Ένας πυγμάχος «σπασμένος» σε έντεκα κομμάτια στο χορτάρι

Πολύ θερμή η υποστήριξη του κοινού στη Πάτρα, όχι ότι είχαμε καμιά αμφιβολία βέβαια. Όταν όμως ζουμάρει η κάμερα και βλέπεις στην εξέδρα παιδιά κάτω των 30 ετών που τον Παναθηναϊκό στις δόξες του τον έχουν γνωρίσει μονάχα από αφηγήσεις δεν γίνεται να μην θαυμάσεις το βαθμό των αντοχών τους.
 
Χρόνια ολόκληρα ο Σύλλογος είναι παρατημένος στη μοίρα του από ανθρώπους που προτιμούν να τον χρησιμοποιούν ως “όχημα” για το πολιτικοοικονομικά τους συμφέροντα, αμέτρητα σαμποτάζ εκ των έσω έχουμε να θυμόμαστε από ενέργειες που δεν θα έκαναν ούτε τα αφεντικά της Ε.Ο κι όμως ο κόσμος ΕΚΕΙ, με στομάχι τόσο γερό που σε κάνει να απορείς.
 
Πιθανότατα αυτό συμβαίνει γιατί όσοι αντέχουν ακόμα να πηγαίνουν γήπεδο για να βλέπουν ένα σύνολο ξένο προς το παναθηναϊκό DNA (όσον αφορά τον τρόπο που κουμαντάρεται φυσικά) αναγνωρίζουν στον προπονητή και τους ποδοσφαιριστές σημάδια του εαυτού τους. Ο Παναθηναϊκός στα χρόνια του μνημονίου είναι πολλές φορές ο καθρέφτης της εξέδρας. Προσωποποιημένος.
 
Μια ομάδα που τη βλέπεις να αγωνίζεται και νομίζεις πως βλέπεις έναν. Σύνολο που κάνει το σπορ ατομικό, που σε κάνει να πιστεύεις πως βλέπεις έναν αθλητή να μάχεται κι όχι έντεκα. Ένα πυγμάχο π.χ που δίνει όλο του το είναι για να αντέξει τα χτυπήματα, να είναι εύστοχος στα δικά του, να βρει του κουράγιο εκεί που δεν υπάρχει άλλο για να είναι αυτός ο νικητής στο τέλος. Όχι σώνει και ντε καλύτερος, αλλά ο νικητής.
 
Ένας πυγμάχος “σπασμένος” σε έντεκα κομμάτια στο χορτάρι, αυτό είναι ο Παναθηναϊκός. Με παιδιά από τα φυτώριά του, ξένους από τα πανέρια ή ξεχασμένους από το σπορ λόγω τραυματισμών, που θα ορθώσουν ανάστημα, θα διεκδικήσουν τίτλους ξέροντας πως δεν υπάρχει κανείς να προστατέψει τον ιδρώτα και τους κόπους τους, θα παίξουν όμορφο ποδόσφαιρο, θα κάνουν την Ε.Ο να εκτεθεί περισσότερο στα μάτια των φιλάθλων με τις τακτικές της, ώστε να πανηγυρίσει τις (χαχαχα) “πρωτιές” της!
 
Από το τέλος της περσινής σεζόν για τον προπονητή έχουν αφιερωθεί μυριάδες θετικά σχόλια. Πόσες και πόσες φορές δεν έχουμε γράψει ότι βλέποντας τον Παναθηναϊκό ν’ αγωνίζεται (στη Λεωφόρο, γιατί εκτός έδρας ακόμα τα θέματά μας τα έχουμε) παρουσιάζεται μια κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση ομάδα που φέρνει σε αυτόν όσο ήταν ποδοσφαιριστής! Εξυπνάδα, ψυχραιμία, αγωνιστικότητα.
 
