DELIVER US FROM EVIL… (Vid&Pics)

Ντέρμπι αιωνίων, μητέρα όλων των μαχών, αγώνας δίχως αύριο! Μερικοί απ’τους βαρύγδουπους τίτλους που δίνονται για το μάτς ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΥ- γάβρου απ’ τους δημοσιογράφους και κοσμούν τα εξώφυλλα των εφημερίδων που κρέμονται στα περίπτερα τις μέρες πριν το παιχνίδι. Όπως ακριβώς ανήμερα θα κρέμονται και οι οπαδοί  στα κάγκελα… «ΚΑΙ ΤΑ ΜΥΑΛΑ ΣΤΑ ΚΑΓΚΕΛΑ».

Περάσαν ακριβώς 20 χρόνια που τα παιχνίδια αυτά συνήθως κρίνονταν απ’ την απόδοση των ποδοσφαιριστών εντός των γραμμών  του γηπέδου. Μέχρι ένα βράδυ του Δεκέμβρη του 1996. To βράδυ που έμελλε να αλλάξει για πάντα το πρόσωπο του ελληνικού ποδοσφαίρου.  Ήταν η στιγμή που ακούστηκε η σφυρίχτρα του περιβόητου Παπουτσέλη καταλογίζοντας πέναλτι υπέρ του γάβρου ΕΞΩ απ’την περιοχή!!!

Είναι το σφύριγμα που θα σηματοδοτήσει την μετάβαση στην εποχή Κόκκαλη. Μιας εποχής που σημαδεύτηκε από πολλά σκάνδαλα. Μάλιστα, με την πρώτη ανάμειξή του με την ομάδα του λιμανιού, πετυχαίνει ευνοϊκή ρύθμιση για τα χρέη του συλλόγου προς την τράπεζα Κρήτης αλλά και το Δημόσιο.  Ήταν η τροπολογία του Υπουργού Οικονομικών Στέφανου Μάνου που πέρασε απ’ τη Βουλή με διαφωνία μόνο των κομμάτων της Αριστεράς. Όντως τα μισά χρέη διαγράφηκαν. Άλλα πληρώθηκαν απ’ το κράτος και ο πραγματικός πρωθυπουργός της Μπανανίας ήταν έτοιμος να αναλάβει δράση.

Στα χρόνια του στήθηκε η λεγόμενη «Παράγκα», που τα διαιτητικά όργια θα προκαλούν άλλοτε τα γέλια και άλλες φορές την οργή του υπόλοιπου κόσμου που δε μπορεί να πιστέψει τα όσα βλέπει.  Η φράση « Ο Ολυμπιακός και το Αιγάλεω να κερδίζουν και οι άλλοι να παν να …» περνάει στην Ιστορία ως ένα σύγχρονο γνωμικό που αποδίδει τέλεια το πνεύμα του Νεοέλληνα. «Η επικράτηση με κάθε τρόπο» και «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» θα αποδειχτούν φράσεις σημαίες για όλη την περασμένη δεκαετία. Τα τσιράκια του, που έχουν κατακλύσει τα Μ.Μ.Ε., θα λανσάρουν και το λεγόμενο lifestyle της εποχής, δημιουργώντας τον homus klarinogamprious, ένα νέο είδος ανθρώπου! Αλήθεια ρε Πετράκη, πόσα πράγματα πρέπει να κάνει ένας ξεφτίλας πριν τα 30;
 

Λίγοι αναγνωρίζουν τη σχέση όλης εκείνης της κατάστασης  με τη σημερινή κατάντια της Ελλάδας. Κάποια στιγμή θα αποδειχτεί ότι το ποδόσφαιρο ήταν απλά το μέσο για όλους αυτούς. Βέβαια, ο μέσος οπαδός του λιμανίσιου συνδέσμου φιλάθλων, ακόμα και  σήμερα αποθεώνει τον πράκτορα. Καμία έκπληξη αφού όλοι αυτοί αθροιστικά διαθέτουν το ίδιο IQ με μια σαρδέλα που κολυμπάει αμέριμνη στα βρώμικα νερά του λιμανιού.


