«Oρμάω για την μπάλα και δεν καταλαβαίνω… Χριστό»!

Ο Κάρλος Ζέκα συγκίνησε την συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου (είχε και πολλούς haters, λόγω της αδυναμίας του στη παραγωγή παιχνιδιού λες και μια ομάδα είναι αναγκαίο ν’ απαρτίζεται μονάχα από μύστες των μυστικών της στρογγυλής θεάς) με το δακρυσμένο αντίο στον Παναθηναϊκό. Όσο κι αν η περίοδος της αρχηγίας του απειροελάχιστο “ασήμι” έφερε στις τροπαιοθήκες του κλαμπ, οι περισσότεροι θα τον θυμόμαστε με νοσταλγία (ελπίζοντας ν’ ανταμώσουμε και πάλι).
 
Η συνέπεια του Πορτογάλου στο αμυντικό κομμάτι ήταν για σεμινάριο. Παρότι σαφώς επιδεχόταν βελτιώσεων στον έλεγχο της μπάλας (δεν υπήρξε ποτέ του άλλωστε ball hawk) ήταν ΑΠΙΘΑΝΟΣ μακριά απ’ αυτή (“μπαίνοντας” στις γραμμές πάσας, χαλώντας του νου του αντιπάλου κερδίζοντας διαρκώς κατοχές), πολύ οξυδερκής κι ασύγκριτα aggressive μα και κομβικός στις άμυνες βοήθειας, έστω κι αν όπως τον έκοβες νόμιζες ότι στο “Καλαφάτης” τον τάιζαν μονάχα…χόρτα και νερό!
 
Χωρίς ποτέ του να «κλέβει», εξοικονομώντας ανάσες, ο τέως κάπτεν ήταν ο πνεύμονας κι η καρδιά του Παναθηναϊκού στο κέντρο σε ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ δύσκολες διοικητικές εποχές, μην ξεχνάμε πως ο λεγάμενος έτυχε να πάρει το περιβραχιόνιο την ΜΟΝΑΔΙΚΗ φορά στην ιστορία του κλαμπ που κάμποσοι τόλμησαν να κάνουν μέχρι και σκέψεις …υποβιβασμού (το καλοκαίρι του 2013)!!! Ο “δρομέας” κατάφερε ν’ αυγατίσει το εισόδημά του παίρνοντας μεταγραφή για το εξωτερικό, σε λίγκα όπου η μπάλα είναι διασκέδαση, καμιά σχέση με το πολεμικό σκηνικό της Σούπερ Λιγκ που είναι ικανό να λυγίσει ή να “τρελάνει” παιδιά με ασύγκριτες εμπειρίες και παραστάσεις (σαν τον Ζιλμπέρτο και τον Σισέ θα λέγαμε).
 
Ο “Κάρολος” κατάφερε να ξεχωρίσει μονάχα με σκληρή δουλειά. Κλασσική περίπτωση hard working-soft speaking αθλητή που ΛΑΤΡΕΥΟΥΝ οι προπονητές. Το work ethic είναι σημαντικό κριτήριο για τα λαγωνικά παγκοσμίως, βρίσκεται πολύ ψηλά στην ιεραρχία στο scouting, οι άνθρωποι της Κοπεγχάγης ρώτησαν, έμαθαν, ενθουσιάστηκαν γι αυτό ας μην απορούν κάποιοι για τα καλά λεφτά που θα πάρει ο ποδοσφαιριστής στη νέα του ομάδα. Το βασικό πλεονέκτημα που τον έκανε ελκυστικό για το παιχνίδι των πρασίνων ήταν η ικανότητα του ν’ ανοίγει διαδρόμους, δημιουργώντας χώρους για τους υπόλοιπους, όντας ο κορυφαίος στο…κυνηγητό , ενώ π.χ ο Κουρμπέλης κι ο Λουντ ήταν καλύτεροι με τη μπάλα στα πόδια.
 
