O Σέμπα έπαιξε ξύλο για πάρτη του, ο Τζιμπρίλ έκανε μαζί του «επιστήμη» το… pick n roll

Το χθεσινό θέμα της Μαριάννας Αλεξοπούλου (Sdna.gr) για την “εξαφάνιση” του Σωτήρη Νίνη 10 χρόνια μετά το εντυπωσιακό του ντεμπούτο σ’ εκείνο το παιχνίδι με το Αιγάλεω επί Βίκτορ Μουνιόθ μας μελαγχόλησε. Για όσους παρακολουθούν τα τελευταία χρόνια την αρθρογραφία μας, θα έχουν καταλάβει ότι με τον πιτσιρικά έχουμε κόλλημα θεωρώντας τον το μεγαλύτερο ταλέντο (ακατέργαστο βέβαια, αλλά φταίει κι ο ίδιος γι αυτό) που ξεπήδησε από την Παιανία.
 
Είναι δύσκολο σε μια χώρα που ποδοσφαιρικώς της ταιριάζει ν’ αμύνεται να βγάζεις μεσοεπιθετικούς με ταχύτητα, ντρίμπλα, ξεπέταγμα, έλεγχο του γηπέδου, ο Σωτηράκης -16 χρονών- είχε απ΄όλα, σε σημείο να τον βλέπουμε να περνά τον μισό Πανιώνιο και να σκοράρει, να βάζει γκολάρα στο ντέρμπι με την ΑΕΚ, να δίνει “40άρα” μπαλιά πάρε-βάλε στον Ίβανσιτς και να τσιμπιόμαστε, βρίσκοντας (επιτέλους) κάτι θετικό ν’ ασχοληθούμε σε μέρες που κουμάντο στο σύλλογο έκανε το “Derby” (!!!) κι ο οργανισμός χαρακτηριζόταν από παντελή αδιαφορία/ανικανότητα/ασχετοσύνη να ελέγξει την παρέλαση της “παράγκας” στο παρασκήνιο (όχι ότι έχει αλλάξει κάτι προς το καλύτερο δέκα χρόνια μετά).
 
Ο μικρός έγινε σημαία περηφάνιας πριν καλά-καλά γίνει ποδοσφαιριστής (ο κόσμος ,βλέπετε, έψαχνε απεγνωσμένα να “πιαστεί” από κάπου) χαρίζοντάς μας κάμποσες στιγμές ποδοσφαιρικής νιρβάνας, ανάγκασε τον Ριβάλντο ν’ αναφερθεί μ ‘εγκωμιαστικά λόγια για την αξία του, έγινε ο ΠΡΩΤΟΣ ποδοσφαιριστής στη νεότερη ιστορία των ντέρμπι που χειροκροτήθηκε θερμά την ώρα της αλλαγής του μέσα στο άντρο της Ε.Ο, επίτευγμα που προηγουμένως είχε να επιδείξει μονάχα ο Μίμης Δομάζος και δεν είχαν καταφέρει ΚΟΛΟΣΣΟΙ (Σαραβάκος, Βαζέχα π.χ).
 
Τη χρονιά του νταμπλ (2009-2010) , όπου ο μικρός έκανε απίθανη σεζόν και κυριάρχησε στα μεγάλα ματς με τη Ρόμα, η πεντάδα με την αφεντιά του, τον Τζιμπρίλ, τον Λέτο, τον Κατσουράνη και τον Ζιλμπέρτο σ’ “έψηνε” πως το κλαμπ είχε ισχυρές βάσεις να πρωταγωνιστήσει μελλοντικά στην Ευρώπη, εκεί που πάντα ένιωθε πιο άνετα από κάθε άλλο εγχώριο αντίπαλο. Τα κριτήρια τίτλων, νικών, επιπέδου συνεργασιών, θεάματος, αποτελεσματικότητας ακουμπούσαν ταβάνι εκείνη τη σεζόν, η ατόφια κλάση υπήρχε έτσι κι αλλιώς, δεν υπήρχε λόγος οι οπαδοί να μην περιμένουν περισσότερα, ειδικά από τον πιτσιρικά.
 