 Η εποχή αυτή θα φτάσει στο αποκορύφωμά της στο μάτς της Ριζούπολης που η απάτη και ο τραμπουκισμός θα βαφτιστούν ως «η μαγκιά του προέδρου». Τότε νομίζαμε πως πραγματικά βρήκαμε πάτο στο κατήφορο του ποδοσφαίρου…Αμ δε!!! Σύντομα θα βρει εφαρμογή ο γνωστός νόμος που λέει « Ό,τι μπορεί να πάει χειρότερα θα πάει».
 

Ξαφνικά θα εμφανιστεί η τωρινή διοίκηση του γάβρου κάνοντας τα προηγούμενα να μοιάζουν με χρυσή εποχή του ποδοσφαίρου. Πλέον το δύσμοιρο άθλημα έχει διαβρωθεί πλήρως ενώ απ’ τα τόσα σκάνδαλα που βγαίνουν διαρκώς στη φόρα ξεχνάς τα μισά.


      Το στήσιμο των παιχνιδιών υπάρχει σε όλες τις κατηγορίες πλέον, ενώ θα εισάγει και μια καινοτομία ακόμα. Εξασφάλιζε λεφτά κάθε χρόνο απ’ το Champion League,  χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα για να βγει πρωταθλητής. Άρχισε λοιπόν να αγοράζει τους καλύτερους παίχτες, με σκοπό να τους παραχωρήσει δανεικούς σε άλλες ομάδες. Πετυχαίνοντας έτσι και το να μην δυναμώνουν οι ανταγωνιστές του αλλά και το πιο σημαντικό να δημιουργεί ομάδες δορυφόρους άμεσα εξαρτώμενες απ’ αυτόν.

      Απ’την άλλη τα τελευταία χρόνια η ποδοσφαιρική γάγγραινα έχει μεταδοθεί και στον eρασιτεχνικό αθλητισμό, καταστρέφοντας ό,τι πιο ρομαντικό είχε απομείνει στον δύσμοιρο ελληνικό αθλητισμό. Η μαφία του ποδοσφαίρου, με χρήμα αμφιβόλου πρεοελεύσεως, τροφοδοτεί τις ομάδες του γάβρου ισχυροποιώντας τες  έτσι έναντι των υπολοίπων, καθιστώντας τον ανταγωνισμό σχεδόν αδύνατο!


      Καταλήγοντας, το ντέρμπυ των δύο δεν είναι απλά ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι. Ποτέ δεν ήταν! Είναι, χωρίς υπερβολή, μια σύγκρουση κόσμων. Κάποτε λέγανε ήταν η διαμάχη Αθήνας –Πειραιά, του αστικού πληθυσμού και της φτωχολογιάς, ένα ακόμα ψέμα που συντηρούσε για χρόνια η προπαγάνδα τους. Την απάντηση σ’ αυτές τι γελοιότητες τη δίνουν οι ίδιες λαϊκές συνοικίες των Αθηνών που ανέκαθεν είχαν έντονο το «πράσινο» στοιχείο «ΜΙΑ ΖΩΗ ΓΕΜΑΤΗ ΑΛΗΤΕΙΑ».
      

Η πικρή αλήθεια γι’ αυτούς είναι πως η διαμάχη αυτή αποτελεί τον πόλεμο μεταξύ της αλήθειας και του ψεύδους, του δικαίου έναντι του αδίκου. Σε μια πιο ρομαντική διάσταση θα λέγαμε πως πρόκειται για πόλεμο μεταξύ των δυνάμεων του φωτός με του σκότους!!!

