Πράσινο αβαντάζ συναισθηματικής νοημοσύνης

Η συναισθηματική νοημοσύνη αποτελεί χρόνια το μεγάλο αβαντάζ υπεροχής του Παναθηναϊκού απέναντι στους άλλους ακόμα κι όταν έδειχναν έτοιμοι να επιβάλλουν τη δική τους κυριαρχία. Τότε που έβλεπαν τον Ζέλικο ν’ αλλάζει γειτονιά, τότε που έπαιρναν δύο ευρωπαϊκά σερί, πλην όμως τότε υπήρχε Διαμαντίδης.
 
Μετά την απόσυρση του κάπτεν αναθάρρησαν μα ο Νικ Καλάθης (τον οποίο πολλοί στην πράσινη εξέδρα εξακολουθούν να λοιδωρούν) είναι “εκεί” για να τους ζωντανεύει εφιάλτες, ο παικταράς άλλωστε το έχει ξανακάνει τότε που ήταν μειράκιο παίζοντας σχεδόν… 45 λεπτά (!) στον 4ο τελικό της περιόδου 2010-2011, καλύπτοντας ΤΕΛΕΙΑ το κενό του τραυματισμένου Καστοριανού, αρνούμενος μάλιστα (κατά τα λεγόμενα Ομπράντοβιτς) να ξεκουραστεί έστω ένα λεπτό παίρνοντας ανάσες στον πάγκο.
 
Ο Παναθηναϊκός παρότι έριξε το μπάτζετ, παρότι αναγκάστηκε να δει τον βασικό αντίπαλο να κατακτά δύο σερί πρωταθλήματα (από τον περασμένο… αιώνα είχε να βιώσει κάτι ανάλογο) μοιάζει σήμερα πιο σίγουρος για το εαυτό του, πιο ικανός να διαχειριστεί οριακές καταστάσεις στην έδρα που νιώθει καλύτερα από κάθε άλλο γήπεδο στην Ελλάδα. Όταν “βρεθούν” με τους συμπαίκτες τους Βουγιούκας, Ογκαστ, Ντένμοντ, Λοτζέσκι, όταν “μπει” ο Λεκαβίτσιους η ομάδα θα παγιώσει status υπεροχής, έχει κάμποσους καλούς αθλητές που τα “χοντρά” πορτοφόλια ανά την Ευρώπη θα τα έσκαγαν ευχαρίστως για να τους απολαμβάνουν από κοντά.
 
Πρώτη φορά επί Πασκουάλ θυμόμαστε την ομάδα να “επιστρέφει” από -9 στο 4ο δεκάλεπτο, το μόνιμο παράπονο των ΠαναθηναΪκών είναι ότι ο κόουτς είχε χάσει αρκετά παιχνίδια που έβρισκαν την ομάδα προηγούμενη στην τελική ευθεία. Ο Ισπανός (παρότι ο δρόμος είναι μακρύς) με το χθεσινό “διπλό” κερδίζει περισσότερους υποστηρικτές που ενδεχομένως να σταθούν πλάι του στις αντιξοότητες που θα προκύψουν κατά τη διάρκεια της σεζόν. Για τους εγχώριους τίτλους ο μόνιμος πρωταθλητής έχει την ταμπέλα του αδιαφιλονίκητου φαβορί απέναντι σε σύνολο που για μια ακόμα σεζόν προορίζει τους σιτεμένους Σπανούλη- Πρίντεζη να έχουν το μεγαλύτερο κομμάτι στην επιθετική πίτα.
 
