ΒΟΛΤΑ ΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ (vid)

Πόσα πολλά μαζεύτηκαν σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα. Από καιρό ήθελα να κάτσω και να γράψω κάτι.  Οτιδήποτε για την τρελή καθημερινότητα που ζούμε στον ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ αυτό το διάστημα.  Δε ξέρω αν ήρθαν τα πάνω κάτω, όσον αφορά τα αγωνιστικά, ή αν τελικά όλα πήγαν όπως το φοβόμασταν. Τον αποκλεισμό πάντως στο κύπελλο σίγουρα δεν τον περίμενα, όχι πάντως με αυτόν τον τρόπο. Το πρώτο ημίχρονο στην Τούμπα έμοιαζε να’ χει βγει από όνειρο κάποιου μπερδεμένου νου. Απ’ αυτά τα όνειρα που ξυπνάς καταϊδρωμένος και το σκέφτεσαι όλη την υπόλοιπη ημέρα. 

              Η ομάδα πίσω στο σκορ και να χάνει τα άχαστα, νόμιζες πως σου έκανε πλάκα ο Θεός! Τσιμπιόσουν και περίμενες να ξυπνήσεις και όλα να’ ναι φυσιολογικά με σκορ 1-3. Ο διαιτητής της αναμέτρησης θύμισε εποχές της πρώτης παράγκας . Αποφασισμένος να χαρίσει την πρόκριση στον Μπαοκ με κάθε τρόπο! Ή και κόστος, όπως αποδείχθηκε. Αφού λέγεται πως θα σβηστεί απ’ τους πίνακες. Ε και; Η ζημιά έγινε. Στη χειρότερη χρονιά από τότε που ανέλαβε ο Αλαφούζος έχοντας μόνο ένα στόχο να σωθεί , κάπως, μας τον πήρε μακριά ο ανεκδιήγητος Κύζας και η κακή μας τύχη. 

              Το λυπηρό είναι πως η διοίκηση γνώριζε και είχε προβλέψει αυτό που ερχόταν  και αποφάσισε να «δράσει». Έστειλε επιστολή στην ΕΠΟ, η οποία φρόντισε να τη στείλει στο καλάθι των αχρήστων. Σαν να τους βλέπω·  ο Τριτσώνης γελώντας, αφού τη δίπλωσε μαεστρικά, σαν άλλος star του ΝΒΑ , θα τη σούταρε στον κάδο.
             Γιάννη  με επιστολές δεν …κέρδισε κανείς. Σε στήσαν στον τοίχο και σένα σου έμειναν  οι αναμνηστικες φωτογραφίες με τον Σαββίδη αγκαλιά.

            Περιμέναμε μετά με κομμένη την ανάσα τη Δίκη του Θωμαΐδη να μας πει πως γλεντούσε με όμορφη παρέα ο Κύζας στο ξενοδοχείο του Μπαοκτζή. Αυτή η εκπομπή τελικά είναι ίδια σε αξία με το τσαντήρι του Λαζόπουλου. Καθόσουν σα το βόδι μπροστά απ’ την tv και άκουγες τον παρουσιαστή να τα χώνει στο Μνημόνιο. Έκανε και το χιουμοράκι του  και μετά την έκλεινες να πας για ύπνο χορτασμένος από επανάσταση του καναπέ. «Ωραία τα είπε», έλεγες, και γύρναγες πλευρό. Τέτοια περίπτωση και ο τηλεδικαστής . Τόσα χρόνια για στημένα παιχνίδια, διαιτητές που τα παίρνουν, αποκαλύψεις, εισαγγελικές παρεμβάσεις, μόνο για δύο ώρες τα μεσάνυχτα της Δευτέρας. Από Τρίτη ξανά μανά τα ίδια και να γελάνε στα ραδιόφωνα τα φερέφωνα μαζί μας. Πέφτει η εγκληματική οργάνωση… Νικάμε αδέρφια!!!

