Τα τελευταία κεφάλαια

Συχνά φίλοι ρωτάνε γιατί επιμένουμε ν’ ασχολούμαστε κυρίως με θέματα αγωνιστικής φύσης παρά με διοικητικές ζυμώσεις ή συμπεριφορές. Το βρίσκουμε κομμάτι βαρετό μετά από ομιλίες ή διαρροές παραγόντων χιλιάδες νοματαίοι σ’ εφημερίδες, ραδιόφωνα, σάιτ ν’ αναλύουμε τι ειπώθηκε, τι υπονοήθηκε, όλο αυτό το κουραστικό διάβασμα πίσω από τις γραμμές που έχει κάνει τον κόσμο να σιχτιρίσει και ν’ απογοητευτεί.
 
Δεκαετίες τώρα είδαμε ανθρώπους με απεριόριστη οικονομική και κοινωνική δύναμη να λένε ΠΟΛΛΑ και να κάνουν ΠΟΛΥ ΛΙΓΑ, έτσι κι εμείς προτιμήσαμε να ρίξουμε το βάρος σ’ όσα έκαναν οι αληθινοί άνθρωποι ποδοσφαίρου και μπάσκετ, πάει να πει προπονητές και αθλητές.
 
Ο Παναθηναϊκός βρίσκεται σε κομβικό σημείο με τα πράγματα να είναι πιο ζόρικα από ποτέ. Το να θυμάσαι παλιότερα περιστατικά και να προσπαθείς να κάνεις απολογισμό ενώνοντας κομμάτια του παζλ πιθανόν να σε κάνουν σοφότερο αν μπορέσεις να καταλήξεις κάπου. Το βασικό συμπέρασμα είναι ότι το μέγιστο λάθος ήταν η τυφλή στήριξη του Γιάννη Αλαφούζου από σημαντική μερίδα φιλάθλων που πίστεψαν σε αυτόν μετά το μοντέλο του 2014, την μετακίνηση στο Κορωπί, την θέλησή του (not) να αναπλαστεί η Λεωφόρος, μόνο που η παραπάνω επισήμανση απλώς “δικαιώνει” όσους είχαν προβλέψει το λάθος – δεν καταλαβαίνουμε όμως πώς το παραπάνω συμπέρασμα θα βοηθήσει τώρα τον Παναθηναϊκό.
 
Σκοπίμως δεν αναφερθήκαμε εκτενώς στα πεπραγμένα Αλαφούζου, γιατί ο απολογισμός του ποτέ δεν είχε ονοματεπώνυμα. Ποιος έκανε τα λάθη; Ποιος φταίει για την κοροϊδία των φιλάθλων με το θέμα ανάπλασης της Λεωφόρου; Ποιος εκτόξευσε (…λέμε τώρα) τα χρέη; Ποια στελέχη γι αυτά ευθύνονται; Ποια από αυτά φρόντισε να πάρουν πόδι ώστε να μπορεί ο κόσμος να περιμένει καλύτερες επιλογές; Ποιος φταίει για το γεγονός ότι το πλάνο που πρόβλεπε αξιοποίηση των τμημάτων υποδομής, ουσιαστικά ακυρώθηκε με την αποπομπή Σαμαρά -Ρότσα και την πρόσληψη Φύσσα που δεν είχε να παρουσιάσει το παραμικρό έργο σε ζητήματα φυτωρίων;
 
Σαφώς δεν γίνεται κανένας μεγαλοσχήμονας ν’ απαντάει σ’ αυτά δημόσια, όμως απ΄την άλλη δεν υπήρξαν ΠΟΤΕ κινήσεις αλλαγής που να προδίδουν προβληματισμό, το πράγμα ξέφυγε για τα καλά όταν ξεδιάντροπα διαλαλούνταν δεξιά κι αριστερά η συμμαχία με την Ε.Ο. Αφού στέκει όρθιο ακόμα το κτίριο του ΣΚΑΪ πάλι καλά να λένε!
 