Όμως νομοτελειακά ό,τι ανεβαίνει κατεβαίνει! Νομίζω πως πλησιάζει η στιγμή που το απόστημα αυτό επιτέλους θα σπάσει. Είναι η ώρα και το μόνο που χρειάζεται είναι ένα μικρό σπρώξιμο να καταρρεύσουν μια ώρα αρχύτερα. Με μια εκκωφαντική νίκη μας και ύστερα το έργο θα αναλάβουν να τελειώσουν όλοι όσοι στήριζαν το σάπιο αυτό οικοδόμημα όλα αυτά τα χρόνια. Αφού δεν αντέχουν να χάνουν δεν ξέρουν πως είναι να στηρίζεις μαι ομάδα μόνο και μόνο από αγάπη.

Γνωρίζω πως υπάρχουν πολλά παιδιά που τους φαίνεται απίστευτο  πως κάποτε τα παιχνίδια αυτά κρίνονταν μέσα στον αγωνιστικό χώρο ή πως υπήρχε και μετακίνηση οπαδών. Υπήρχε ένας αγώνας παράλληλα με αυτόν στον αγωνιστικό χώρο· η μάχη της εξέδρας που συχνά η έκβαση της οποίας μας ενδιέφερε περισσότερο απ το παιχνίδι αυτό καθεαυτό . Είχε μεγάλη σημασία για εμάς να έχουμε καλύτερη παρουσία και φωνή σε σχέση με τους άλλους . Όλες τις προηγούμενες μέρες, τις επονομαζόμενες κι ως «διαβολοβδομάδα», τις συνόδευε ατέλειωτο ξενύχτι και αγωνία. Αγωνία μέχρι να εξασφαλίσεις το μαγικό χαρτάκι. Μόλις αυτό ερχόταν στα χέρια σου μπορούσες πλέον να ασχοληθείς με τα του αγώνα. Ακόμα και στον ύπνο έβλεπες όνειρα που είχαν να κάνουν με το γεγονός αυτό. Και ξημέρωνε η Κυριακή…

      « ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΚΥΡΙΑΚΗ … », βέβαια τα προέορτια άρχιζαν απ’ την προηγούμενη κιόλας νύχτα,  όπου ξεκινούσες για το γήπεδο με απίστευτη προσμονή και ανυπομονησία!
       Λίγο στις μέρες μας αυτά έχουν μετριαστεί κάπως· κάτι το κλίμα της εποχής με τη κρίση, ίσως το ότι ο πολύς ο κόσμος έχει γυρίσει τη πλάτη του σ’ αυτό το πρωτάθλημα  που κάθε χρόνο έχει τον ίδιο διορισμένο πρωταθλητή. Ποιος να ξέρει. Ένα πράγμα δεν αλλάζει ποτέ για μας· η απαίτηση και η παρότρυνση προς την ομάδα για να πράξει το καθήκον της! «ΤΡΙΦΥΛΛΑΡΑ Σ’ ΑΓΑΠΑΩ ΕΝΑ ΜΟΝΟ ΣΟΥ ΖΗΤΩ».

      Καθήκον όμως δεν έχει μόνο η ομάδα απεναντί μας  αλλά και εμείς οι  ανώνυμοι οπαδοί απέναντι και σ’ αυτήν αλλά και πάνω απ’ όλα στους εαυτούς μας. Λέω οι ανώνυμοι, γιατί οι επώνυμοι έχουν κι άλλες πολλές υποχρεώσεις που θα έπρεπε κιόλας να είχαν εκπληρώσει. Κυρίως οικονομικές για να γίνει πάλι ο Σύλλογος «ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ Σ’ ΟΛΑ ΤΑ ΣΠΟΡ ΠΑΝΤΟΤΙΝΟΣ». Για εμάς τους υπόλοιπους το καθήκον μας είναι η παρουσία, η στήριξη και η φωνή μέχρι τέλους, μετατρέποντας το γήπεδο σε κολαστήριο και τόπο μαρτυρίας για τους αντιπάλους μας. Μόνο με τη φωνή όμως! Με την αγορά του εισιτηρίου επωμίζεσαι την ευθύνη της παρουσίας σου στην εξέδρα και καλείσαι να αποδείξεις πως άξιζες να βρεθείς εκεί. Με τη φωνή σου και το κασκόλ σου – απαραίτητα ντυμένος στα πράσινα!

