλύτερα γι αυτόν.

«Έκανα φίλους εδώ και δεν θα ξεχάσω κανένα»!

Διαβάστε το μήνυμα του Λευτέρη Μποχωρίδη και πως αποχαιρετά τον Παναθηναϊκό!

Ο 23χρονος Έλληνας πλέι μέικερ, ευχαρίστησε τον Παναθηναϊκό για τα χρόνια που πέρασε στην ομάδα, τους συμπαίκτες του, τον Μάνο Παπαδόπουλο και εξήγησε το μοναδικό λόγο που αποχώρησε.

Αναλυτικά το μήνυμα του Μποχωρίδη:

«Σαν χθες άφηνα τον Αρη και τη Θεσσαλονίκη για να κατέβω στην Αθήνα για να ζήσω το όνειρό μου να παίξω στο υψηλότερο επίπεδο!
Πέρασα ωραίες και δύσκολες στιγμές αλλά έτσι είναι ο αθλητισμός και σίγουρα φεύγω γεμάτος εμπειρίες από αυτό το ταξίδι! Θέλω να ευχαριστήσω όλους όσους συνεργάστηκα αυτά τα 3.5 χρόνια…
Πρώτα τον πρόεδρο που με πίστεψε και με έφερε στην ομάδα μετά όλους τους προπονητές όλο το σταφ που είχαμε αυτά τα χρόνια και κυρίως όλους τους συμπαίχτες μου!
Έκανα πραγματικούς φίλους εδώ και υπόσχομαι ότι παρότι φεύγω δεν θα ξεχάσω κανέναν!
Ευχαριστώ γενικότερα τον Παναθηναϊκό και ιδιαίτερα τον κ. Μάνο Παπαδόπουλο για τον τρόπο που χειρίστηκε το θέμα αποχώρησης μου.
Και τέλος τον κόσμο για την υποδοχή στο ΟΑΚΑ μετά τον περσινό 5ο τελικό είναι κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου!
Φεύγω σα φίλος και πάω να κάνω αυτό που αγαπάω από μικρό παιδί…
Πάω να παίξω μπάσκετ»!

 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΡΑΤΗΣ

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:

Kαταπίνει και την Μάλαγα!

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s