Όσο για την άλλη πίκρα, τι να πρωτοπείς. Δε προλάβαμε να στεναχωρηθούμε για τον αποκλεισμό απ’ τη Φενέρ και ήρθε σα βόμβα, αυτή η πως να τη χαρακτηρίσεις , αλλοπρόσαλη απόφαση του Δημήτρη Γιαννακόπουλου. Ικανή να τινάξει στον αέρα όλη την εναπομείνουσα χρονιά. Μακάρι να ήξερα τι έχει στο μυαλό του αυτό ο άνθρωπος. Δύσκολο πολύ να το καταλάβει κάποιος. Η περίπτωσή του θυμίζει τα τροπικά κλίματα. Εκεί που είναι λιακάδα και χαρά θεού, ξεσπάει ξαφνικά μια άνευ προηγουμένου καταιγίδα παρασέρνοντας τα πάντα στο διάβα της. Εκρηκτικός και παρορμητικός από τη μία με ενέργειες που ξενίζουν, ενώ απ’ την άλλη δείχνει πως έχει τη διάθεση να κάνει την ομάδα πάλι πρωταγωνιστή. Όμως, κατάφερε να διχάσει τον κόσμο, όσον αφορά το πρόσωπό του. Δε ξέρω, δε θέλω να πω κι άλλα γιατί η χρονιά δεν έχει τελειώσει ακόμα. Ελπίζω να έχουμε θετικό πρόσημο στο τέλος κι όλα αυτά να αποτελέσουν μια κακή στιγμή.

            Υπάρχει όμως και κάτι που δίνει ελπίδα σε μένα προσωπικά και θεωρώ και σε μια μεγάλη μερίδα κόσμου. Αναφέρομαι φυσικά στην εξαγγελία του Δημήτρη Μπαλτάκου για το γήπεδο στο Γουδί.  Ένα όραμα που άμα πραγματοποιηθεί θα είναι ό,τι καλύτερο συνέβη στον Σύλλογο τα τελευταία 50 χρόνια. Πιο σημαντικό από όλα τα πρωταθλήματα και τα τρόπαια όλων των τμημάτων μαζί. Θα απογειώσει τον Π.Α.Ο. και θα αποτελέσει μια τεράστια κληρονομιά για τις γενιές που θα έρθουν.  Φυσικά, όλοι θέλαμε γήπεδο στη Λεωφόρο, αλλά αυτό φαίνεται να μην είναι πραγματοποιήσιμο για διάφορους λόγους.  Έτσι το Γουδί είναι ΜΑΚΡΑΝ η καλύτερη δυνατή λύση.  Σε μια γειτονιά άκρως ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΗ  και δίπλα στις ρίζες μας. «ΤΗ ΛΕΩΦΟΡΟ ΔΙΝΟΥΜΕ ΜΕ ΠΟΝΟ ΓΙΑ ΤΟ ΓΟΥΔΙ, ΓΙΑ ΤΟ ΓΟΥΔΙ ΚΑΙ ΜΟΝΟ»
 Ένα όνειρο που το περιμένω απ’ το 1998. Από το ιστορικό εξώφυλλο  στο αγαπημένο περιοδικάκι των MAD BOYS που απεικόνιζε τον Γ. Βαρδινογιάννη και τον Π. Γιαννακόπουλο με την εξής προτροπή: «Δώστε τα χέρια. Στεγάστε την τρέλα μας»!!!

             Κι αν τότε επιθυμούσαμε ένα γήπεδο κλουβί, τώρα πια απαιτείται ένα γήπεδο υπερσύγχρονο που θα πάει τον ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ μας άλματα μπροστά. Αξίζουν συγχαρητήρια αλλά και στήριξη από όλους μας στον αγώνα που δίνει αυτή τη στιγμή η διοίκηση του Ερασιτέχνη για την υλοποίηση του ονείρου.