Ο Πασκουάλ -σε σχέση με τον Σφαιρόπουλου- είναι πιο “περπατημένος” κι ευέλικτος προπονητής, χώρια που η κλάση των αθλητών του του δίνει την ευχέρεια να ποντάρει στον αυτοσχεδιασμό, μακριά από τις ερυθρόλευκες πατενταρισμένες “επιθέσεις κίνησης” που βγαίνουν από το πινακάκι του κόουτς. Στο -9 ο Σίνγκλετον κι ο Ρίβερς (ειδικά αυτός) θυμήθηκαν το γλυκό τους καρπό, από τα εφτά μέτρα τα μπουμπούνισαν έχοντας τα χέρια των αντιπάλων μέσα στα ζυγωματικά τους, όσο ο Νικ μιμούνταν ξέρετε ποιον αποτελώντας δημιουργό (στη φάση του φόλοου του Γκιστ) αλλά και…τερματοφύλακα μια φάση νωρίτερα όταν άρπαξε τη μπάλα προ του Μακ Λιν που ήταν έτοιμος να καρφώσει, ξεδιπλώνοντας άριστη επίθεση.
 
Σ’ αυτό τον τομέα ο Καλάθης είναι μακράν του δεύτερου ο κορυφαίος “άσος” της χώρας αφού αμυντικά δεν παίζεται και στην επίθεση διαβάζει και προσαρμόζει ιδανικά την επόμενη κίνηση του βάσει των δρώμενων στην αντίπαλη άμυνα. Το πλεονέκτημα του ΠΑΟ εντός συνόρων είναι ότι δεν παίζει μόνο set μπάσκετ με τον κλασικό προπονητικό τρόπο αλλά διαθέτει και αθλητές μη τυποποιημένους (τύπου Μάντζαρη, Παπαπέτρου, Παπανικολάου οι οποίοι είναι “εργάτες” η πρόοδος των οποίων εξαρτάται από τις εμφανίσεις των υπόλοιπων γραναζιών) που με προσωπικές πινελιές είναι εις θέση να δώσουν μεγάλη ώθηση.
 
Στην πραγματικότητα μια σωστά κατασκευασμένη επίθεση είναι αυτή η οποία μπορεί να παράγει εκτέλεση υπό καλές προϋποθέσεις από έναν αθλητή σε σημείο του γηπέδου όπου ο τελευταίος είναι ικανός να τελειώσει με επιτυχία. Με τον floor general Καλάθη το τελευταίο δείχνει εύκολο, περιμένουμε να δούμε τι σκαμπάζει κι ο Λιθουανός ώστε να βρει κάλυψη ο πόιντ της εθνικής μας και να μην χρειάζεται να καταπονείται.
 
Ο Τσάβι όταν η ομάδα κοντοζύγωσε στο σκορ σχεδίασε το πλάνο του πάνω στην υπεροχή που του εξασφάλιζε το βάθος, η αθλητική και η ψυχολογική υπεροχή των αθλητών του απέναντι σε σύνολο που το έχουν κερδίσει με κάθε δυνατό τρόπο. Η εγκεφαλικότητα του Νικ, ο καρπός του K.C και τα σβέλτα ποδάρια Σίνγκλετον, Γκιστ έσπασαν την πίεση του γηπεδούχου, πολλαπλασίασαν τους διαθέσιμους χώρους προς το κόκκινο καλάθι ώστε να κεφαλαιοποιηθούν τα πλεονεκτήματα που προαναφέρθηκαν.
 
Τίποτα δεν έχει κριθεί ποτέ Οκτώβρη μήνα μα η προίκα του ντέρμπι είναι η ενίσχυση της ψυχολογίας όλου του τιμ για την διαχειριστική του ικανότητα σε πολύ κλειστά ματς, την ώρα που όλα έδειχναν χαμένα. Το μέχρι πέρσι όπλο του Σφαιρόπουλου, η απομόνωση του Καλάθη και το βάρος της άμυνας στους υπολοίπους τέσσερις γυρνά μπούμερανγκ αφού ο Νικ από την άνοιξη κι έπειτα (ειδικά στο Ευρωμπάσκετ) είναι “άλλος” παίκτης επιθετικά, κάτι που χρέωθηκε χθες ο ερυθρόλευκος κόουτς με το…εξωγήινο performance του τέως αρχηγού που άγγιξε το τριπλ-νταμπλ και καθόρισε σε σημαντικό βαθμό τον νικητή.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΡΑΤΗΣ
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s