Τα καμπανάκια βέβαια ηχούσαν νωρίτερα. Ο “mr. SKAI” ξαπόστελνε πετυχημένους συνεργάτες (Νταμπίζας, Αγριόγιαννης, Σαμαράς, Ρότσα, Ρούτερ), στήριζε αμφιλεγόμενες περσόνες (“Στράμα”, Γκαλίνοβιτς, Φύσσα, Βόκολο), το θέμα ήταν πως ποτέ δεν έδωσε στους φιλάθλους την σιγουριά ότι ξέρει γιατί διαλέγει και κυρίως αν διαθέτει την ικανότητα να εκτιμά τις δυνατότητες προσφοράς των γύρω του. Οι πιο πολλοί από τους προέδρους, που έχουν αναλάβει μεγάλες ομάδες, έχασαν χρόνο στην αρχή μέχρι να καταλάβουν πόσο διαφορετικός είναι ο χώρος του ποδοσφαίρου από αυτόν στον οποίο είχαν συνηθίσει να κινούνται επιχειρηματικά.
 
Ο Αλαφούζος γνώση του χώρου είχε (απευθείας μπήκε στο νόημα των πεπραγμένων της Ε.Ο, την πολέμησε όσο λίγοι ανοίγοντας το δρόμο για τους Πόντιους και στο τέλος συντάχθηκε στο πλευρό της!!!!), γνώση του αθλήματος δεν είχε, το ίδιο ισχύει για τους συνεργάτες του που εφεξής όταν περνούν από τη Λεωφόρο αυτό θα γίνεται μονάχα πίσω από φιμέ τζάμια (δεν είναι να ρισκάρουν να βγουν στο δρόμο πεζοί).
 
Οι χρόνιες αποτυχίες του Παναθηναϊκού οφείλονται κατά 90% στο γεγονός ότι οι κουμανταδόροι του αδυνατούσαν να ξεχωρίσουν δυο γαϊδουριών άχυρα. Η διοίκηση στήριζε προπονητές που διέλυαν ότι καλό βρήκαν διώχνοντας παίκτες που θα ήταν χρήσιμοι γιατί θα μπορούσαν να λειτουργήσουν συσπειρωτικά. Επί Αλαφούζου το μπάτζετ έπεσε στα Τάρταρα αλλά το χρέος…εκτοξεύτηκε (πως γίνεται αυτό ένας Θεός ξέρει), παρόλα αυτά στο κλαμπ ήρθαν παίκτες που ένας Θεός ξέρει γιατί αποκτήθηκαν (Καζιγιάμα, Κάιπερ, Βελάσκες, Πίντο, Μπαρμπαρούσης, Τελάντερ, Εσιέν, Ρινάλντι) κι άλλοι που κανείς δεν κατάλαβε πόσο χρήσιμοι μπορεί να ήταν: ο Καλτσάς, ο “Κριστιάνο” κι ο Μπουμάλ π.χ. δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να δείξουν τι αξίζουν, αν υποθέσουμε ότι αξίζουν κάτι.
 
Έτσι όπως ήταν οργανωμένος (;) ο Παναθηναϊκός, δύσκολα θα μπει το νερό στο αυλάκι και προσεχώς. Ο σύλλογος έφτασε να μιλά μέχρι και για αγωνιστικό κλακάζ επειδή δεν μπορούσε να βάλει από κάτω την Κέρκυρα, τον Πλατανιά, τον Παναιτωλικό και τον Λεβαδειακό.
Το κλαμπ που άλλαξε στη διάρκεια του καλοκαιριού τρεις φορές τρόπο προπόνησης και πήρε ένα σκασμό παίκτες (αφήνοντας να φύγουν οι κολώνες του) παραμένει ψηλά στο φρόνημα εχθρών και φίλων επειδή διαθέτει κόσμο αμέτρητο και ασήκωτα βαριά φανέλα – αυτή η φανέλα κι αυτός ο λαός είναι τα τελευταία του κεφάλαια. Όλοι γήπεδο το Σάββατο και…ο Θεός να βάλει το χέρι Του!
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΡΑΤΗΣ
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s