ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΤΟΥΣ ΑΛΗΤΕΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑΝΕ (VDS)

Ιδιαίτερη ημέρα είναι σημερινή για τη ΘΥΡΑ 13, καθώς συμπληρώνει 51 χρόνια από την ίδρυση της και το Fighting Soul με μια ιστορική αναδρομή στο παρελθόν, σούπερ videos και προσωπικές μαρτυρίες που σηκώνουν την τρίχα κάγκελα, το γιορτάζει και εύχεται «χρόνια πολλά» στους… αλήτες που αγαπήσανε. Με την ευχή, το σύνθημα «Στα εύκολα και στα δύσκολα είναι πάντα εκεί» να παραμένει αναλλοίωτο στον χρόνο, αποδεικνύοντας τη δυναμική της παρουσία στα Παναθηναϊκά δρώμενα!

Ο Σύνδεσμος Οπαδών Θύρας 13 ιδρύθηκε το 1966 και αποτελεί τον πρώτο σοβαρό φορέα οργανωμένων οπαδών του Παναθηναϊκού και οποιασδήποτε άλλης ελληνικής ομάδας. Η ονομασία του συνδέσμου προήλθε, φυσικά, από το μέρος του γηπέδου του Παναθηναϊκού στο οποίο συγκεντρώνονταν οι πιο φανατικοί και ενθουσιώδεις οπαδοί. Εκείνο τον καιρό εκτός από τον σύνδεσμο της Θύρας 13 λειτουργούσαν και άλλοι σύνδεσμοι με την ονομασία της περιοχής τους.

Ο πρώτος οργανωτής στη Θύρα 13 ήταν ο Λάκης Ρουλαλάς ο οποίος μαζί με την παρέα του οργάνωναν τους φιλάθλους με πρωτότυπα συνθήματα, τα οποία πολλές φορές πήγαζαν από την επικαιρότητα της εποχής. Το καταστατικό της ίδρυσης του σωματείου με την επωνυμία «Σύνδεσμος Φίλων Παναθηναϊκού Θύρας 13» υπέγραφαν 26 άτομα και σκοπό είχε να εκδηλώσει με κάθε τρόπο την υποστήριξη και τη λατρεία στον Παναθηναϊκό.

Με εκδρομές, διαλέξεις, λαχειοφόρους αγορές, εκδόσεις εντύπων και αρκετά ακόμη. Αναμφίβολα, ήταν μια πρωτοποριακή ενέργεια για την εποχή η ίδρυση εκείνου του Συνδέσμου, που συνδέθηκε με την ιστορία του Συλλόγου, τα χρόνια που ακολούθησαν.

Η έγκριση του καταστατικού του Συνδέσμου, ήρθε στις 16 Μαρτίου του 1967. Όταν, ήδη, ο Σύνδεσμος είχε αποκτήσει αρκετά μέλη, ένα ικανό αριθμό φιλάθλων, μέσα στις τάξεις του. Τα (26) ιδρυτικά μέλη τα οποία έχουν γίνει γνωστά από την έκδοση του βιβλίου «Η ιστορία της Θύρας 13» ήταν οι Ι.Παπουτσής, Σπ.Κυριάκης, Μ.Λιαράκος .Γιαννακός, Δ.Σαραντάκης, .Παπαγεωργίου, Στ.Κατάκης, Κ.Πετρόπουλος, Σπ.Κατάκης, Π.Μανούρης, Απ.Ιωαννίδης, . Ποντόπουλος, Γ.Οικονομόπουλος, Αγγ.Μυλωνάς,.Κούστας, Αλ.Σταυρόπουλος, Δ.Παπάζογλου, Σ.Φλώρος, Ι.Λουκάς,.Ατσάλης, Δ.Ξιφαράς, Δ.Κουτσούκος, Β.Αλεξόπουλος, Δ.Σάρλος, Αθ.Κακατσάκης, Γ.Πίκουλας.

Από την δεκαετία του 70 -80 και έπειτα, το όνομα της Θύρας 13 θα πάρει μια διαφορετική διάσταση στις τάξεις των οπαδών μας. Λειτουργεί, πλέον, σαν κάτι πιο γενικό. Περιλαμβάνει όλους τους οπαδούς που έχουν τον Παναθηναϊκό σαν ιδεολογία, σαν τρόπο ζωής. Όλους αυτούς που θα κάνουν τη διαφορά σ’ ένα γήπεδο, που θα αντιμετωπίσουν τους αντίπαλους οπαδούς. Τα κατορθώματά της εκείνο τον καιρό καθώς και τα επόμενα χρόνια θα είναι πολλά. Σ’ όλα τα γήπεδα της επαρχίας και της Αθήνας η παρουσία της θα είναι συγκλονιστική, το ίδιο και στα παιχνίδια της Λεωφόρου, ιδιαίτερα στα ευρωπαϊκά.