Στη συνέχεια μπλέξαμε σε παιχνίδια εξουσίας, ουσιαστικά στρώσαμε μονάχοι τον δρόμο για να οικοδομηθεί η Ε.Ο και φυσικά το πράσινο πετυχημένο σύνολο διαλύθηκε. Όσοι δεν πήραν μεταγραφές απαξιώθηκαν στα μάτια του κοινού που βαρέθηκε ν’ ακούει για καινούργια ξεκινήματα όσο το σωματείο βούλιαζε, όσο οι παίκτες αδυνατούσαν να βρουν ρυθμό αλλάζοντας κάθε τέρμινο τρόπους προπόνησης, εκγύμνασης και θέση. Φτάσαμε να δούμε τον Νίνη ακόμα και αμυντικό χαφ (!) επί Ζεσουάλδο Φερέιρα, με τον μικρό να καταλαβαίνει ότι δεν είχε μέλλον εδώ, βρίσκοντας καταφύγιο στο καμπιονάτο εκεί που η ζωή για κάθε επιθετικό χαφ είναι ζόρικη λόγω της έφεσης των γειτόνων να κλειδώνουν τους χώρους μπροστά από τους τερματοφύλακες.
 
Αν δεν μπορούσε να βρει ρυθμό στο ελληνικό πρωτάθλημα (παιζε ασταμάτητα δίχως ξεκούραση στις εθνικές ομάδες κι άρχισε να βγάζει σωρεία τραυματισμών) φανταστείτε τι έγινε στο κάλτσιο. Η επιστροφή του επί Αναστασίου-Φύσσα (με τον τεχνικό διευθυντή να επιμένει στην απόκτησή του κόντρα στα θέλω του “Ολλανδού”) μας χαροποίησε πολύ, παρά τα προβλήματα που έβγαζε το κορμί του ανέκαθεν γοητευόμασταν από το ποδοσφαιρικό του μυαλό, στα πλέι-οφ του 2015 ο λεγάμενος μαζί με τον Μπεργκ και τον Μαυρία (άλλη…καψούρα ο Ζακυνθινός) έκαναν όργια αλλά τελικά ο αποκλεισμός από τη Γκαμπάλα, η αποπομπή Αναστασίου κι ο ερχομός “Στράμα” ήταν η αρχή του τέλους για τον Σωτήρη που δικαίως πίστευε ότι στο “θερμοκήπιο” του ΠΑΟ, με κόσμο να τον πιστεύει και τον ίδιο να γνωρίζει τις απαιτήσεις του συλλόγου θα κατάφερνε το μεγάλο come back.
 
Αρκετοί haters έβλεπαν σ’ αυτόν ένα παιδάκι αδύναμο για τις σκληρές ανάγκες του πρωταθλητισμού , η αφεντιά μας (παρασυρμένη από την αδυναμία που του έχουμε) έβλεπε ένα -εκ πρώτης όψεως -“γατί” που όμως με κατάλληλη δουλειά μπορούσε να μπουκάρει στο γήπεδο ως λιοντάρι. Η χημική του ένωση με τους “αλήτες” Σισέ, Λέτο (ο Γάλλος τον είχε πάρει υπό την προστασία του, ο Σέμπα έπαιξε ξύλο για πάρτη του στη φυσούνα του Ολύμπικο, όταν οι “παλιοί” Μίρκο Βούσινιτς, Τζον Αρνε Ρίισε τον πλησίασαν για να του την πουν) μας προδιέθετε για υψηλό up tempo style έτσι κι η τριπλέτα έμενε καιρό μαζί. Ο Γάλλος κι ο Νίνης είχαν κάνει επιστήμη το… pick’n roll με τον Έλληνα να περιμένει το “βύθισμα” του “πάνθηρα” στο “κουτί”, να του περνά τη μπάλα πάνω στο τρέξιμό του, με το δεξί “οπλισμένο”. Ξεδίπλωμα επίθεσης από τον Τζόρβα, η μπάλα στους “σοφούς” Ζιλμπέρτο, Κατσουράνη, κεφάλι ψηλά και χωρίς ντρίμπλα πάσα από τον Σωτηράκη, άμεση εκτέλεση από τον Γάλλο. Χαιρετίσματα στις φασκομηλιές για κάθε άμοιρο πορτιέρο.
 
