Η συνύπαρξη Καλάθη-Σλούκα και η Εθνική

Άψογη η συνύπαρξη Καλάθη-Σλούκα στο παιχνίδι με τους Πολωνούς, κάτι ήξερε η διοίκηση που “λύσσαγε” να φέρει στο ΟΑΚΑ τον τρις πρωταθλητή Ευρώπης, ασχέτως αν ο Ζοτς έχει τον τρόπο να κρατά τους αθλητές που θέλει δίπλα του. Όπως και να ‘χει ουδείς μπορεί να προδικάσει το μέλλον, μικρός είναι ηλικιακά ο Κώστας κι όσο η κάψα για διακρίσεις καίει στο Μαρούσι τότε ίσως να μην αργήσει η μέρα που ο ικανότατος γκαρντ πιάσει αθηναϊκά προάστια.
 
Ο Σλούκας (όπως κι ο Καλάθης) είναι ΕΞΥΠΝΟΙ πόιντ (ο Νικ γαρνίρει την ευφυία του με μπόλικη ταχύτητα) , οι δυο τους παρότι έχουν τελείως διαφορετικές καταβολές (αμερικανοαναθρεμμένος ο Νικ, σμιλεμένος στη μπασκετομάνα Βόρεια Ελλάδα ο πρώτος) μοιάζουν στον τρόπο παιχνιδιού τους ο οποίος ταυτίζεται με το «δικό» μας ντόπιο μπάσκετ. Χρόνια τώρα ο συγκεκριμένος τρόπος είναι που βρίσκει αντίδοτο στη διαφορά μπάτζετ των ξένων κι επιτρέπει στους συλλόγους μας να στέκονται μια χαρά σε τοπ επίπεδο, όπου τα οικονομικά μεγέθη Τούρκων, Ρώσων, Ισπανών δεν γίνεται ν’ ακολουθηθούν.
 
Η αλήθεια είναι πως τις προηγούμενες μέρες ενοχλούσε έντονα η αδυναμία της εθνικής (που μετρά κάμποσα καλά νέα στοιχεία κι έχει δυνατότητες) ν’ ανταγωνιστεί αντιπάλους σε υπέρτερα παραδοσιακά κομμάτια της ταυτότητας της. ΟΚ, να χάσεις άμα ο αντίπαλος σουτάρει καλύτερα, πηδά ψηλότερα, αλλά εδώ φτάσαμε να τρώμε 90 πόντους από τους Φινλανδούς (!!!) οι οποίοι μας κόντραραν σ’ εξυπνάδα και physical παιχνίδι που αποτελεί σήμα κατατεθέν της πορτοκαλί, αθλητικής μας ζωής. Αυτά τα στοιχεία είναι που -δεκαετίες τώρα- διαφυλάττουμε σαν κόρη οφθαλμού, πάνω σ’ αυτά χτίζουμε κάθε τι άλλο.
 
Ανθρώπου νους δεν το χωράει πως εμφανιζόμαστε τόσο νωθροί ακόμα κι απέναντι σε αντιπάλους που πριν λίγο καιρό ούτε καν θα “βλέπαμε” μπροστά μας. Τις προάλλες ο Θανάσης Αντετοκούνμπο μέσες-άκρες είπε ότι το σύνολο μας έχει…παραφλωρέψει κι όσο κι αν οι παλιοί ενοχλήθηκαν που ο ρούκι υπερέβη τις (άτυπες) ιεραρχίες των αποδυτηρίων ρίχνοντας λάδι στην φωτιά, δεν πιστεύουμε ενδόμυχα να μην βρήκαν σωστές τις τοποθετήσεις του “νέου”. Λένε και γράφουν πολλοί για τον Κώστα Μίσσα, να δεχθούμε ότι ο κόουτς βρέθηκε φυτευτός στη θέση, εντελώς από το πουθενά, δίχως προεργασία , πλάνο, στρατηγική στο νου του, αλλά μην μας πείτε ότι χρειαζόμασταν ιδιαίτερα συστήματα, φαεινείς ιδέες και…balls για να περάσουμε στα χιαστί παιχνίδια, φτάσαμε να θεωρούμε αμφίβολη την πρόκριση στους 16 κόντρα στους (αν είναι ποτέ δυνατόν) Πολωνούς!
 
