Όταν σ’αγάπησα ήμουν παιδί… (Vid&Pics)

Από τα παιχνίδια που δεν θα ξεχάσω ΠΟΤΕ μου… Ήταν 1 Μαρτίου του 1995. Λίγες μέρες νωρίτερα (22/2) μας είχαν νικήσει στο πρώτο παιχνίδι στο ΟΑΚΑ 2-1. Μάλιστα, είχαμε βρεθεί να χάνουμε 0-2 με δύο γκολ του Ιβιτς (33′,40′) και το τέρμα του Μάρκου (64′) απλά μας έδινε κάποιες ελπίδες εν όψει της ρεβάνς των προημιτελικών του Κυπέλλου Ελλάδος. Λίγες για τον περισσότερο κόσμο και την… περιρρέουσα ατμόσφαιρα.

Η ρεβάνς ήταν προγραμματισμένη μια… βάρβαρη ώρα. Και γράφω βάρβαρη καθώς παίζαμε εκεί μέσα Τετάρτη νωρίς το απόγευμα, ώρα δύσκολη καθώς τα περισσότερα παιδιά της ηλικίας μου είχαν… Αγγλικά. Ήταν τότε εκείνες οι… ρουφιάνικες (lol) εποχές (ειλικρινά δεν ξέρω αν συμβαίνει και τώρα) που από τα φροντιστήρια έπαιρναν τηλέφωνο σπίτι αν δεν πήγαινες. Και το τηλέφωνο στο δικό μου σπίτι είχε χτυπήσει αρκετές φορές εκείνο τον χειμώνα. Ήταν βλέπετε αρκετές οι υποχρεώσεις της Τριφυλλάρας τούτη την ονειρεμένη σεζόν. Έπεσα στην περίπτωση, εκείνη που λέμε «δεν μ’έπαιρνε». Με έπαιρνε και με παραέπαιρνε όμως να κάνω το μάθημα αγγλικών… «Γαλλικά» καθώς το ραδιοφωνάκι έπαιζε καθ’όλη τη διάρκεια του ντέρμπι «ΕΡΑ Σπορ» και τα γκολ της Πανάθας εκεί μέσα, ήταν πιο ΚΑΥΛΩΤΙΚΑ από ποτέ. Αν και ο μεγάλος χαμός επικράτησε, όχι σε γκολ, αλλά σε μια απόκρουση. Την απόκρουση της ζωής μας. Τότε σ’αγάπησα, που λέει και ο τίτλος. Και τα παιδιά δεν ξεχνούν ποτέ.

Μπορεί όπως ανέφερα η περιρρέουσα ατμόσφαιρα να μην μας έδινε πολλές… ελπίδες, ωστόσο πλήθος Παναθηναϊκών κατηφόρισε με τα τρένα στον Πειραιά (τί ωραίες εποχές ρε πούστη..), βάφοντας «πράσινο» ένα αρκετά μεγάλο μέρος του φαληρικού σταδίου, που τότε δεν είχε μετατραπεί ακόμα σε… μοναστήρι, κάτι που μπορείτε να δείτε και στο video.

H Τριφυλλάρα ξεκίνησε ιδανικά και στο 26ο λεπτό ο Καπουράνης (ναι αυτός..) μας έβαλε σε θέση οδηγού. 0-1 αλλά δεν μας έφτανε. Το γεγονός ότι χρειαζόμασταν κι άλλο γκολ, μας ανάγκασε να συνεχίσουμε με τις γραμμές ψηλά στο γήπεδο, κάτι που πληρώσαμε σε δυο αντεπιθέσεις. Ο Αλςξανδρής, που εκείνη τη στιγμή δεν γνώριζε τι του επεφύλλασε η συνέχεια, ισοφάρισε στο 44′ ενώ στο 59′ το αυτογκολ του Καλλιντζάκη έφερε… τούμπα το ματς.

Ο ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ του Χουάν Ραμόν Ρότσα όμως δεν είχε μάθει να το βάζει κάτω. Στο 71ο λεπτό, ο Δώνης ισοφάρισε με ωραίο πλασέ και στο 89′ ο Βαζέχα με εύστοχη εκτέλεση πέναλτι, πραγματοποίησε το 3-2. Σκορ πρόκρισης για την Τριφυλλάρα και αυτό που επικρατούσε στην πράσινη εξέδρα δεν είχε προηγούμενο κυριολεκτικά. Ή μάλλον είχε. Αυτό που ακολούθησε λιγο μετά.