Η ΘΥΡΑ 13 μέχρι σήμερα δίνει το παρών σ΄όλα τα γήπεδα και είναι δίπλα στον Παναθηναϊκό και στα εύκολα και στα δύσκολα όπως αναφέρει το γνωστό σύνθημα. Ακόμα και όταν η ομάδα πέρασε δύσκολες στιγμές ήταν εκεί για στηρίξει άπαντες. Ακόμα και στις ήττες ενώ στις νίκες έδειχνε τον ξεκάθαρα τον λόγο που ήταν μοναδική.

Αυτά με την ιστορική αναδρομή και τα απολαυστικά videos που θα μας συνοδεύσουν στην ιδιαίτερη αυτή ημέρα για τη ΘΥΡΑ 13. Περνάμε στις… προσωπικές εμπειρίες. Στις αναμνήσεις μας. Αυτές είναι που σηκώνουν την τρίχα κάγκελο…

Μιλάνο, Βερολίνο, Ρώμη, Βαρκελώνη, Κωνσταντινούπολη, Αμστερνταμ με τρέλα και περηφάνια, οι πέτρες στη Φιλαδέλφεια, το ταξί που μας άφησε μπροστά στα χανούμια στη Νέα Σμύρνη, ο ποδαρόδρομος που έκανα ημίγυμνος ανάμεσά τους, οι 12 ώρες στο πούλμαν μέχρι το Καυτανζόγλειο, ο σωματικός έλεγχος στα Τέμπη, η πορεία στο Φάληρο, που χάθηκα στον Κορυδαλλό, η αγωνία στον Πύργο, τα πανηγύρια μετά, οι μπύρες στο ψυχιατρείο, τα δακρυγόνα των μπάτσων, το αφιονισμένο μου μυαλό πριν τα ντέρμπι με τον γαύρο, η τάπα του Στόγιαν, η κούρσα του Δώνη, οι μπουνιές του Ντέγιαν στον Τόμιτς στο εξοχικό, το άστοχο τρίποντο του Σισκάουσκας, που νόμιζα ότι πέθανα μέχρι να πάει η πουτάνα στο σίδερο, το πλοίο που παραλίγο να χάσω στο Ηράκλειο, που κοιτούσα την εξέδρα αντί τον αγώνα όταν με πήγαινε στο γήπεδο ο πατέρας μου, η πολυθρόνα που έσπασα στη ρεβάνς με τη Λέγκια, το κλάμα στη Ριζούπολη, ο φίλος μου ο Άλεξ που τραγουδάει από ψηλά, η πινακίδα του δρόμου που γράφει «Λεωφόρος Αλεξάνδρας», το ραδιοφωνάκι στη σκοπιά, ο Τάφος του Ινδού, η 13η Απριλίου του 2008, το ότι τελικά δεν ήταν ούτε «φάση» που περνούσα ούτε «παιδική αρρώστια», ο σκύλος μου με πράσινο κασκόλ, οι αφίσες στο παιδικό μου δωμάτιο, οι αφίσες στο δωμάτιό μου σήμερα, ο πατέρας μου που μου λέει συνέχεια για το παιχνίδι με την Τορίνο, το ματς που έχασα με την Αεκ για να βγω ραντεβού και το μετανιώνω ακόμη, οι άσχετες στιγμές μέσα στη μέρα που τραγουδάω συνθήματα μόνος μου, οι γύρω μου που δεν καταλαβαίνουν, η ολοκληρωτική αδιαφορία μου γι’ αυτό, ο μακροβιότερος έρωτάς μου, «κι αν δεν έχω καθόλου λεφτά», «γιατί είσαι η ζωή μου η αναπνοή μου», «στ αστερια θέλω γήπεδο» η 13 γεμάτη κόκκινα πανό, η Ομόνοια καλυμμένη με καπνό, οι αγκαλιές με άγνωστους σε ατέλειωτα χοροπηδητά, στα πέταλα ολόκληρης της Γης, που δεν θα γίνουμε ποτέ όπως μας θέλετε εσείς, που θα σε σηκώσουμε ξανά στην κορυφή, το μεγαλύτερο πάρτυ της ζωής μας που δεν έχει γίνει ακόμα, η Θύρα 13, ο Ντόκεν.. «Μη μου μιλάς για κόλαση την έχω ζήσει όλη…»
19 Νοεμβρίου 1966 – 19 Νοεμβρίου 2017… 51 χρόνια ΘΥΡΑ 13..

«Xρόνια πολλά στους αλήτες που αγαπήσανε
Χρόνια πολλά στα παιδιά που δεν τρώνε τη φόλα
Χρόνια πολλά στα παιδιά που τα θέλουνε ΟΛΑ…»

ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΣ ΠΟΛΛΑ ΜΑΓΚΕΣ!!!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s