Πάλι καλά που είδαμε εγωϊσμό από τον «σκληρό πυρήνα» (μεταξύ τους ο Νικ κι ο Κώστας) που κουβαλούν στη μνήμη τους το refuse to lose παρελθόν τους, από τις ομάδες τους ασφαλώς όχι τόσο από την εθνική της οποίας έγιναν μέλη όταν η πορεία της άρχισε να φθίνει μετά την απόσυρσης της απίθανης προηγούμενης φουρνιάς. Προφανώς ενόψει Λιθουανίας για να έχουμε τύχη οι τελευταίοι -μαζί τους κι ο Νίκος Παππάς- πρέπει να βρουν το χέρι τους από μακριά κι εννοείται να πάψει το πάρτι με κεράσματα σε κάθε παίκτη ικανό να βάλει τη μπάλα στο καλάθι μας. Δεν φαντάζεστε πόσο μας τη…βαράει όταν βλέπουμε τους αντιπάλους να κόβουν βόλτες στη ρακέτα την ώρα που τα κεφάλια των δικών μας θα έπρεπε να είναι κολλημένα στα ζυγωματικά τους. Έλλειψη συγκέντρωσης; Ψυχολογική ανεπάρκεια; Όλα είναι αλυσίδα και η μπάλα παίρνει από κάτω τους πάντες.
 
Το φοβερό είναι ότι κορυφαίος παίκτης της ομάδας μοιάζει ο Θανάσης ο οποίος μπήκε στο ρόστερ για να δώσει συγκεκριμένα (λίγα) πράγματα και μοιάζει να ειναι ο λειτουργικότερος όλων, με γνώμονα πόσο αποδοτικά είναι για το “δικό μας” μπάσκετ τα κομμάτια άμυνα-ριμπάουντ. Ούτε αυτός έφτανε όμως για να περιοριστεί το μέγεθος της ΑΠΙΣΤΕΥΤΗΣ γκέλας από τους Σκανδιναβούς (!) οι οποίοι πατώντας στα δικά μας παραδοσιακά στοιχεία (δύναμη, κορμιά, χέρια μπροστά από τη μπάλα, κλειστή ρακέτα) στις προσωπικές μονομαχίες πέρασαν από πάνω μας (ντρεπόμαστε και μόνο που το γράφουμε).
 
Οι Λιθουανοί είναι κωλοπετσωμένο σύνολο, η σχολή τους έχει βγάλει πλήθος σούπερ-σταρ, πάλι καλά που για τους δικούς μας ήρθε το διάλλειμα (;) με τους Πολωνούς για να σκάσει κάπως το χειλάκι τους (μας). Το timing είναι ιδανικό για να σηκωθεί κάπως η ψυχολογία, άλλωστε πόσο πιο κάτω να βρεθούμε, ξύσαμε το βαρέλι και βγήκαμε από κάτω! Υπάρχουν πολλοί πληγωμένοι εγωισμοί (κυρίως από παιδιά που είναι winners, βλέπε Καλάθης-Σλούκας-Παππάς) και θυμός που επιβάλλεται να μετατραπεί σε πάθος, συγκέντρωση, δημιουργία. Ή τώρα ή ποτέ. Σε περίπτωση νίκης η κανονιά της αντεπίθεσης θα ηχήσει εκκωφαντικά σε όλη την Ευρώπη, ένα νικηφόρο αποτέλεσμα μπορεί να δώσει απίστευτη ώθηση, μα ακόμη κι αν δεν τα καταφέρουμε είναι θέμα υπερηφάνειας και ταυτότητος να μην αφήσουμε τα παιδιά από την Βαλτική να μας κάνουν μια χαψιά…
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΡΑΤΗΣ
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s