Στον αντίποδα, οι «επιστήμονες» τα γνωστά. Η προπαγάνδα δούλευε από εκείνες τις εποχές ακόμα και σε ζωντανή σύνδεση. Με κραυγές απόγνωσης δημιούργησαν αμφισβήτηση τόσο για το γκολ του Δώνη, όσο και για το πέναλτι με το οποίο μας έβαλε μπροστά ο Βαζέχα. Όπως χαρακτηριστικά θα δείτε στο video βέβαια όλα είχαν συμβεί καθ’ολα νόμιμα καθώς ούτε ο Δώνης ήταν σε θέση οφ σάιντ ενώ το τράβηγμα του… παλαιστή Καραιταιδη στον Βαζέχα μέσα στην «ερυθρόλευκη» περιοχή ήταν… μαρς!

Ο… Καραπαπάς εκείνης της εποχής ήταν ο γνωστός Αρης Ποίλας. Ενα αντιαισθητικό πράγμα (με πλοκάμια στην πολιτική ‘φευ’), με το πάχος του Καραπαπά και τη λογική του Σάββα του κερατά. Φανταστείτε τώρα κατάσταση… Να τον βλέπεις και να πηγαίνεις τρέχοντας στην τουαλέτα.

Αυτός ο τύπος που λέτε μαζί με τα μπάχαλα που συνέβαιναν στο γήπεδο την ώρα που το ματς παιζόταν και έμπαινε στις καθυστερήσεις, επηρέασαν τον διαιτητή Νικάκη (τον βάζελο ντε…) που στο τελευταίο λεπτό του extra χρόνου προέβη σε μια αλήστου μνήμης… ανακάλυψη.

%ce%b2%ce%b1%ce%bd%cf%84%cf%83%ce%b9%ce%ba

Αφού πρώτα έκλεισε τα μάτια σε χερούκλα του Ιβιτς μέσα στην περιοχή, στη συνέχεια εν μέσω τρομερών καταστάσεων στο… μοναστήρι του Ποίλα, έδειξε πέναλτι σε… φύσηγμα του Καλλιντζάκη στον Σέρβο κλεπταποδόχο. Ευτυχώς, εκείνες τις εποχές ο Θεός δεν τα είχε… παρατήσει ακόμα και ο Βάντσικ, στην απόκρουση της καριέρας του, μπλόκαρε το αδύναμο σουτ της Αλέκας. Αυτό που ακολούθησε του τελευταίου σφυρίγματος, που ήρθε αμέσως μετά, στο πέταλο με τους οπαδούς του Παναθηναϊκού είναι αυτό που λέμε δεν περιγράφω άλλο… Χελάκη. Και δεν θα περιγράψω… Θα αφήσω την εικόνα να μιλήσει.

ΥΓ. Νιώθω την ανάγκη να ευχηθώ κι εγώ στον Prasinoaimato «Εις το επανιδείν». Μονάχα αυτό του ευχόμαστε σύσσωμο το team άλλωστε. Μας συγκίνησε αληθινά με τη χθεσινή κειμενάρα του, εύχομαι και ελπίζω να είναι η τελευταία… προσωρινά και κάποια στιγμή να γυρίσει στα… γνωστά μέρη. Εμένα με συγκίνησε… κομματάκι παραπάνω καθώς μαζί «σκαρφιστήκαμε» την ιδέα του Fighting Soul χωρίς τότε να… φανταζόμασταν την απίστευτη απήχηση που θα έχει στον κόσμο του ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΥ λίγους μήνες μετά. 

ΥΓ2. ΜΟΝΟ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΓΡΑΦΟΥΜΕ ΙΣΤΟΡΙΑ!

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:

Σ’ΕΧΟΥΝΕ ΔΟΞΑΣΕΙ ΟΙ ΓΝΩΣΤΟΙ ΣΟΥ ΑΣΣΟΙ…

Advertisements

One thought on “Όταν σ’αγάπησα ήμουν παιδί… (Vid&Pics)

  1. Πιτσιρικάς ήμουν, δούλευα συνεργείο,ειχα τελειώσει την δουλειά αλλά δεν έφευγα γιατί μέχρι να φτάσω στο σπίτι θα είχε τελειώσει κ δεν θα προλάβαινα το τελικό.ημουν με το ράδιο στο αυτι, με το που απέκρουσε ο γιγαντας ανέβηκα στο παλιοποδηλατο που είχα κ έφυγα σαν τρελός.πιστεψτε με είναι αλήθεια το σκευτομαι ακόμα κ ανατριχιαζω,αισθανόμουν ότι ήμουν σε μηχανη 1000 κυβικά…τέτοια καυλα. Οπότε κ να το θυμάμαι 20 χρόνια μετά,η αίσθηση είναι ιδια.
    … Έτσι έχω μάθει από παιδι μικρό.

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s