Τέτοιοι παίκτες όπως ο Ζέκα είναι πολύτιμοι σε ομάδες που κάνουν πρωταθλητισμό ακόμα και εάν δεν καταγράφουν φανταχτερά νούμερα, ντρίμπλες, ασίστ, γκολ, συμβάλλοντας με το παραπάνω στο να λειτουργήσει σωστά το σύνολο. Όσο μυστήριο (χωρίς καμία φινέτσα) ήταν το καλούπι του, άλλο τόσο καλός και ΧΡΗΣΙΜΟΣ στη πραγματικότητα είναι. Ο Παναθηναϊκός πολύ θα ήθελε να συνεχίσει τη συνεργασία μαζί του αλλά τα τελευταία χρόνια τίποτα δεν είναι συνάρτηση του αγωνιστικού κομματιού, η ΠΑΕ φροντίζει να ξεπουλά ίσα-ίσα για να βγάλει τη σεζόν και…φτου κι από την αρχή κάθε καλοκαίρι.
 
Το βασικό κομμάτι του παιχνιδιού του φευγάτου κάπτεν -που αποτελούσε “αρχή και τέλος” για τον ΠΑΟ- ήταν η φοβερά αποτελεσματική περιφερειακή του άμυνα που προστάτευε τους στόπερ κι έδινε την ευκαιρία στους επιθετικούς να πάρουν πολλές φορές τη μπάλα με μέτωπο προς την εστία. Ο μηχανισμός του; Τέρμα ανορθόδοξος έτσι όπως τον έβλεπες στο τερέν με τα κοκκαλιάρικα, μαυριδερά του ποδαράκια να παίρνει στο κατόπι παιδιά πιο ογκώδη από αυτόν, έλα όμως που σε φάσεις “ορμάω για τη μπάλα και δεν καταλαβαίνω…Χριστό” ήταν συνήθως νικητής. Ο τύπος απλά “σ-κ-ό-τ-ω-ν-ε” και δεν κώλωνε απέναντι σε κανέναν.
 
Ενώ στο φυσικό κομμάτι η δύναμη του αναζητείται, το αθλητικό σκέλος του έφερε ένα καινούργιο πλουσιοπάροχο συμβόλαιο σε χώρα που ευνοεί την ασταμάτητη δουλειά (ούτε “πειρασμοί”, ούτε…Βέρτης υπάρχουν εκεί). Με το άριστο positioning, το τεράστιο κίνητρο που έχει για να αφήσει κιλά ιδρώτα στην προπόνηση, την αδάμαστη θέληση να προσφέρει στο σύνολο, είμαστε βέβαιοι ότι οι φίλοι της Κοπεγχάγης θα τον αγαπήσουν.
 
Η αφεντιά μας θυμάται όλους τους ποδοσφαιριστές που πέρασαν από τον Σύλλογο από το 1985 κι έπειτα, ο Ζέκα είναι σίγουρα στο τοπ-3 των πιο σκληρά εργαζομένων αθλητών που έχουμε αντικρύσει κι αυτοί πάντα βρίσκουν τον δρόμο τους. Στον Παναθηναϊκό ο τύπος μπορούσε με τις δεξιότητες του να υποστηρίξει τέλεια τα βαριά χαρτιά της ομάδας δημιουργώντας τους το κατάλληλο πλαίσιο. Το παιχνίδι του εντοπιζόταν στο supporting cast , ποτέ δεν θα μπορούσε να περιληφθεί στους super stars, έστω κι αν αυτοί χωρίς αυτόν να τρέχει για πάρτη τους δεν γινόταν να λάμψουν.
 
Ο Ζέκα ήταν “σχολείο” για τους συμπαίκτες του στο Κορωπί. Ο τρόπος που χειριζόταν τον εαυτό του μέσα στο παιχνίδι, ο τρόπος που τοποθετούσε το σώμα του στην άμυνα, τα ελάχιστα παιχνίδια που έχασε λόγω τραυματισμών (βάλτε στην εξίσωση ότι αποτελεί πρόσχαρο και πολύ καλό παιδί), τον έκαναν υπερ-απαραίτητο. Στους λάτρεις των μπαλαδόρων άσων σαφώς δεν θα λείψει, όμως το προπονητικό τιμ κλαίει ήδη με μαύρο δάκρυ κι αυτό είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα για ένα ποδοσφαιριστή που με τη μπάλα στα πόδια έκανε απλώς τα απολύτως απαραίτητα.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΡΑΤΗΣ
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s