Ήταν πολύ σημαντικό αυτό που είπε ο Μαρίνος μετά τον αγώνα στο Περιστέρι για μαχητές που θα τα δίνουν όλα κι ας υπολείπονται σε ποιότητα από πολλούς συναδέλφους τους στη λίγκα. Το πιο δύσκολο πράγμα στο ποδόσφαιρο είναι να κάνεις μια ομάδα να παίζει, να κινείται, να φέρεται σαν ένας νους κι ένα σώμα, ως τώρα δεν υπάρχει “πράσινος” (ακόμα κι όσοι είναι μισό βήμα πριν την προσφυγή) που να μην παραδέχεται ότι ο Εβρίτης τους κρατά ενωμένους και φροντίζει να έχει αναμμένη τη “φλόγα”.
 
“Μετά από τρία χρόνια χάνεται η σπίθα στις ματιές που ανταλλάσσεις με τους παίκτες” είχε πει κάποτε ο Πέπε Γκουαρδιόλα, για τον Παναθηναϊκό το ίδιο story παίζεται από το 1997, μονάχα οι πρωταγωνιστές στο γήπεδο αλλάζουν, τα γύρω-γύρω είναι ολόιδια: ανίκανοι παράγοντες, άσχετοι συμβουλάτορες, επικίνδυνοι -για τη ψυχική υγεία και την αισθητική μας -επικοινωνιακοί μηχανισμοί, με τον κάθε λογής Κυράστα, Μαρκαριάν, Αναστασιάδη, Αναστασίου, Ζεσουάλδο, Τεν Κάτε, Ουζουνίδη να πρέπει να υπερβάλλει εαυτό. Πως να το αντέξεις; Ο Κυράστας είδε την υγεία του να επιβαρύνεται κι έφυγε άδοξα, ο Μαρκαριάν εκτέθηκε στα μάτια των ουδέτερων απειλώντας να φύγει από το γήπεδο εν ώρα ντέρμπι, βρίζοντας σκαιότατα, ο Αναστασίου κι ο Ζεσουάλδο θα έπαιρναν πρωταθλήματα αν δεν είχαν μπλέξει με Μπαλωμένες, Γόντικες, ο Τεν Κάτε γνώρισε ανηλεή πόλεμο εκ των έσω από αυτούς που εκστασιάζονταν με τη μπαλάρα που είχαν απολαύσει από τα “καθαρόαιμα” του Πεσέιρο.
 
Όσο κι αν οι ίδιοι του οι άνθρωποι έχουν βάλει ένα σωρό τρικλοποδιές ο “μποξέρ” της Λεωφόρου στέκεται στα πόδια του, κάθε σεζόν μια νέα ταινία, αλλά με το ίδιο στιλ. Με πάθος, δύναμη, αυταπάρνηση, συλλογικότητα, πίστη, με έναν “δεν παραδίνομαι” χαρακτήρα. Το να παρακολουθούμε το ίδιο έργο για 21η (!!!) σερί χρονιά είναι απίστευτο, φυσικά δεν κακίζουμε τον απλό κόσμο που από καιρό έχει αποτραβηχτεί, αηδιασμένος με τα παιχνίδια στις πλάτες του συλλόγου.
 
Το αγωνιστικό τμήμα , πάντως, δεν τα παρατά ακόμα κι αν συμπορεύεται με τους κλασικούς 7-10.000 που ακολουθούν τον σύλλογο παντού, στο κάτω κάτω άμα θεωρείς τον εαυτό σου ένα απ’ τα έντεκα κομμάτια που αγωνίζονται σαν ένα σώμα αρνείσαι να καταθέσεις τα όπλα. Με συμπεριφορά, σε πλήρη εναρμόνιση με την θρυλική ατάκα του Ρόκυ Μπαλμπόα που λέει πως “δεν είναι το πόσο δυνατά χτυπάς, αλλά το πόσο δυνατά χτυπήματα μπορείς να αντέξεις”. Σωματικά, πνευματικά. Πλήρης εναρμόνηση με το μότο στο προπονητήριο του Κορωπίου για την μαχητική ψυχή!
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΡΑΤΗΣ

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:

«Αν θέλετε να πάρετε το πρωτάθλημα ελάτε σε ουδέτερη έδρα»

Βάζει πλάτη ο Μολέδο

Καμία εξέλιξη με Τσάβες

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s