Ακόμα και το πλούσιο ελληνικό λεξιλόγιο αδυνατεί ν’ αναπαραστήσει το μεγαλείο του!

Όσο καιρό παρακολουθούμε ελληνικό ποδόσφαιρο, ποτέ δεν έχουμε δει πιο κυριαρχικό σέντερ φορ από τον Κριστόφ Βαζέχα.

Ο μεγαλύτερος σκόρερ της ιστορίας του Παναθηναϊκού σημάδεψε την σύγχρονη ιστορία του κλαμπ με την συνέπεια του να παράγει “αγίους και αμαρτωλούς” επί 14 συναπτά χρόνια. Δίπλα του καθαγιάστηκαν αμέτρητοι συμπαίκτες και… στοχοποιήθηκαν από τους οπαδούς των απέναντι άλλοι τόσοι αντίπαλοι που αν και ήθελαν ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ να τον σταματήσουν.
 
Ο «μίστερ 9» είχε πάντα τρόπο να στέλνει τη μπάλα στο πλεκτό, όπως κι αν του ερχόταν, ψηλά, χαμηλά, στο αριστερό, στο δεξί , στο κεφάλι, με πλάτη ή κατά μέτωπο στην εστία. Κερδίζοντας μπάλα στη μεσαία γραμμή οι πράσινοι έμοιαζαν με ασυγκράτητα άλογα κούρσας όταν πέταγαν το τόπι μπροστά όπου περίμεναν ο Πολωνός κι ο παρτενέρ του. Όταν αυτός τύχαινε να είναι ο Δημήτρης Σαραβάκος, ο Χουάν Μπορέλι ή ο Νίκος Λυμπερόπουλος είδαμε πράγματα που ακόμα και το πλούσιο ελληνικό λεξιλόγιο αδυνατεί ν’ αναπαραστήσει το μεγαλείο τους.
4
 
Με τον Κριστόφ στο χορτάρι δεν ξέραμε τι πάει να πει στατική επίθεση, ο άνθρωπος βρισκόταν παντού υπογράφοντας με την πλουραλιστική του παρουσία το απόλυτο πράσινο domination που λίγο ήθελε να βρεθεί -στο αποκορύφωμά του -στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ!
 
Χωρίς φανταχτερά νούμερα, με προϋπηρεσία στην «ταπεινή» Πολωνία δεν συγκέντρωσε φώτα και πομπώδεις τίτλους στον ερχομό μου. Του χρειάστηκαν μερικές εβδομάδες για να δείξει πως διέθετε τον ψυχολογικό μανδύα ν’ αποτελέσει «παράγοντα» αλλάζοντας τον ρυθμό της ομάδας με την ενέργεια, την ασύλληπτη ευστοχία του, το συγκροτημένο του πνεύμα.
 
Ο Πολωνός έγινε must κι η απόδοση του αποτελούσε πάντα κομβικό παράγοντα για την εξέλιξη της πορείας του Παναθηναϊκού. Όταν ταίριαξε με παιδιά που τον απελευθέρωναν και τον «τάιζαν» έδειξε πόσο σπεσιαλίστας ήταν στην προσωπική φάση, δεν θυμόμαστε αντίπαλο να τον έχει «σβήσει» από το γήπεδο (το πολύ πολύ να τον περιόριζαν ακόμα κι αν μιλάμε για καλούς αντιπάλους σαν τον Μανωλά ή τον Καραταϊδη), μήτε να του γαλουχήσει το aggressiveness, το οποίο πάντα μοίραζε νευρικότητα σ’ όσους αντιμετώπιζε και «πότιζε» σιγουριά τους συντρόφους του.
2
Όταν καθιέρωσε την κυριαρχία του στην Ελλάδα, ο διεθνής στράικερ έκανε το step up μ’ εξαιρετική προσαρμοστικότητα στις καινούργιες επιταγές του αθλήματος όπου τα σερί παιχνίδια του Τσάμπιονς Λιγκ «διέταζαν» απόλυτη συγκέντρωση /πειθαρχία για να βγουν σεζόν με κολλητές αναμετρήσεις.
 
