Κανένας σοβαρός προπονητής δεν ήταν το πρόβλημα

Όλα δείχνουν πως ο “μήνας του μέλιτος” (και…πολύ κράτησε) του Μαρίνου Ουζουνίδη με τον Παναθηναϊκό τελείωσε με τον προπονητή να μπαίνει στο κάδρο για την τελευταία θέση στο πρωτάθλημα και τις μη πειστικές εμφανίσεις απέναντι στα “λιμά” του πρωταθλήματος.
 
Όπως τόσοι και τόσοι άλλοι στο παρελθόν (κάμποσοι περισσότερο καταρτισμένοι από δαύτον) ο Εβρίτης θα πληρώσει-αν συνεχιστεί το ίδιο βιολί-με την θέση του την κατρακύλα του κλαμπ σ’ όλα τα επίπεδα. Τελευταίο ιστορικά αρνητικό “κατόρθωμα” του Παναθηναϊκού ήταν η ήττα από τον ΟΦΗ της Β΄ κατηγορίας (επί “Στράμα”) που κόντεψε να σταθεί αιτία να γνωρίσει τον χειρότερο αποκλεισμό στο κύπελλο στην ιστορία του.
 
Ο παλαίμαχος λίμπερο σουλούπωσε τα πράγματα, θα έπαιρνε το κύπελλο πέρσι αν δεν έπεφτε θύμα της ασχετοσύνης των διοικούντων που κοιμόνταν τον ύπνο του δικαίου όσο οι Βόρειοι “δούλευαν” τη ρεβάνς, για να μην πούμε θα έπαιρνε και πρωτάθλημα αν είχε αναλάβει την ομάδα από το καλοκαίρι και δεν παίζαμε σε πρωτάθλημα όπου τα πάντα είναι προαποφασισμένα. Κάμποσοι άρχισαν ήδη να στέλνουν αναθέματα (!) στον Βορειοελλαδίτη προπονητή λησμονώντας προφανώς ότι ο άνθρωπος έμεινε να παλέψει σ’ ένα οργανισμό υπό κατάρρευση όπου τους προηγούμενους μήνες ΚΑΜΙΑ επιλογή δεν βασίστηκε σε κανένα απολύτως αγωνιστικό κριτήριο.
 
Αποχώρηση των πυλώνων του τριφυλλιού έναντι ΑΣΤΕΙΩΝ αντιτίμων, παραίτηση τεχνικού διευθυντή, μεταγραφές την ύστατη ώρα κι αφού είχε ξεκινήσει το πρωτάθλημα, παράτημα της ομάδας ενόψει Μπιλμπάο όπου ο άμοιρος κόουτς κλήθηκε να παίξει με τις μεγαλύτερες “χελώνες” (τον Ομρί τον Αλτμαν και τον Γκιγιέρμο τον Μολίνς) που θυμόμαστε στη γραμμή κρούσης του σωματείου ever, που κάνουν άλλους βραδυκίνητους (Στράντλι, Τοτσέ, Πετρόπουλο) να μοιάζουν σπρίντερ μπροστά τους. Μια ακόμα κρίση που βιώνει το κλαμπ οφείλεται στο ότι ουδείς σεβάστηκε βασικές ποδοσφαιρικές αρχές, η ΠΑΕ έχει τιγκάρει στην ανικανότητα, την αναισθησία και τον ωχαδερφισμό, κάτι που σημαίνει ότι ακόμα κι αν τα φόρτωνες όλα στον Μαρίνο και τον έδιωχνες ΠΑΛΙ στην ίδια θέση θα βρισκόσουν.
 
Βγάζει μάτια ότι οι παίκτες είναι είτε “πιασμένοι”, είτε “χαμένοι”, είτε ντεφορμέ. Με συνδυασμός όλων των παραπάνω όχι την Κέρκυρα και τη Λειβαδιά δεν νικάς, μα ούτε ομάδα χαμηλότερης κατηγορίας. Όλα όμως έχουν εξήγηση: Ο προπονητής κι ο…μάνατζέρ του καλούμενοι να χρησιμοποιήσουν μηδαμινό μπάτζετ αναγκαστικά πήγαν σε επιλογές ρίσκου με παιδιά που πέρσι δεν είχαν μεγάλο χρόνο συμμετοχής στις ομάδες τους, κάποιοι μάλιστα που θεωρούνται σήμερα ως επικρατέστεροι να ηγηθούν (Μουνιέ, Χίλιεμαρκ) έβλεπαν 11άδα στο καμπιονάτο μια φορά το τρίμηνο. Αν σ’ αυτούς προσθέσεις π.χ τον Μολέδο, τον Κολοβέτσιο, τον Λουτσιάνο που ως μεγάλα , δύσκαμπτα κορμιά θέλουν χρόνο να λυθούν και την απειρία του Βλαχοδήμου (που μας “έκαψε” στο παιχνίδι με τους Βάσκους) καταλαβαίνουμε πόσο δύσκολο είναι το έργο του προπονητικού τιμ που πρέπει να ετοιμάσει γρήγορα μια ομάδα επιβάλλεται να επιτεθεί και να σκοράρει (γιατί το να “καταστρέψεις” και να περιμένεις καμιά κόντρα μπας και βάλεις γκολ είναι εύκολο) απέναντι στους μικρούς της λίγκας.
 