      Φωνή λοιπόν αλλά χωρίς ακρότητες καθώς δεν υπάρχει η ανάγκη για δημιουργία επεισοδίων. Μάλιστα, θα πρέπει να αποφευχθούν πάση θυσία, όσο κι αν μας προκαλέσουν. Ακόμα κι αν νιώσεις φιλοξενούμενος στο ίδιο σου το σπίτι  απ’ τα δρακόντεια μέτρα ασφαλείας που λαμβάνουν για μια ομάδα κατά βάση αδιάφορη. Αφού οι κάθε μισθοφόροι που την απαρτίζουν κάθε χρόνο είναι κυριολεκτικά περαστικοί.


      Οπαδός σημαίνει αγαπώ την ομάδα και δεν τη καταδικάζω με την συμπεριφορά μου. Όλοι γνωρίζουμε πως οικονομικά δεν είμαστε και στη καλύτερη φάση και μια ενδεχομένως τιμωρία ή χρηματικό πρόστιμο θα έκανε απλώς τα πράγματα χειρότερα. Άλλωστε, εσύ περήφανε λαέ του Π.Α.Ο., δεν έχεις ανάγκη να δείξεις τη δύναμή σου σε κάποια τυχάρπαστα παικτάκια της ομάδας του λιμανιού. Εσύ, που αναστάτωνες την Αθήνα για την υπόθεση του Ρότσα , που ανάγκασες να σε ονομάσει ο τότε Αττικάρχης « κοινωνικό πρόβλημα », που κατέβασες 50.000 κόσμο στην Αλεξάνδρας διαμαρτυρόμενος για την διοικητική κατάσταση στον ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ μας. Εσύ που κατάφερες να διώξεις την πιο ισχυρή οικογένεια αυτού του τόπου, που μόλις πέρισυ με μηχανάκια έκανες κατάληψη στη Βουλή και στο σπίτι του ίδιου του Πρωθυπουργού!!! Γνωρίζουν όλοι ποιος είσαι και τη δύναμη που έχεις.


      Οι 11 κλόουν τους αξίζουν μόνο τη περιφρόνησή σου, άλλωστε έχεις πολύ πιο σημαντικούς εχθούς να νικήσεις όταν έρθει η ώρα. Δεν ήρθε ακόμα η στιγμή να ξεπληρώσουμε τη Ριζούπολη, υπομονή. Μπορεί να περιμένει! Όταν γίνει, άμα γίνει, θα είναι για ένα πιο σημαντικό πράγμα από ένα απλό αγώνα πρωταθλήματος. Η μέρα πλησιάζει λοιπόν και «ΜΑ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΘΑ ΤΡΕΛΑΘΩ»……

Υ.Γ.1 Ο έφηβος μεγάλωσε μου…
Θρήνε γα..σου τη μέρα της γιορτής σου.  40 μέρες δε κρατάει μια γιορτή; Ε έρχεται το γλέντι.

Υ.Γ.2 Είναι θρήνος , ταιριάζει καλύτερα στα συνθήματα και επιτέλους ας πάψουμε να τον αποκαλούμε με το επίθετο που τον βάφτισε η προπαγάνδα τους. Εδώ τελειώσαμε τη λέξη «βάζελος». Σ’ αυτό θα κολλήσουμε; Μια συνήθεια είναι … Ο θρήνος κι ο Πειραιάς…. λοιπόν.

Υ.Γ.3 ΦΩΝΗ, ΦΩΝΗ, ΦΩΝΗ , κασκόλ, πράσινα φανέλα και ΦΩΝΗ!!!!!!

Υ.Γ.4 Καταδικάζουμε τη βία, επικροτούμε τη νουθεσία…

Υ.Γ.5 Υπομονη αδερφια η πιο σκοτεινή ώρα είναι πάντα πριν την αυγή.

Υ.Γ. 6 DELIVER US FROM EVIL… 

ROSSPY 13

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:

Ο… γέροντας Παϊσιος στο Fighting Soul!!!

Κράτα το σόου μαϊμού… (Pics)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s