Μετά το έπος του 1996, με τον ποδοσφαιριστή να ξεπερνά τα 32 και ν’ αρχίζει να…κατεβαίνει το βουνό η ακόρεστη επιθυμία του για διακρίσεις δεν σταμάτησε την εξέλιξή του. Η πρόοδος πολλές φορές συντελείται μέσα από την αλλαγή κι ο τύπος αν και στα στερνά του είχε ν’ ανταγωνιστεί συναδέλφους νεότερους και ταχύτερους (Ολιζαντέμπε, Βλάοβιτς, Νασιόπουλος, Μπόατενγκ, Κωνσταντίνου) ήταν πάντα εκεί (στο «Ριαθόρ», με τη Γιουβέντους, στο «Μάντσεστερ», με τη Φενέρ) για τον ΠΑΟ, σε μέρες που το άθλημα είχε φύγει από την τακτική σοφία, πηγαίνοντας στα σωματικά προσόντα, στην ταχύτητα, στα σερί ματς, στο ευρύ rotation, άρα σε πιο…φανταχτερά στατιστικά και σε περισσότερους «ήρωες».
1
Ο Βαζέχα δεν ήταν συνώνυμο της ταχύτητας, αργό δεν τον έλεγες βέβαια, μα δεν ήταν και… Δώνης. Ωστόσο η ευφυϊά του τον έκανε πάντα χρησιμότατο, μεγάλο όπλο στη φαρέτρα του Κυράστα, του Μαρκαριάν, του Αναστασιάδη, του Σουμ που ήθελαν να εντάξουν τα χαρακτηριστικά του στο νέο πλαίσιο επίθεσης που είχαν στο μυαλό (με όπλα την γερή άμυνα και την σβέλτη κόντρα επίθεση) σε μια προσπάθεια δημιουργίας μιας πραγματικά παραγωγικής ομάδας.
 
Ο Παναθηναϊκός είχε την πρώτη ύλη να τρέξει ειδικά όταν έφερε στην Παιανία τον Γιούρκα, τον Ολιζαντέμπε και τον Βλάοβιτς. Ήταν σημαντικό να εντάξει σταδιακά αυτή τη δεύτερη φύση στο παιχνίδι του (από το κυριαρχικό μοντέλο επί Κυράστα το 2000, στο πιο αμυντικό δόγμα ειδικά για τα ματς της Ευρώπης) με τρόπο που δεν θα του δημιουργούσε ηθικές αναστολές και θα κολλούσε στο DNA του οργανισμού ομαλά, χωρίς κλυδωνισμούς. Ο Βαζέχα δέχθηκε αδιαμαρτύρητα τον πάγκο βοηθώντας σε αυτή τη μετάβαση ως αληθινός ηγέτης.
3
Δεκατρία χρόνια μετά την απόσυρσή του σκεφτόμαστε πόσο ευλογημένοι και τυχεροί σταθήκαμε που ζήσαμε βήμα προς βήμα, στιγμή με στιγμή τις glory days του. Ο άνθρωπος εκτελούσε στο μέγιστο βαθμό μια σειρά από αποτελεσματικές δράσεις όπως η κίνηση μακριά από τη μπάλα, ο δυναμισμός στο ξεμαρκάρισμα, το «κόψιμο» στην περιοχή, ο συγχρονισμός με την κίνηση των επιτελικών και των εξτρέμ. Λεπτομέρειες που κάνουν τη καρδιά της επίθεσης να χτυπά πιο γρήγορα και της δίνουν μια αίσθηση ροής.
 
Ο μεγαλύτερος σκόρερ που φόρεσε την πράσινη φανέλα έκλεισε τα 54 του χρόνια! Να τα εκατοστήσει!
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΡΑΤΗΣ
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s