Οι  σκέψεις μου κάπως μπερδεμένες, όλο αυτό το χάος που κυριαρχούσε στο μυαλό μου ήταν σχεδόν αδύνατο να μπει σε μια τάξη και  να αποτυπωθεί στο χαρτί.  Ήθελα χώρο και χρόνο. Και είπα να πάω μια βόλτα.

Αυτό που λατρεύω στην εποχή αυτή είναι που προσφέρεται για περπάτημα. Και τι πιο όμορφο απ’ το να περπατάς σ’ αυτή την πόλη. Μια πόλη που η Ιστορία και οι Μύθοι που την περιβάλλουν μοιάζουν να’ χουν γεννηθεί μαζί της. Έχεις την εντύπωση πως όντως ξεπήδησε από κάποιο θαύμα των Αρχαίων Θεών και ειδικά της προστάτιδας της πόλης, Θεά Αθηνά.  Στο μυαλό των ανθρώπων εδώ και αιώνες Αθήνα και Δημοκρατία είναι έννοιες ταυτόσημες.

              Η αλήθεια είναι πως η Αθήνα εφηύρε την Δημοκρατία πριν καν υπάρξει ως πολίτευμα.  Σε μια παραλλαγή του μύθου για την διαμάχη Ποσειδώνα – Αθηνάς για το ποιος θα ονοματοδοτήσει τη νέα πόλη, ο Εριχθόνιος, πρώτος Βασιλιάς των Αθηναίων, τους κάλεσε να αποφασίσουν οι ίδιοι με την ψήφο τους. Κατα μία ψήφο οι γυναίκες υπερτέρησαν και έτσι έδωσαν το όνομα της Θεάς στην όμορφή μας Πόλη. Και την τίμησαν φτιάχνοντας το μεγαλύτερο μνημείο της ανθρωπότητας, τον Παρθενώνα, προς τιμήν της στον Ιερό Βράχο της Ακροπόλεως.

             Αθήνα μου, με τις μεγάλες λεωφόρους και τα στενά σοκάκια. Την Άνοιξη ευωδιάζει ο τόπος απ’ τις ανθισμένες σου νερατζιές και τα λογής λουλούδια. Που οι άνθρωποί σου παρά τα προβλήματα δε το βάζουν κάτω και συνεχίζουν να χαμογελούν στη πόλη που δε κοιμάται ποτέ. Ανηφορίζοντας απ’ την Πλάκα και περνώντας προς τα πάνω στο Σύνταγμα πηγαίνοτας εδώ και εκεί βρέθηκα στη γειτονιά μου και χωρίς να το καταλάβω μετά από λίγο στο μέρος που είναι να γίνει το νέο γήπεδο της ομάδας μας.  Καθώς οι συνειρμοί είναι άμεσοι Αθήνα- Παναθηναϊκού δε μπορούσε το μυαλό μου να μην τρέξει σ’ αυτό που με απασχολεί καιρό τώρα.  Ακόμα και το ίδιο το όνομα του Συλλόγου είναι εμπνευσμένο απ’  το λόγο του Ισοκράτη «ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ» τον οποίο ο ρήτορας ξεκίνησε να γράφει στα 94 του χρόνια και αποτελεί το πιο σημαντικό του έργο και επαινεί την Αθήνα , το πολίτευμα της και τους Αθηναίους. 2500 χρόνια ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ!