Ο Ουζουνίδης έφερε ποδοσφαιριστές ποντάροντας στην προσωπική επαφή που είχε μαζί τους, τονίζοντάς τους ότι το πέρασμά τους απ’ τον ΠΑΟ θ’ αναβάπτιζε τους αριθμούς και την καριέρα τους. Υποθέτουμε-για το καλό…όλων-ότι το καλοκαίρι έγινε καλή δουλειά στην εκγύμναση (όχι όπως πέρσι που ο Ιταλός άφησε χαλαρά τα γκέμια για να περάσουμε στους ομίλους και το φθινόπωρο κλαίγαμε με μαύρο δάκρυ) , ίσως γι αυτό βλέπαμε τον Ζέκα και τον Κουρμπέλη να μην μπορούν να πάρουν τα πόδια τους στα πρώτα παιχνίδια της Σούπερ Λιγκ, τον Κουτρουμπή και τον Κουλιμπαλί να τίθονται νοκ άουτ με μυϊκά προβλήματα. Η πρόκριση στους ομίλους έπαψε να αξιολογείται ως προτεραιότητα όταν η κλήρωση έβγαλε Μπιλμπάο (κάκιστα, μα αυτό είναι άλλο θέμα) , η ομάδα έπαψε να παίζει όταν οι Ισπανοί μείωσαν σε 2-1 στη Λεωφόρο κι έβγαλε παθητική αντίδραση στη χώρα των Βάσκων, στα Περιβόλια, στην Κέρκυρα, δείγμα έλλειψης αντοχών και γνώσης του παιχνιδιού του συμπαίκτη, φυσιολογικό το τελευταίο αν δείτε πότε μαζεύτηκαν τόσοι νοματαίοι στο “Καλαφάτης”.
 
Οι προπονητές λένε πως όποιος το καλοκαίρι δεν κουράζεται με τα πρώτα κρύα κλατάρει, ειλικρινά ελπίζουμε ότι πλάνο υπάρχει και σύντομα η ομάδα θα ρολάρει. Δεν γίνεται να μην συμβεί αυτό, το υλικό είναι καλό και αρκετοί παίκτες θα είχαν θέση στο ρόστερ συλλόγων με βαρύτερο πορτοφόλι. Το θέμα είναι πόσο θ’ αντέξει ο οργανισμός την πίεση του κόσμου που είναι (ξανά) “στα κάγκελα”, διψώντας για “αίμα” αφού μερικά πράγματα είναι ίδια με περσινά φαινόμενα:
 
-Στη θέση του Λουκ Στιλ -που δεν έπιανε ούτε βαλσαμωμένο πουλί- είναι ο Κουτρουμπής που αποτελεί μόνιμη πηγή κινδύνων. Σαν να μην έφτανε αυτό τον κάναμε και αρχηγό, προσβάλλοντας την αισθητική του κόσμου που είχε συνηθίσει το περιβραχιόνιο να φέρουν “πολεμιστές” (Καλλιτζάκης) ή παικταράδες (Σαραβάκος, Βαζέχα, Χένρικσεν) πριν καταλήξουμε -τα τελευταία χρόνια- σε…φιλότιμους, λαπάδες και “γατιά”.
 
-Οι κουταμάρες του Γουακάσο, που έπαρνε κάρτες πριν το ματς…αρχίσει βγαίνουν στο πρόσωπο του Λουτσιάνο που σε κάθε ματς είναι τέρμα τσιτωμένος και μεταφέρει νεύρα στους συμπαίκτες του.
 
-Ο τεχνικός διευθυντής υπάρχει, δεν υπάρχει …ένα και το αυτό, κοτζάμ Ζιλμπέρτο Σίλβα ο ΠΑΟ δεν μπόρεσε να τον εκμεταλλευτεί, ενώ ο Νίκος Λυμπερόπουλος καταλαβαίνοντας με ποιους και που έμπλεξε χαιρέτησε και βρήκε την υγειά του.
 
-Οι συζητήσεις για το τι διάβολο γίνεται στην προπόνηση πληθαίνουν, οι εξηγήσεις των στραβοπατημάτων γίνονται αιτία αναφορών για παράτημα του κλαμπ, οικονομική δυσπραγία, αδιαφανές μέλλον, αισχρές “συμμαχίες” με πολιτικό ορίζοντα φαινόμενα που μεγαλώνουν ακόμα περισσότερο τον εκνευρισμό του κόσμου.
 
Όλα αυτά καλείται να παλέψει ο Ουζουνίδης και να βρει λύσεις. Όχι κι ότι καλύτερο να εργάζεσαι σε τέτοιο περιβάλλον, αλλά τα ίδια γίνονταν την προηγούμενη χρονιά κι ο Μαρίνος την βρήκε την άκρη. Θα πείτε βέβαια είχε κι άλλους παίκτες στο ρόστερ, μα το φλέγον ζήτημα στο τριφύλλι δεν ήταν σχεδόν ποτέ οι ποδοσφαιριστές, αλλά ΤΟ ΠΛΑΝΟ. Από τη φυγή του Νίκου Νταμπίζα και μετά τέτοιο δεν υφίσταται. Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί είναι ο ΠΑΟ να ξεκινήσει πάλι από την αρχή, με νέο προπονητή. Από τη στιγμή όμως που λείπουν καμιά 20αριά εκατομμύρια ευρώ για να κάνει σοβαρή μεταγραφική πολιτική πάλι θα μπουν στοιχήματα, που επικοινωνιακά θα προσπαθήσουμε να τα κάνουμε να φαίνονται μικρά, ενώ θα είναι τέραστια. Το πρόβλημα στο παρελθόν ποτέ δεν ήταν ο Κυράστας, ο Μαρκαριάν, ο Τεν Κάτε, ο Αναστασιάδης, ο Φερέιρα, ο Σάντος, ο Αναστασίου, όλοι είχαν ιδέες πλην όμως άπαντες έπεσαν θύματα παράγκας, Ε.Ο, ατυχιών, άσχετων προϊσταμένων. Ιδίως το τελευταίο…
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΡΑΤΗΣ
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s