Πολύ υψηλά στάνταρντς ποιότητας από τον ΠΑΟ τη χρονιά εκείνη. Ο Νίνης θα μπορούσε ν’ αποτελεί σταθερά για την πράσινη επίθεση καιρό τώρα, αφού σε καταστάσεις μισού γηπέδου το πόδι του ήταν μοιρογνωμόνιο, δυστυχώς το πήγαινε-έλα προπονητών, γυμναστών…διοικούντων δεν χάρισε ηρεμία, μήτε αταλάντευτο πλάνο δουλειάς σε παιδιά με “αφηρημένο” ταλέντο προκειμένου να τελειοποιηθούν. Ο Σωτήρης ήθελε δουλειά στο παιχνίδι με πλάτη, έπρεπε να “βάλει” μυς, να βελτιωθεί στο ξεμαρκάρισμα κάτι που θα τον ωφελούσε να “τρέχει” τα πάντα στο χορτάρι, σκεφτείτε πόσο θα τον βοηθούσε να έχει ακροβολισμένους γύρω του παίκτες όπως ο Λέτο, ο Σισέ, ο Κατσουράνης, ο Κλέιτον, ο Κουίνσι, ο Μπεργκ, ο Μαυρίας.
 
Σαφώς ο βαθμός προσωπικής υπαιτιότητας για το ότι δεν έφτασε ψηλά βαραίνει και τον ίδιο, δεν είναι εύκολο στα 16 σου να μιλά όλη η χώρα για σένα, όμως εδώ που τα λέμε ούτε ο Παναθηναϊκός φρόντισε να τον προστατέψει, πρώτο μέλημα του πράσινου Τύπου ήταν να συκοφαντεί τους οργανωμένους και να προσπαθεί πείσει τους υπολοίπους να μην δυσφορούν για τις τραγικές επιλογές της διοίκησης. Πόσο κρίμα που δεν είδαμε παρά ελάχιστα από την ατόφια ποδοσφαιρική του σκέψη. Ο Νίνης στον τελευταίο νταμπλούχο Παναθηναϊκό αποτελούσε πηγή παραγωγής και δημιουργίας που σκότωνε κρατώντας τη μπαγκέτα στο fast pace-style των Τεν Κάτε-Νιόπλια, τη στιγμή που δίπλα του είχε έναν από τους καλύτερους finishers (καταπληκτικά πόδια, δυνατό κορμί, γαλλική παιδεία στο “πανεπιστήμιο” του Γκι Ρου, φονικό ένστικτο, υψηλό IQ) μα και ολοκληρωμένους χαφ όπως ο Κατσούρ, ο Σέμπα κι ο Ζιλμπέρτο, ΜΑΚΡΑΝ ο πιο ταλαντούχος πυρήνας που είδαμε ποτέ.
 
Αν έμεναν καιρό μαζί, προσηλωμένοι ΜΟΝΟ στη δουλειά τους, δίχως να νοιάζονται για πολυμετοχικές έριδες ΠΡΟΦΑΝΩΣ οι νεότεροι θα βελτιώνονταν κι οι πρεσβύτεροι θα πρόσθεταν κι άλλα μετάλλια στη συλλογή τους. Εκείνος ο Παναθηναϊκός έπαιξε ποδόσφαιρο υπεροχής κατακτώντας τα πάντα, με τον “ταχυδακτυλουργό” Σωτήρη να κρύβει τη μπάλα και τον Τζιμπρίλ να κρεμιέται από τα δοκάρια. Απίστευτη χημεία μεταξύ τους, μεγάλες οι προοπτικές για τον Έλληνα που όπως τόσοι και τόσοι άλλοι έμειναν στου δρόμου τα μισά…
 
 
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΡΑΤΗΣ
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s