             Κάθισα στα χορτάρια και κοιτούσα τα φώτα της πόλης που άρχιζαν να ανάβουν σιγά σιγά. Σκεφτόμουν πως σε λίγα χρόνια εδώ θα είναι το γήπεδο της Τριφυλλάρας μας! Τι όμορφο μέρος στην καρδιά της πόλης μας. Κλείνω τα μάτια και βλέπω από μακριά τους προβολείς. Πλήθος κόσμου έρχεται με βήμα που γίνεται όλο και πιο βιαστικό όσο πλησιάζουν. Είναι περίπου μέσα Οκτώβρη απ’ ότι καταλαβαίνω αλλά η βραδιά είναι πολύ γλυκιά. Ένα ολοστρόγγυλο φεγγάρι φωτίζει με άσπρο φως τη νύχτα. Μοναχό του στον Αττικό ουρανό θαρρείς πως κάποιος άνοιξε ένα φως  μέσα στο σκοτάδι. Ακούω τις κουβέντες του κόσμου: «Μπαμπά θα περάσουμε;», « Φυσικά σ’ αυτό το γήπεδο δε χάνουμε ποτέ!». « Καλά, άμα κερδίσουμε  σίγουρα θα προκριθούμε», λέει άλλη παρέα.
«Ρε συ, τι να ετοίμασε η ΘΥΡΑ 13;». Πιο κει ένας ωρύεται στο κινητό του: «Που είσαι ρε; Σε λίγο θα βγει και το σεντόνι:».  Παραπέρα κάτι πιτσιρικάδες πιο ανήσυχοι κοιτάνε δεξιά και αριστερά. Σίγουρα ψάχνουν τρόπο να μπουν. Θα το καταφέρουν , πάντα το κατάφερναν.

Τα κοιτάζω πιο προσεκτικά. Ίσως να μου θυμίζουν κάτι, ίσως να’ ναι τα παιδιά μας στο μέλλον. Αν και Τετάρτη, η γηπεδάρα στο Γουδί γέμισε από νωρίς. Τα γύρω μαγαζιά πλημμυρισμένα από κόσμο ντυμένο στα πράσινα. Γνώριμη εικόνα σ’ αυτές τις γειτονιές. ΑΝΑΤΡΙΧΊΛΑ.
            Κάτι το όνειρο, κάτι ότι ξημερώνει σιγά σιγά, άνοιξη είναι ακόμα την έχει την δροσιά του… σαν να ξυπνάω, ο νους μου όμως τρέχει σε κάτι ξημερώματα στον ναό μας στην Αλεξάνδρας. Βγαίναμε απ’ το γνωστό στέκι και καθόμασταν για ένα τελευταίο τσιγάρο στη 13. Η μέρα ξεκίναγε για τον κόσμο όμως για μας πάγωνε μέσα στη σιωπή μας για λίγο ο χρόνος. Ο ουρανός αρχίζει να αλλάζει χρώμα. Σε λίγο ο ήλιος θα ανέβει σιγά σιγά απ’ τον Υμηττό. Ξεχάστηκα εντελώς με τις ονειροπολήσεις μου πάλι. Καθώς βγαίνω απ’ το πάρκο στο Γουδί, ρίχνω μια τελευταία ματιά πίσω μου. Ξαναβλέπω τους προβολείς, το γήπεδο, τον κόσμο που συρρέει. Σκέφτομαι , «φαντάσου να το καταφέρουμε κι αυτό» … ΓΙΑ ΦΑΝΤΑΣΟΥ!!!

Υ.Γ. 1 Ό,τι μπορείς να φανταστείς , μπορείς και να το κάνεις.

Υ.Γ.2 Όσο γράφω τις γραμμές αυτές η αγέρωχη φωνή του θείου Lemmy ξεχύνεται απ’ τα ηχεία τραντάζοντας όλο το δωμάτιο. Ξέρω, είναι οι αγαπημένοι σου και όπως παίζει το City Kids εύχομαι να είσαι πάλι γρήγορα κοντά μας. 

 

ROSSPY 13

Φώτο: Andreasxiii

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:

West Block Θ.13 : «Καθίστε ΟΛΟΙ στο ίδιο τραπέζι για το γήπεδο»!

«5 ΧΡΟΝΙΑ ΥΠΟΜΟΝΗ ΕΙΣΤΕ ΜΟΝΟ ΛΟΓΙΑ, ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΑΝΙΚΑΝΗ ΓΕΜΑΤΗ ΑΠΟ ΛΑΜΟΓΙΑ»

«Κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες…»

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s